Wielu komentatorów zachodzi w głowę, co skłoniło Micheila Saakaszwilego do wejścia zbrojnego na teren zbuntowanej prowincji Osetii Południowej. Bo w to, że puściły mu nerwy, że zareagował emocjonalnie na działania osetyńskich separatystów – nie wierzy chyba nikt.

Wydaje się, że akcja Gruzinów musiała być w tym, czy innym stopniu uzgodniona ze służbami specjalnymi USA. Jest niewykluczone, że projekt wejścia i „blitzkriegu” w Osetii był planem amerykańskich i izraelskich służb. Wskazuje na to i termin realizacji (pierwszy dzień Igrzysk Olimpijskich w Pekinie) i aktywność doradców izraelskich na terenie Gruzji.
W związku z tym rodzi się pytanie, czy „europejski partner strategiczny” czyli Polska, w osobie Lecha Kaczyńskiego była powiadomiona o zamierzeniach gruzińskiego prezydenta – czy to partnerstwo nie obejmowało takich kluczowych spraw. Niezależnie od tego, jak jest odpowiedź – to pozycja Lecha Kaczyńskiego i jego udział (lub brak udziału) w decyzjach Saakaszwilego stawia pod znakiem zapytania te relacje.
Jeżeli Kaczyński wiedział i nie odwiódł Saakaszwilego od awantury osetyjskiej – oznacza to, że realizm polskiego prezydenta jest na poziomie dziecka z klasy podstawowej. Jeżeli nie wiedział – to znaczy, że zaufanie Saakaszwilego do naszego prezydenta jest na mniej niż niskim poziomie.
Polska, jako promotor Gruzji w NATO stara się teraz wspomóc Grzuję jak może. Tylko, że jest to o dwa kroki, a właściwie – o dwa dni za późno. O dwa dni awantury Saakaszwilego.

Continue Reading →