Jak napisała dzisiejsza „Rzeczpospolita”,środowiska kombatanckie chcą ponoć awansu płk. Kuklińskiego do stopnia generała… przy okazji 15 sierpnia, czyli świeta wojska.

Nowy szef kancelarii prezydenckiej, Aleksander Szczygło, powiedział, że decyzja jeszcze nie zapadła.

A ja w swoim archiwum znalazłem coś takiego…

Oświadczenie – Związku Kombatantów RP i Byłych Więźnów Politycznych*

Dziwne meandry rozumowania

  Pod koniec sierpnia br. massmedia poinformowały o pobycie w Polsce Ryszarda Kuklińskiego. Swoistą i chyba nieprzypadkową przygrywką do tej wizyty stanowił wywiad, jakiego Józef Szaniawski udzielił gazecie „Rzeczpospolita” (zamieszczony 24-25 sierpnia br.). Znany jest on od lat jako swoisty „konferansjer” R. Kuklińskiego. Spotyka się z nim, prowadzi długie rozmowy, przekazuje jego wersje wydarzeń, informacje, opinie. Stąd też to, co mówi w tym wywiadzie, niewątpliwie opiera się na relacjach Kuklińskiego, który jak dotychczas ich nie sprostował. A mógł przecież to uczynić, chociażby udzielając wywiadu opublikowanego 28. 08. na łamach tejże „Rzeczpospolitej”. Na temat poruszonych przez p. Szaniawskiego wątków, oczywistych konfabulacji i niedorzeczności, można by napisać cały obszerny tekst. W tym momencie ograniczymy się tylko do niektórych uwag:  

