Jednym z haseł, jakie się pojawia najczęściej w dyskusji na temat ustawy o ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego – jest suwerenność Polski – oczywiście – jej utrata, która jakoby miała nastąpić, gdyby traktat został przyjęty definitywnie. I co ciekawe – nikt nie usiłuje tego tematu zgłębić, nikt nie stara się szerzej podyskutować, czy rzeczywiście Polska i jej Naród traci tą suwerenność – czy nie i czy może jednak coś na tym zyskujemy.

Pojęcie suwerenności jest dość skomplikowaną kategorią polityczno – prawną – i w przebiegu dziejów zmieniało swoje znaczenie i kontekst. Generalnie – nie można pisać i mówić, że we współczesnym świecie państwo ma pełną suwerenność – można tylko dyskutować – jak jej część została oddana we władanie innym, i czy zostało to zrobione dobrowolnie – i za jaką cenę, lub za jakie inne korzyści.

Generalnie – suwerenność narodu jest sama w sobie już ograniczona wewnętrznie, poprzez oddanie części prerogatyw rządzenie demokratycznie wybranym przedstawicielom. Jej wybrani reprezentanci, jak w przypadku Polski, w wyborach demokratycznych – sprawują władzę i decydują, jaka część suwerenności – a także wolności osobistej – musi zostać poddana kontroli państwa. Warto o tym pamiętać, że każdy obywatel państwa, jako członek Narodu – nie jest w pełni i nigdy nie będzie suwerenny.

Polska, jako państwo – nie jest i nie była nigdy w pełni suwerenna. Gdyby tak było – oznaczałoby to, że nie jest uczestnikiem życia międzynarodowego, w żadnym zakresie. Nie prowadzi kontaktów międzynarodowych, nie podpisuje umów z innymi krajami, ani organizacjami międzynarodowymi – ani o charakterze politycznym, ani gospodarczym, nie ma też relacji bilateralnych z innymi państwami.

Continue Reading →