Obejrzałem oczywiście film autorstwa pp. Stankiewicz i Ferens, po tytułem „Trzech kumpli”. Każdy powinien go obejrzeć, ponieważ jest om rzeczywiście wyjątkowy.

Wstrzymałem się chwilę przed jego oceną, tak aby zobaczyć, jak jest on odbierany przez różne środowiska i jak jest interpretowany. I jak zwykle – „nie rozczarowałem się” – standardy interpretacyjne są dokładnie takie, jakich oczekiwałem.

Film jest znakomity realizatorsko. Kolaż oryginalnych zdjęć, dogrywek, wywiadów z ukrytymi kamerami, wypowiedzi uczestników tamtych czasów – jest zmontowany doskonale, i jednocześnie dynamicznie i dobrze narracyjnie. Ma rację Wildstein – doskonale oddaje atmosferę tamtych czasów, nastrój Krakowa i życie studenckie. Oczywiście – nie o życie żaków w nim chodzi. Siłą filmu jest to, że autorkom udało się dotrzeć po raz pierwszy, do esbeków i ukazać ich wypowiedzi – szczere, otwarte. Po raz pierwszy w tego rodzaju materiale mamy wypowiedzi obydwu stron.

Continue Reading →

Żadna książka nie miała w Polsce takiego publicity, takiej reklamy. I o żadnej nie dyskutowano tak ostro i bezkompromisowo, jak o pozycji Instytutu Pamięci Narodowej, o Lechu Wałęsie.

Ale fakt – noblista, legendarny przywódca „Solidarności” – warty jest aż takiej „mszy”. Szkoda tylko, że pierwsze opracowanie instytucji, która powinna właśnie dbać o PAMIĘĆ jest po prostu paszkwilem. Paszkwilem, w którym ograniczono życie i działalność Wałęsy do materiałów (kopii materiałów) z SB, gdzie wszystkie wątpliwości są interpretowane na niekorzyść byłego prezydenta. A na pewno nie dowiemy się, jak było naprawdę i jak wyglądało życie człowieka, który przez 20 lat działał, żył pod presją, przymusem, inwigilacją, czasem w sytuacji bezpośredniego, fizycznego zagrożenia egzystencji.

Wiele już napisano na temat autorów tej pozycji, Sławomirze Cenckiewiczu i Piotrze Gontarczyku. Obydwaj to usłużni funkcjonariusze jedynie słusznej prawdy, od lat szczenięcych działający w ruchu „patriotycznym”, gdzie wartości „narodowe”, z tego prawdziwego korzenia endeckiego – były najważniejsze. Ich mentalność, jako żywo przypominająca mentalność czerwonogwardzistów Mao z czasów Rewolucji Kulturalnej – zaprowadziła ich do IPN, gdzie dano im dostęp do narzędzi i pieniądze – oraz błogosławieństwo. Ich wierność zasadom jest tak głęboka, że jeden z nich zlustrował dziadka i swego najbliższego przyjaciela – drugi napisał pracę doktorską o Polskiej Partii Robotniczej tak dobrą, że nie chciano jej bronić na historii – i Gontarczyk musiał jej bronić na politologii. Jak słyszę określenie „historycy” wobec tych panów – to ogarnia mnie pusty śmiech – choć to co sprokurowali – do śmiechu nie skłania.

Zjednoczone siły gazet i portali „patriotycznych”, wspomagane przez TVP – osiągnęły jednak tylko sukces połowiczny. Książka będzie się sprzedawała doskonale – ale nie wpłynęło to na opinię społeczeństwa o Lechu Wałęsie i jego roli w historii najnowszej Polski. Polacy Lechowi ewentualne uwikłanie Wałęsy wybaczą – ale tym, którzy go opluwają – nie.

Jednoznaczna rola IPN i jego szefa, Janusza Kurtyki, zostanie oceniona i doceniona przez posłów. Instytucja, która rozrosła się do olbrzymich rozmiarów i która chce być siłą sprawczą polskiej sceny politycznej – bo wszyscy już zdają sobie sprawę, że nie o Wałęsę tu chodzi – lecz o napisanie historii polskiej opozycji i transformacji na nowo – będzie poddana, i to już w tym roku, przy planowaniu budżetu – znacznym restrykcjom. Nie jest winą setek ludzi w tej instytucji, którzy prowadzą zadania edukacyjne i czysto archiwizacyjne, że pion śledczy i pion lustracyjny jest obsadzony ludźmi, którzy mają „misję”. Misję zleconą przez polityków, którzy nie przestali snuć mrzonek o IV RP.

Jak zwykle w tej sprawie, głównymi zainteresowanymi w podżeganiu dyskusji są dziennikarze. Tym razem linia podziału jest prosta – „media patriotyczne”, kontra „Gazeta Wyborcza”. Ilość inwektyw i odniesień, jakie się z „Rzepy” pod adresem Adama Michnika i jego dziennikarzy wylewa z piór Wildsteina, Ziemkiewicza, Rybińskiego – przerasta jakąkolwiek dotychczasową ilość. Panowie dziennikarze, bez opluwania nie potrafią żyć. Podobnie zresztą jest na przybudówce internetowej „Rzeczpospolitej” – Salonie24. Tam z kolei brylują dziennikarze i blogerzy związani z „Gazetą Polską”.

Dziennikarstwo „niezależne” jest w pełnym rozkwicie.

Azrael