Bez komentarza zostawiamy megalomańską opinię, iż „Minister Obrony Narodowej wiedział mniej o potędze militarnej Związku Sowieckiego niż Ryszard Kukliński”. Uporczywie powtarzane jest też stwierdzenie, iż znał on plany operacyjno-strategiczne ZSRR – Układu Warszawskiego. Plany ewentualnych działań wojennych są najbardziej strzeżoną tajemnicą wojskową i państwową. W Polsce znany był wąskiemu gronu osób tylko plan operacyjny Wojska Polskiego. Plany działań przewidzianych dla innych armii Układu Warszawskiego, w tym dla Armii Radzieckiej, nie były znane Szefowi Sztabu Generalnego, a nawet Ministrowi Obrony Narodowej, więc tym bardziej nie mógł ich znać Kukliński. Uczestnicząc w ćwiczeniach koalicyjnych znał ich tło i przebieg. Nie mogły one jednak – jako żelazna zasada – ujawniać, zdradzać rzeczywistych zadań. Groteskowo brzmią wywody Józefa Szaniawskiego na temat ćwiczeń w rejonie Magdeburga w 1973 r. i tego, co działo się w „kwaterze polowej” marsz. Ustinowa: strofowanie stojących na baczność otępiałych radzieckich  marszałków i generałów, chodzenie Kuklińskiego w skarpetkach z butami w ręku  po mapie, przestawienie na niej paru chorągiewek i w nagrodę „całusy”  Ustinowa. Szaniawski komentuje ten wyczyn skarpetkowy w następujący sposób: „Od tej  pory Kukliński był poza wszelkimi podejrzeniami”. W ćwiczeniach tych  uczestniczyło wielu polskich oficerów, generałów i nikt nie potwierdza  takiego faktu.  Do tego warto dodać najbardziej pikantną okoliczność. Otóż marsz. Ustinow -  jak określił p. Szaniawski „prawa ręka Breżniewa” – Ministrem Obrony ZSRR  został dopiero w 1976 r. – trzy lata po śmierci marszałka Greczko. Jak więc  mógł kierować wspomnianymi ćwiczeniami? Oto przykład, jaką wiarygodność mają  owe „rewelacje”.  Zmiany w doktrynach wojennych obu przeciwstawnych sojuszy następowały w  wyniku postępującego przeświadczenia, że wojna z zastosowaniem broni  jądrowej równa jest obopólnemu samobójstwu. Użycie tej broni zakładano więc  jako ostateczność. Istniała przewaga Układu Warszawskiego, zwłaszcza w  czołgach, a jednocześnie przewaga NATO w innych kategoriach uzbrojenia, w  technologicznej nowoczesności, w uzawodowieniu armii itd. Było to  powszechnie znane, a nawet demonstrowane w rozmachu i skali różnych ćwiczeń,  w masowości użycia wojsk, w pokazach nowych rodzajów i środków sprzętu  bojowego. Doprawdy trudno uwierzyć, ażeby znakomite, wysoce kompetentne dowództwa i  sztaby armii amerykańskiej oraz innych armii NATO uzyskały rzeczywistą wiedzę o siłach zbrojnych Układu Warszawskiego, w tym o 300-tysięcznym awangardowym zgrupowaniu radzieckim na terenie NRD, dopiero od Ryszarda Kuklińskiego. Niewątpliwie przekazać on mógł wiele, w tym istotnych materiałów – tego nikt nie neguje – ale nie były to dla Układu Warszawskiego dokumenty kluczowe. Stąd też twierdzenie Józefa Szaniawskiego, iż Ryszard Kukliński „położył Amerykanom na biurku szczegółowe elementy planu agresji, która miała spaść na Zachodnią Europę” (jak grom z jasnego nieba) jest zwykłym bałamuctwem. Ryszard Kukliński rzekomo zdemaskował umiejscowienie „trzech punktów dowodzenia nie tylko sowieckiej armii, ale całego państwa”. To znów improwizacja. Mógł jedynie wiedzieć o stanowiskach dowodzenia Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego. Ale z jego wcześniejszych wypowiedzi wynika, iż wiedza ta była bardzo niekonkretna. Z wypowiedzi udzielającego wywiadu można wnosić, że rakiety dostrzeżone przez Kuklińskiego na Mazurach należały do jednostki radzieckiej. A były to faktyczne rakiety, które wprowadzono do uzbrojenia Wojska Polskiego. Wskazanie wywiadowi, uczyniło z nich cel. 0 rocie przysięgi składanej w Wojsku Polskim pisano już wielokrotnie, zaprzeczając jej tendencyjnej interpretacji. Nie przeszkodziło to p. Szaniawskiemu posłużyć się po raz kolejny kłamstwem. Przysięga, jaką składali wszyscy żołnier
ze ludowego Wojska Polskiego (w tym Ryszard Kukliński) nie zawiera słów – jak to imputuje pan Szaniawski – o „wierności sojuszniczej armii sowieckiej i innym bratnim armiom Układu”. Były natomiast słowa: „…stać nieugięcie na straży pokoju w braterskim przymierzu z Armią Radziecką i innymi sojuszniczymi armiami”. „Przymierze” nie jest tożsame z „wiernością”. W sojuszu, a więc w przymierzu Wojsko Polskie jest obecnie z armiami NATO, ale przecież było­ by absurdem utożsamianie tego z wiernością. Wiemy oczywiście, iż różne to sojusze, ale tendencyjne preparowanie ówczesnej przysięgi wojskowej obraża miliony żołnierzy, którzy przez dziesięciolecia (od 1952 do 1988 roku) ją składali. Mija się też z prawdą stwierdzenie