„Dzień sądu ostatecznego nie nadejdzie, dopóki muzułmanie nie staną do walki z Żydami i zabiją ich. Żydzi będą chować się za skały i drzewa, a skały i drzewa będą wykrzykiwać: ‘Muzułmaninie, jest tutaj Żyd ukrywający się za mną, chodź i zabij go’.”

To jest fragment z Karty Hamasu, statutu tej organizacji muzułmańskiej, a przede wszystkim terrorystycznej. Już ten fragment jest wystarczający do tego, aby ten kontynuator Bractwa Muzułmańskiego został wyjęty z pod prawa, a jego członkowie byli ścigania na całym Świecie.

Izraelczycy prowadzą wojnę już od 17 dni. Przywódcy Hamasu ogłosili, że ich bohaterowie są bliscy zwycięstwa. Za to doborowe wojska najlepszych dywizji piechoty i spadochronowej są już za to w centrach miast Gazy. Jeszcze kilka dni ofensywy i bojówki Hamasu oprą się o zamkniętą granicę z Egiptem.

Straty palestyńskie są ogromne. Pisze się o ponad 1000 zabitych i ponad 3,5 raza rannych. Wynika to z tego, że dysproporcja w uzbrojeniu, wyszkoleniu, taktyce wojsk izraelskich, IDF – a przede wszystkim kulturze walki, jest ogromna. Wynika to również z tego, że dla Hamasu nie liczą się straty. Nie liczy się ludność. Liczy się tylko Allach.

Izrael w tej walce spełnia rolę nie tylko obrońcy swoich obywateli. On również, po cichu, wypełnia wolę innych państwa arabskich, przede wszystkim Egiptu i Arabii Saudyjskiej. A także konkurenta Hamasu, Fatah. Nie będzie żadnej trzeciej intifady, nie będzie również protestów innych państw arabskich. Minęło tyle dni, a szczyt państw arabskich jak do tej pory jeszcze się nie zebrał. Także kraje europejskie zachowują się wstrzemięźliwie. Ktoś tę sprawę z Hamasem musiał załatwić.
Arabom jest na rękę, że ta organizacja, będąca powiernikiem irańskich ajatollahów zostanie zniszczona. Może tylko doprowadzić do destabilizacji w ich krajach. Tak jak próbowała to czynić w Egipcie, prowadzać konszachty z Bractwem Muzułmańskim. A że chirurgiczne cięcie izraelskie przyniesie tyle tysięcy ofiar? Trudno – koszty. Koszty, którym winni są hamasowcy, wykorzystujący dzieci, kobiety jako żywe tarcze. W dobie internetu dowody są na to czarne na białym.

Od czasu do czasu tu i ówdzie pojawiają się opinię, że Izraelczycy i Palestyńczycy są skazani na życie w jednym państwie, w jednym domu. Może tak, ale może to nastąpić wtedy, kiedy zmurszeją mury postawione przez Ariela Szarona.

Gdzie nie gdzie pojawiają się opinie, że kampania w Gazie jest powiązana z lutowymi wyborami w Tel Awiwie i została wywołana przez premiera Ehuda Olmerta, w celu podniesienia swojego rankingu. Jest to możliwe, ale raczej jest to poligon doświadczalny dla armii izraelskiej przed rozgrywką na Północy, z Hezbollahem. Porażka z roku 2006, pierwsza porażka armii Izraela w krótkiej historii tego kraju, nie została zapomniana. A to jest ostatni moment, aby poćwiczyć w boju, przed bliskowschodnim otwarciem nowego prezydenta USA, Baracka Obamy.

Azrael