Jest bardzo źle, że spór konstytucyjny pomiędzy Lechem Kaczyńskim, a Donaldem Tuskiem toczy się przy pomocy takich narzędzi i w ten kabaretowy sposób. Jest jednoznaczne, że poza ambicjami obu polityków i już de facto trwającą kampanią wyborczą, mamy tu walkę o kształt polskiej władzy wykonawczej. Najgorsze jednak jest to, że ten spór jest jałowy, ponieważ dwie główne siły polityczne, mające pozycję dominującą w polskim parlamencie nie są wstanie nie tylko nawet uzgodnić zakresu współpracy w dziedzinie nowelizacji konstytucji, ale nawet nie mogą już usiąść do jednego stołu negocjacyjnego.

Wiele się mówi o tym, że obecny konflikt wynika ze sprawy dualizmu polskiej władzy wykonawczej. Konstytucja z kwietnia 1997 roku, której prace rozpoczęły się jeszcze za czasów prezydentury Lecha Wałęsy, ten dualizm usankcjonowała. Abstrahując od konkretnych zapisów w tym dokumencie, już sam akt wyborczy na urząd prezydencki w wyborach bezpośrednich, daje osobie sprawującej ten urząd silny mandat społeczny, niezależnie od tego, w jaki sposób funkcja jest sprawowana. W Polsce mamy do czynienia z systemem politycznym parlamentarno – gabinetowym, który powinien dać rządowi i urzędowi premiera wyraźną przewagę w sprawowaniu władzy. Gdyby prezydent był wybierany nie przez ogół wyborców – lecz przez zgromadzenie narodowe – aspekt siły mandatu z ręki wyborców nie miałby takiego znaczenia.

Continue Reading →