pana Szaniawskiego, że w przysiędze „nie było narodu polskiego”. Otóż był już w jej pierwszym kluczowym zdaniu „…przysięgam Narodowi Polskiemu być uczciwym, zdyscyplinowanym, mężnym i zujnym żołnierzem”. Dodamy też, że trzykrotnie pada w tej przysiędze słowo „Ojczyzna”. Interesujące dlaczego Józef Szaniawski pominął wątek stanu wojennego. Przecież Kukliński był jednym z opracowujących technologię jego wprowadzenia. Można z ironią powiedzieć, iż tak sprawny przebieg tej operacji to również jego zasługa. Natomiast wciąż brakuje logicznej odpowiedzi dlaczego przebywając już bezpiecznie w USA i mając rzekomo tak mocną pozycję, nie żądał, nie spowodował ostrzeżenia „Solidarności”, Kościoła, Papieża-Polaka, a przede wszystkim dlaczego nie zostały uprzedzone polskie władze, iż wprowadzenie stanu wojennego spotka się z ostrą reakcją Zachodu. To wszystko jakoś koliduje ze wznoszeniem go na piedestał bohaterstwa. Wreszcie podkreślana przez Józefa Szaniawskiego „bezinteresowność” Ryszarda Kuklińskiego. To kolejny mit. Dobitnie to wykazał jego bliski sąsiad z ul. Rajców – generał Władysław Hermaszewski w liście otwartym, jaki opublikowało w numerze styczniowym 1998 roku czasopismo „Kontrasty”. Szeroki, merytoryczny i kompetentny stosunek do tzw. sprawy Kuklińskiego został przedstawiony w listach otwartych: 9 generałów Sztabu Generalnego WP („Rzeczpospolita” z 19-20 sierpnia 1993 roku) oraz 31 generałów WP („Gazeta Wyborcza” i „Trybuna” z 7 października 1997 roku). Są wśród sygnatariuszy „Sybiracy”, żołnierze frontowi, osoby wywodzące się z armii przedwrześniowej i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, a także represjonowani w okresie stalinizmu. W poczuciu żołnierskiego honoru poddawali oni krytycznej ocenie dezercję oraz działalność szpiegowską Kuklińskiego, która realnie rzecz biorąc, polegała przede wszystkim na przekazywaniu informacji, dokumentów, materiałów objętych tajemnicą wojskową i państwową Polski. Wyraził to dobitnie Minister Obrony Narodowej Janusz Onyszkiewicz na konferencji prasowej w dniu 2 października 1992 roku (opublikowała „Rzeczpospolita” nr 233 z 3-4 października 1992 roku): „Płk Kukliński nie miał, bo nie mógł mieć dostępu do generalnych planów operacyjnych całego Układu Warszawskiego, a jedynie dojście do pewnej ich części, która dotyczyła zaangażowania naszych Sił Zbrojnych. W związku z tym wydał niejako plany operacyjne polskich wojsk. Jaki byłby tego efekt, można się łatwo domyśleć…” jeśli mimo to Józef Szaniawski we wspomnianym wywiadzie stwierdza, iż Ryszard Kukliński przekazywał tajemnice nie polskie, a tylko sowieckie, nie państwa polskiego, tylko „obcego wrogiego nam mocarstwa” i dalej, że „Amerykanów polska armia nie interesowała” – to dlaczego Naczelna Prokuratura Wojskowa kategorycznie odmawia ujawnienia uzasadnienia postanowienia o umorzeniu śledztwa. Przecież – jak należy sądzić – nie dlatego, aby chronić tajemnice nie istniejącego już od lat Układu Warszawskiego. Ta zagadka jest wciąż nie wyjaśniona. Nie występowalibyśmy z tym oświadczeniem, gdyby nie kolejny nawrót, próby eksponowania, gloryfikacji Ryszarda Kuklińskiego. Zawsze staliśmy na stanowisku, iż jeg
o sprawę – w nowej historycznej i międzynarodowej sytuacji – należy zamknąć w sposób humanitarny. Niech mieszka gdzie chce i niech żyje w spokoju. Natomiast nie możemy się pogodzić z tak tendencyjnym, fałszywym eksponowaniem jego roli. Sam nazywa ją zresztą niezbyt skromnie – misją. To zamiast zbliżać Polaków, zacierać, łagodzić konflikty i sprzeczności czasu minionego, wznieca niepotrzebny spór, godzi zwłaszcza w tych, którzy w czasie minionych kilku dziesięcioleci spełniali swój żołnierski obowiązek – od szeregowego do generała. Zapowiedzi książek Ryszarda Kuklińskiego i Józefa Szaniawskiego oraz wspólnych Ryszarda Kuklińskiego oraz Jana Nowaka Jeziorańskiego – komentarzy, dotyczących najnowszej historii Polski, nie wróżą spokojnej drogi, do tak potrzebnego Polsce wzajemnego zrozumienia i porozumienia. Publikacje, do jakich odnosimy się w tym oświadczeniu, takie obawy uzasadniają.

Prezydium Rady Klubu Generałów Wojska Polskiego

Prezydium Zarządu Głównego Związku Kombatantów RP i Byłych

Więźniów Politycznych

Prezydium Zarządu Głównego Związku Byłych Żołnierzy

Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP

Prezydium Zarządu Związku Żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego

Jest to oświadczenie z przed kilku lat…

To jak właściwie jest ? Kto za , kto przeciw…

Czuję, że zaczyna się walka o nową historię Polski… 

 Osobą płk. Kuklińskiego zajmę się wkrótce…

Azrael