Natomiast z piętnastolatkami dość regularnie się zadawał:
http://reason.com/blog/2009/10/01/polanskis-many-detractors

Sprawa Polańskiego to walka zdrowego rozsądku, prawa opartego na rzymskiej zasadzie sprawiedliwości (suum cuique tribuere) z prawniczym bełkotem, z prawem opartym na zasadzie „ochrony społecznej”, pseudonaukowej i naiwnej wierze w resocjalizację jednostki ludzkiej i konieczność humanitarnego jej traktowania jako ofiary takich czy innych uwarunkowań społecznych nieuchronnie pchających na drogę przestępstwa. 13-latka nie jest w stanie samodzielnie pokierować własnym postępowaniem, w Polsce np. do 13. roku życia dziecko nie ma w ogóle zdolności do czynności prawnych, nie może się do niczego zobowiązać, a odpowiadać karnie może dopiero od 15. roku życia, jeśli dodatkowo przemawia za tym indywidualny rozwój psychofizyczny. Dlatego prawo musi chronić takie jednostki przed skutkami ich lekkomyślności i łatwowierności. Kiedyś takie regulacje nie były potrzebne, gdyż funkcje ochronne spełniały rodzina i parafia, dzisiaj zaś w dobie dezintegracji instytucji rodziny, atomizacji jednostek i stłoczenia ich w wielkomiejskiej dżungli, takie przepisy są szczególnie konieczne. Dochodzi tutaj jeszcze specyficzny stosunek zależności, jaki wiązał dojrzałego reżysera Hollywood z dzieckiem, które bardzo chciało wkręcić się do świata showbiznesu. Mając w ręku atut otworzenia komuś drzwi do kariery bardzo łatwo wykorzystać dorosłą kobietę, o dziecku już nie mówiąc.

Pan w swoim śmiesznym wpisie odwraca chyba role. 44-letniemu facetowi przypisuje Pan lekkomyślność dziecka, łatwość nabierania się na podstępy i fortele, niemożność racjonalnego oglądu sytuacji, a 13-latce – przebiegłość dorosłego samca, wyrachowanie, interesowność, upór w dążeniu do celu. Coś tu chyba jest nie tak? Polański może nie posiadał wiedzy o wieku Samanthy, ale mógł i powinien taką wiedzę posiadać. W naszej terminologii wygląda to tak, że chociaż nie ciąży na nim wina umyślna, bo nie chciał współżyć z nielentnią, to jednak zawinił nieumyślnie przez niedbalstwo, bo wiedzę o tym, że jego partnerka jest nieletnia, mógł łatwo posiąść, uzależniając np. stosunek seksualny od okazania dokumentu tożsamości. Nie bez znaczenia jest także podanie dziecku alkoholu i środków odurzających. Nie wiem, jak kalifornijskie prawo, ale polskie przynajmniej zna przestępstwo polegające na rozpijaniu nieletniego poprzez dostarczanie mu alkoholu i zachęcanie do jego spożycia, zagrożone karą do 2 lat pozbawienia wolności. W obliczu tylu obciążających okoliczności relatywistą w tej sprawie jest ten kto broni Polańskiego i musi się nagimnastykować, aby wytłumaczyć reżysera, a jednocześnie bronić poglądów o równości wobec prawa czy możliwości kierowania swoim postępowaniem w dowolny sposób, byle nie naruszać prawo i wolności (w tym seksualnej) innych, jak mówi aksjomat liberalizmu. Za zwolennikami pociągnięcia Polańskiego do odpowiedzialności stoi natomiast zdrowy rozsądek i zwykła logika (sylogizm: przesłanka większa: kto współżyje z nieletnią, podlega karze; przesłanka mniejsza: Polański współżył z nieletnią; wniosek: Polański podlega karze).

A cała sparwa to moralna i intelektualna kompromitacja lewicowo-liberalnych elit i wykreowanych „autorytetów moralnych”.

Żaden system prawny nie jest doskonały. Zwłaszcza Polak powinien sobie zdawać z tego sprawę.

Widzę teraz starego durnia Olbrychskiego jak w „kropce nad i” tłumaczy jaką to wielką karą dla Polańskiego było ograniczenie w możliwości podróżowania… i potem dalej relatywizuje. Co za śmieć. Gardzę takimi „elitami”.

Jeśli już zeszliśmy na poziom ginekologiczny to odpowiem pytaniem na pytanie: Czy penetracja pochwy 13-latki przez 15 latka nosi znamiona mniejszej pedofilii, niż penetracja dokonana przez 17 latka, 30 latka czy 40 latka. Bo przecież 15 latka żaden sąd nie skaże za kontakty seksualne z 13-latką.

