Długi weekend – teraz tak się mówi w Polsce o trzech majowych dniach świątecznych, rzadko już można spotkać refleksję i zastanowienie się nad prawdziwym znaczeniem i genezą świąt.

1 Maja – tak pisany z dużej litery – to wiadomo, Święto Pracy. Obrzydzone przez lata PRL, gdzie nakaz i sankcja, za nieuczestniczenie w pochodzie, było dla wielu początkiem zrozumienia, z jaką hucpą i kłamstwem mieliśmy do czynienia. Mnie osobiście udało się nie uczestniczyć w czasach PRL na żadnym pochodzie 1 – majowym – i nie widziałem towarzyszy Edwarda, Piotra, Stefana czy drugiego Edwarda na trybunie honorowej. Ten dzień jednak dla wielu działaczy lewicy pozostał ważny ze względu na prawa pracownicze. Po roku 1989 narodowi katolicy próbowali to święto przykryć swoją wersją – świętym Józefem – Robotnikiem, patronem rzemieślników. A majówki zastąpić mszami i wiecami. Jakoś się nie przyjęło. A tyle się mówi o zawłaszczaniu tradycji przez lewicę

Ostatnio 1 maja jest innym świętem – świętem przyszłości. Miejmy nadzieję, że takim pozostanie. To dzień przyjęcia Polski do Unii Europejskiej, w tym roku minęła piąta rocznica. To najważniejsze święto w tym dniu – i z roku na rok będzie, jak mam nadzieję, coraz ważniejsze. Szkoda wielka, że ta data nie jest przez organizacje praw człowieka, obywatela, wykorzystywana do demonstrowania swoich postulatów. A Karta Praw Podstawowych jest właśnie teraz osią, wokół której powinno się to toczyć.

2 maja – święto flagi (oficjalnie nazwa brzmi – Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej) – czyli specjalnie ustanowiony dzień, w którym mówi się o symbolach narodowych. Inni twierdzą, że chodzi tylko o to, aby nie ściągać flag pomiędzy 1 a 3 Maja. Bo 3 Maja to apogeum tego majowego długiego weekendu, kiedy to patriotyzm polski jest już wszędzie, wylewa się z radia, telewizora, wypływa z ust polityków potoczystym strumieniem różnego rodzaju banałów, skojarzeń mniej lub bardziej uprawnionych. Najpierw była Konstytucja, pierwsza europejska, ale potem były II. i III. rozbiory Polski, przedzielone Targowicą, insurekcją Tadeusza Kościuszki i wyjazdem Stanisława Augusta do kochanki, do St. Petersburga, Katarzyny I..

Słowo patriotyzm i to pojęcie, jak rzadko w którym kraju, zostało poddane manipulacji ideologicznej, gdzie każdy, kto wypowiada to stwierdzenie podkłada pod to inny sens.

Continue Reading →