Zapoznanie się z publikacjami Marka Czarkowskiego więcej mi powiedziały o naciskach, korupcji i wpływach branży hazardowej niż działanie tej komisji. W gruncie rzeczy jest to medialna i polityczna hucpa. Bardzo korzystnie w mediach wyróżniają się na tym tle komentarze Paradowskiej. Niestety większośc braci dziennikarskiej nie oparło się parciu w kierunku „njusów” zamiast rzetelnej informacji. Afera ta tak naprawdę wydaje się być aferą Kamińskiego i CBA, działającego pod jego kierunkiem i sterowanego przez PiS. Dziwię się jednak, że jakoś nikt się nie zainteresował dokąd popłynęły pieniądze Blassa wyłożone przez GTech na „monitorowanie polskiego rządu” (w grę wchodzi 20 mln dolarów), że nikogo nie interesuje skąd Rzeczpospolita dostała „tajne informacje” z podsłuchów itp., no i dlaczego nie wykorzystuje się informacji ABW na ten temat. Rewelacje Kamińskiego sprawiają wrażenie jakby CBA całą swą wiedzę opierało na publikacjach prasowych, podsłuchach i spekulacjach. Wcale mnie nie dziwi, że Kamiński nie poszedł z tym do prokuratury i wolał w tym celu „przetestować” premiera. PiS mogło mieć z tego więcej korzyści, bo interes „społeczny” raczej nie należy do priorytetów Kamińskiego.

Bawi mnie kwestia „zamiatania afery pod dywan” przez PO poprzez wywleczenie jej na furum publiczne za pomocą mniej lub bardziej aksamitnych przecieków. Bawią mnie też nieustające nawracania pisowskich aktywistów do spotkań na cmentarzu czy stacji benzynowej, jakby te miejsca spotkań były prawnie zabronione i z tego tylko względu zasługiwały na potępienie. Rozmawiać można wszędzie, a biznesmeni mają prawo do chodzenia wokół własnego interesu. Co więcej, jeszcze przed zeznaniami Chlebowskiego Czarkowski poddał w wątpliwość czy podsłuchana rozmowa dotyczyła legislacji i rozsądnie to uzasadnił. Nie sądzę, żeby pertraktacje w miejscach bardziej nobliwych były mniej podejrzane. Ja np. chętnie bym się dowiedział o czym Blass rozmawiał z prezydentem Kaczyńskim w jego gabinecie i w towarzystwie Kleibera. Miejsce spotkania nie ma tu nic do rzeczy, raczej treść rozmowy jest istotna i czy miała jakieś skutki naciskowe, skoro po niej Peron wyskoczył ze „swoimi” pomysłami.

Właściwie to przychodzi mi do głowy jedno pytanie – Czy grupa osób, której dotyczą jakieś opracowywane właśnie ustawy, ma prawo do interwencji we własnym interesie? Wiemy, że z takiego prawa wyłączeni są dziś ludzie zajmujący się hazardem. Nazywa się to lobbingiem. A co powiedzieć o dziennikarzach, szefach stacji telewizyjnych, właścicielach grup medialnych walących drzwiami i oknami do ministrów a nawet premiera w sprawie tworzonej ustawy medialnej – wiemy, że miało to miejsce nie tylko przy aferze Rywina, ale i nie tak dawno gdy ważyły się losy ostatnich ustaw. Dlaczego o tym wspominam – bo do szewskiej pasji doprowadza mnie „święte oburzenie” dziennikarzy na to co robili ludzie z branży hazardowej. To że jakiś Kosek czy Sobiesiak nagabywali ministrów czy szefa komisji finansów – napawa dziennikarzy oburzeniem, ale nie to, że pan Wejhert, Rapaczyńska czy Wildsztein nagabywali nieraz w czasie prywatnym urzędników po samego premiera – takie zachowanie już nie podchodzi pod lobbing nie wywołuje odrazy, czy krzyków oburzenia dzisiejszych strażników czystości moralnej wśród polityków?
A Proszę sobie przypomnieć, w jakiej atmosferze ojciec dyrektor przy pomocy Marka Jurka przepchnął koncesję dla Radia Maryja – kurczę powstała jakaś komisja śledcza do wyjaśnienie tej sprawy gdzie wręcz dochodziło do gróźb przemocy wobec niepokornych członków rady radiofonii i telewizji?
A kto jeszcze pamięta nie tak dawne wizyty działaczy związkowych u prezydenta i byłego premiera związkowców, bezczelnie lobbujących za prywatną spółką ukraińska, która otrzymała praktycznie dotacje od skarbu państwa? Gdzież oburzenie dziennikarzy w związku z tym faktem?