Ja nie bronię przez to Polańskiego, ja tylko widzę hipokryzję amerykańskiego społeczeństwa i wymiaru sprawiedliwości, który dopuszcza ze względów religijnych na monogamię i zakamuflowaną pedofilię, czy też uniewinnia jawnego zabójcę O.J. Simpsona (w rezultacie rodzina musi dochodzić prawa na drodze cywilnej), a ściga gościa zagranicą za to że bzyknął 13-latkę 32 lata temu.

Mi osobiście chce sie rzygać jak czytam to co ten palant wygadywał w mediach:
“If I had killed somebody, it wouldn’t have had so much appeal to the press, you see? But… f—ing, you see, and the young girls. Judges want to f— young girls. Juries want to f— young girls. Everyone wants to f— young girls!”
W stenogramach z procesu też się fajnie tłumaczył…

Jedyne o co mi chodzi, to o czystość pojęć. Nie zgadzam się na nazwanie gościa wykorzystującego małolaty pedofilem. Szczerze mówiąc, jest przypadkiem nieco gorszym. Pedofil ma pecha, jest wybrykiem natury i prawdę mówiąc bytem w pewien sposób tragicznym, co nie umniejsza skali jego zbrodni jeśli wprowadzi swoje pragnienia w życie. Gość sypiający z małolatami ma wszystko na miejscu, jest jedynie na tyle… nie wiem jak to nazwać… Szmatą?… by wykorzystywać panienki które z jednej strony wyglądają na tyle dorosło by go podniecać, a z drugiej są na tyle bezbronne lub nieświadome tego co robią (jak jużem wspomniało, dojrzałość płciowa rzadko idzie w parze z dojrzałością psychiczną), by móc je wykorzystać. Podobny mechanizm funkcjonuje u ludzi wykorzystujących osoby chore psychicznie, nie do końca zdolne do decydowania o sobie.
Wiem że pedofil brzmi bardziej medialnie, w końcu nasi populiści ostatnio przegłosowali jakieś tam regulacje prawne przeciwko nim. Dobrze się też rymuje z „pederastą” co wykorzystują fani pałowania gejów. Jednak ja jestem za zachowaniem precyzyjnej definicji. Takie jestem upierdliwe i już.

—> jeśli jest ścigany listem gończym i wszystko ma podstawy prawne, to co ma do tego etyka ? a w szczególności to, że jest z „zaprzyjaźnionego państwa” ? to co w dniu urodzin też by go nie mogli zatrzymać ? nie znamy wszystkich szczegółów na podstawie, których postępowali szwajcarzy więc nie można tu mówić o złamaniu jakiejkolwiek etyki.

„Śledząc całą tę sprawę, postawy ludzi w niej zamieszanych, opinie obserwatorów, komentatorów, zarówno tych występujących przeciwko Polańskiemu, jak i broniących go, widzę wyraźnie, że wszyscy, począwszy od Romana Polańskiego, skończywszy na rządzie Szwajcarii, rządzie i prawie stanu Kalifornia, posługują się etyką i moralnością, ale tylko jako relatywną wartością…”
—> chyba dobrze, że tak jest. dzięki temu nie myślimy wszyscy na całym globie tak samo. każdy z osobna, każde państwo ma prawo do swojego spojrzenia na etykę i moralność, to chyba pokłosie odrębności i zróżnicowania każdej z cywilizacji i kultur.

PS. Dziwię się pobłażliwości z jaką traktowano Mistrza, tak jak dziwię się usilnym próbom robienia z Niego pedofila… Sprawa już dawno przestała mieć wyłącznie wymiar moralny, jest teraz skomplikowanym procesem politycznym ze społeczno – prawnymi konsekwencjami… zwłaszcza dla Polańskiego. Wybrał dla siebie rozwiązanie niewygodne, niegodne i niebezpieczne. Może zbiera materiał do nowego scenariusza?

Natomiast samo przestępstwo nazywa się w USA „statutory rape”. Arbitralne granice są przyjmowane dlatego, że poza dojrzałością płciową istotna jest też dojrzałość psychiczna.

Zresztą nie bardzo rozumiem po co czepiasz się znaczenia słów? Polański jest przestępcą. Za swoje, w powszechnym przekonaniu obrzydliwe przestępstwo powinien surowo odpowiedzieć. Dywagowanie o tym jak go nazywać pachnie próbą relatywizowania przestępstwa.