Jak można się było spodziewać, politycy zajmowali się głównie rozgrywkami politycznym, media się przyglądały i śledziły uważnie to, co ci najważniejsi powiedzą, a czego nie – a pamięć o wojnie, nie tylko Wrześniu, ale również o innych arenach II Wojny Światowej gdzieś uleciała. Spodziewam się, że omówienia mediów polskich i zagranicznych dalekie będą od refleksji, a bliskie standardom gier politycznych, jakich byliśmy świadkami.

Najważniejsze komunikaty i momenty, jakie można można było dzisiaj usłyszeć i zobaczyć, nie dotyczyły wcale przemówień oficjalnych. Najciekawsze i najważniejsze było spotkanie w cztery oczy Donalda Tuska i Władimira Putina na sopockim molo w godzinach południowych, gdzie swobodna wymiana opinii mogła dać więcej, niż rozmowy negocjacyjne w gabinecie. Sygnałem, że rozmawiano tam poważnie, była informacja, że porozumienie na temat dostaw gazu jest bliskie podpisania. Także informacja i zapewnienia Putina, że Nord Stream nie jest projektem skierowanym przeciwko Polsce, należy odczytać… jako kolejne zaproszenie do uczestnictwa w nim. Poważnie na miejscu Tuska bym się nad tym zastanowił.

Następny ważny sygnał to deklaracja o otwarciu, na zasadach wzajemności archiwów (Putin), a także deklaracja korzystania z doświadczeń i ustaleń polsko-rosyjskiej Grupy ds. Trudnych, która ma zająć się do końca sprawą mordu katyńskiego (Tusk). Uważam, z punktu widzenia politycznego i naszych relacji z Rosją spotkanie premierów Polski i Rosji, a także konferencja prasowa po nim za najważniejszy moment dnia dzisiejszego. Jeżeli dodamy do tego podpisane umowy i porozumienia, a przede wszystkim komunikat o nawiązaniu po wielu latach współpracy pomiędzy Sztabami Generalnymi Wojska Polskiego i armii rosyjskiej, to należy uznać, że bilans jest więcej niż pozytywny.

Nie udało się Lechowi Kaczyńskiemu ani obrazić Władimira Putina, ani wyprowadzić go z równowagi. Technologia polityczna, zawierającą się w działaniach propagandowych ostatnich kilkunastu dni, a także indywidualne i wyszkolone przymioty Putina, pozwoliły na to, aby z założenia prowokacyjne i emocjonalne występy Kaczyńskiego trafiły w próżnię.

Kaczyński od samego rana próbował rosyjskiego lwa prowokować i stawiać w pozycji jedynego odpowiedzialnego za polskie ofiary wojny. Rano popełnił gafę, przyrównując mord w Katyniu do rasistowskiego w założeniach i niewspółmiernego w ilości ofiar Holokaustu, po południu zaś wypowiedział następną kuriozalną uwagę, którą wyłapał polityk SLD, Piotr Gadzinowski. Kaczyński stwierdził;

” Chwała wszystkim żołnierzom, którzy walczyli w II wojnie światowej przeciwko niemieckiemu nazizmowi, ale także przeciwko bolszewickiemu totalitaryzmowi „.

Pan prezydent pochylił się więc nad żołdakami Własowa i Kamińskiego (RONA), postawił w jednym szeregu polskich akowców z akcji „Wisła”, z żołnierzami narodowych formacji Łotyszy, Estończyków, czy Norwegów, walczących w formacjach Waffen SS… Tak głupota polityczna i zacietrzewienie, chorobliwa rusofobia, prowadzą do ośmieszenia się. Donald Tusk przy popołudniowym przemówieniu Lecha Kaczyńskiego ukrył twarz w dłoniach…

Zwolennicy Pana Kaczyńskiego uznają oczywiście jego wystąpienia za ważne i odważne. Tylko, że opierając się o to co dzieli, a nie szukając tego, co łączy, nie da się niczego zbudować. Kaczyński osadzony jest w głębokiej i zamkniętej przeszłości, jego przemówienia skierowane były do Polaków i ich emocji. Donald Tusk i sam Putin patrzą w przyszłość. Opierając się i budując pozycję swoją i swojego kraju na imperialnych resentymentach, patrzy do przodu i wykorzystuje to do budowy pozycji swojego kraju w Europie. Putin przyjechał do Polski spotkać się z Donaldem Tuskiem, wiedząc, że Lech Kaczyński jest politycznym marginesem i po to, aby zaakcentować miejsce swojego kraju w Europie. Do tego nie jest mu potrzebne przyznanie się, że komunizm i jego zbrodnie równoważne są nazizmowi, ani wzięcie na siebie odpowiedzialności za stalinizm. On nie może i nie musi się kajać. Tym właśnie wygrał rozgrywkę, czyli twardym stanowiskiem. Nie była to jednak żadna rozgrywka pomiędzy Putinem i Kaczyńskim. Obaj stali na zupełnie innych ringach.

Azrael