Kilka cyfr na faksie urosło pod koniec zeszłego tygodnia do rangi zagadnienia racji stanu. Tak przynajmniej twierdził minister prezydencki, Michał Kamiński, wymachujący kartką papieru na zwołanej w trybie pilnym konferencji prasowej. Najważniejszym elementem tej konferencji było to, że Kamiński pokazał, że nie jest małą dziewczynką.

Część komentatorów usilnie domaga się, aby Lechowi Kaczyńskiemu oddać to co, mu się należy jako głowie państwa. I są to odgłosy jak najbardziej słuszne. Pozycja Prezydenta RP jest w Polsce ważna, określona w Konstytucji – i należy się tego trzymać. I tylko tego – chyba, że Prezydent wyraża wolę i chęć czynienia dla społeczeństwa, dla Polski i jej dobra więcej, niż to wynika z jego prerogatyw. A na razie – tak nie wynika.

Niestety – Lech Kaczyński swoim postępowaniem nie zasługuje na szacunek godny jego stanowisku.

W Polsce mamy dwa ośrodki władzy wykonawczej – ośrodek prezydencki i rządowy. Obydwa są ważnie, obydwa mają mandat społeczny, wynikający z procedur wyborczych – i obydwa muszą działać w myśl interesu państwa. Rywalizacja między nimi powinna odbywać się tylko w kwestiach dobrze rozumianego interesu państwowego – a nie partyjnego.

Nie po raz pierwszy mamy w Polsce do czynienia z kohabitacją tak trudną. Była już problem z podziałem kompetencji pomiędzy rządem Buzka i Kwaśniewskiego – nie układała się współpraca pomiędzy rządem Millera i prezydentem – nie wspominając spraw rządu Olszewskiego za czasów prezydentury Lecha Wałęsy.

Jednak nie było do tej pory prezydenta tak partyjnego jak Lech Kaczyński. Tworzenie wokół jego osoby otoczki ludzi Prawa i Sprawiedliwości, nominacje ad hoc byłych ministrów rządu Jarosława Kaczyńskiego na ważne funkcje w Kancelarii Prezydenta, zachowanie prezydenta po wyborach wobec Donalda Tuska – to wyraźne sygnały, że Lech Kaczyński działa w myśl interesu swojego brata. Wypowiedź minister Anny Fotygi pod adresem Donalda Tuska, oskarżająca go o działania pod wpływem lobby biznesowego – jest dyskwalifikująca całą Kancelarię.

Kaczyński stanął na froncie walki partyjnej. Zapisał się na nowo do Prawa i Sprawiedliwości, nie wykupując tylko składek. Został stroną sporu politycznego – a nie rozjemcą. Nie tworzy nowych wartości, nie chce podjąć działań na rzecz wzmocnienia pozycji rządu – i w kraju i na arenie międzynarodowej – lecz ustawia się w roli recenzenta działań nowej Rady Ministrów i Donalda Tuska. Nie wiemy, jak daleko może się posunąć Jarosław Kaczyński w manipulowaniu własnym bratem – ale jest pewne – nie można dopuścić do złamania Konstytucji.

Polska dojrzała do tego, aby podjąć na nowo dyskusję na temat unowocześnienia państwa. Traktat Reformujący, który zostanie podpisany przez Polskę 13 grudnia w Lizbonie – powinien być impulsem do rozpoczęcia dyskusji o nowym kształcie państwa. Pierwszym elementem tej dyskusji powinno być rozpoczęcie dyskusji na temat nowej Konstytucji Rzeczpospolitej Polski. Nie w duchu ideologi – lecz w duchu pragmatyzmu i jakości państwa i zarządzania nim.

W nowej Konstytucji konieczne jest zdefiniowanie na nowo pozycji prezydenta w układzie władzy w Polsce.

Działania Lech Kaczyńskiego (i jego brata) dają asumpt do postawienia tezy, że stabilność władzy zależy między innymi od osłabienia pozycji tego urzędu w strukturach państwa.

Azrael