Lech Kaczyński ma lepsze i gorsze okresy. Za najlepszy uważam ten, tuż po wyborach, w 2007 roku, kiedy prezydent się obraził na złe społeczeństwo które odsunęło jego brata od władzy i na okres niemal dwóch tygodni zamilkł. Im więcej Lecha Kaczyńskiego w mediach i na froncie politycznym – tym lepiej dla niego. Podobnie zresztą jest z jego bratem – każde jego wystąpienie, pomijając wrażenia estetyczne – to spadek notowań dla Prawa i Sprawiedliwości.

Decyzje i opinie Lecha Kaczyńskiego, rzadko kiedy są dobrze ocenianie, ostatnio jednak każde jego wystąpienie budziło kontrowersje. Wyjazd Anny Fotygi do USA w sytuacji, kiedy negocjacje wchodzą w fazę krytyczną, obrażanie części opozycji w trakcie wręczania odznaczeń w Pałacu Namiestnikowskim dla działaczy SKS i wydawnictwa podziemnego „NOWA”, wreszcie wypowiedzi na temat Lech Wałęsy, a przy okazji budowanie samemu sobie mitu pierwszoliniowego działacza „Solidarności” – po raz kolejny pokazują, jak małostkowym, ograniczonym i zadufanym człowiekiem jest Kaczyński.

Niestety, jeżeli jednak wyskoki Lecha Kaczyńskiego kosztują nas coraz więcej.
Kaczyński powiedział przedwczoraj, że „sprawa traktatu lizbońskiego jest teraz bezprzedmiotowa” i w związku z tym nie podpisze materiałów ratyfikacyjnych – przypomnijmy – uchwalonych przez parlament. I wczoraj jeszcze uzupełnił swoją wypowiedź o sformułowanie ie, że jego decyzja jest podyktowana solidarnością z ciemiężonymi przez UE Irlandczykami…

Polska faktycznie TL ratyfikowała, a głównym sprawczym tego sukcesu, na szczycie w Brukseli jest właśnie Lech Kaczyński. Jego podpis jest tak naprawdę czystą formalnością z punktu wiedzenia prawa – a z punktu widzenia naszych interesów – powinien być polskim akcentem pokazującym, że sprawy integracji i uczestnictwa w Europie są dla nas priorytetem. Polska decyzja nie ma nic wspólnego z vetem irlandzkim.
Tu oczywiście chodzi o inne sprawy – o to, aby wielki mąż stanu był znów w kręgu zainteresowania Europy, aby głowy państwa znów zechciały do niego zadzwonić i go łaskawie prosić, aby ten bębenek próżności został na nowo podbity. Także, aby Donald Tusk zrozumiał, że ON ma jeszcze coś do powiedzenia – nawet jeżeli nie jest to zbyt zgodne z polskimi interesami.

Lechowi Kaczyńskiemu roi się, że przejdzie do historii jaki prezydent, który stworzył nową jakość w polityce zagranicznej. Jednak ta jakość, opierająca się o resentymenty antyrosyjskie, o fałszywe diagnozy – prowadzi do budowy zamków na piasku, ja choćby w kwestii konsorcjum energetycznego, niezależnego od wpływów Rosji. To zamiast wzmacniać nasze bezpieczeństwo energetyczne – je w dłuższym okresie osłabi, choćby przez zablokowanie przez Rosję dostępu polskich rafinerii do złóż w Kazachstanie i Azerbejdżanie. Kaczyński powiedział w wywiadzie dla „Dziennika”, że „Trudno być krajem najsłabszym wśród silnych, do tego tak położonym. Dlatego często lepiej być najsilniejszym wśród słabszych”. Jest to myślenie kategoriami IXI wieku, a nie kategoriami integracji europejskiej.

Oczywiście wiemy, że cała ta sprawa ma wymiar wewnętrzny, jest skierowana na nową dyskusję wewnątrz Polski. To kolejna, jedna z wielu, odsłon walki politycznej jego brata, a nie sprawy interesu Polski.

Lech Kaczyński będzie musiał podpisać ratyfikację traktatu, ponieważ jest to tego zobligowany, jak wykonawca woli polskiego parlamentu. Ale po raz kolejny straty wizerunkowe są olbrzymie.

Azrael