Dla wielu, którzy pójdą do urn upalnego 4. lipca, wybór jakiego dokonają, będzie jednym z najtrudniejszych. Szczególnie dla tych, którzy podchodzą do demokratycznej procedury wyborów w sposób ideowy, traktują pryncypia demokratyczne poważnie, a Polska jest dla nich wartością, a nie tylko miejscem przeżycia.

U mety wyścigu mamy dwóch polityków, którzy są znani od lat, znamy ich działalność opozycyjną, karierę polityczną, wiemy, co robili lat 30, 20, 10 temu – i w ciągu ostatnich pięciu lat. Wiemy również, że są to działacze państwowi. Tylko, czy jest to aby prawdą? Paweł Śpiewak w swoim ostatnim artykule dla tygodnika „Polityka” („Pięć lat Po Czwartej”, 29 czerwca 2010) przypomina, dlaczego wymyślił projekt IV RP i co się z nim stało. I bardzo trafnie przypomina, że w Polsce roku 2010 rządzi nie procedura demokratyczna, ale partiokracja, czyli dominacja partii nad instytucjami i prawami państwa. I tu należy przypomnieć, że obaj kandydaci brali udział w przygotowaniu IV RP, pięć lat temu, a także to, że obaj od 20 lat nie działają w polityce u podstaw, w społeczeństwie, lecz zajmują się grą stricte polityczną – sejmową, gabinetową…

Tą kampanią wyjątkowo rządził polityczny PR i marketing, choć retorycznie była ona łagodniejsza, niż można się było tego spodziewać. Katastrofa smoleńska i wielka powódź zrobiły swoje. Ale warto jednak wiedzieć, że nie wybieramy ani obrazu marketingowego polityka, a tym bardziej nie wybieramy wersji katastrofy smoleńskiej. Mamy do wyboru jednak dwa modele Polski, jej przyszłości – ale również interpretacji przeszłości. Z jednej strony mamy polityka, który uznaje III Rzeczpospolitą za kraj niedoskonały, ale jednak za wartość, którą należy chronić, poprawiać, szanować. Z drugiej strony natomiast stoi polityk, który nie negując prawideł demokracji, chciał ten ustrój przyciąć do swojego obrazu rzeczywistości. Hasło „Polska jest najważniejsza” nie jest dla niego tożsame z tym, że najważniejsi są Polacy, wszyscy bez wyjątku. I choć można krytycznie odnosić się do deklaracji o prezydencie wszystkich Polaków, to jednak wiemy, że Bronisław Komorowski będzie bliżej tej idei. Polska Komorowskiego to inny kraj, niż Polska Kaczyńskiego. To kraj ludzi skierowanych w przyszłość, zadowolonych, ufnych w państwo, akceptujących Unię Europejską. Polska Kaczyńskiego jest narodowo-katolicka, ksenofobiczna, nieufna wobec sąsiadów, a także wobec własnych obywateli.Jest jednak coś zbieżnego w obu kandydatach. To strach przed zajęciem stanowiska w trudnych sprawach społecznych, takich jak prawa mniejszości, związku partnerskie, sprawy parytetów, metoda leczenia niepłodności in vitro, czy leitmotiv tegorocznej kampanii, sprawa prywatyzacji służby zdrowia (która i tak jest w ok 40% prywatną…).

Ale tak naprawdę wybór dla wielu ideowców wybór będzie jeszcze trudniejszy. Dwie główne partie polityczne, Platforma Obywatelska i Prawo i Sprawiedliwość, których reprezentantami są obaj główni kandydaci, przez lata rywalizacji i pozyskiwania w bojach wyborczych nowych zwolenników zatraciły praktycznie całkowicie ostrość ideową. Stały się ideowo obłe… I tak PO już nie jest partią liberalną, ale stała się partią władzy i aparatu, a PiS, kiedy przestał rządzić w roiku 2007, już nie jest partią władzy, a stał się formacją socjalno-populistyczną. Oba ugrupowania są dalekie od klasycznej prawicy, chyba, że za miernik prawicowości uznamy ich lenny stosunek wobec Kościoła katolickiego. W związku z tym klasyczni lewicowcy, którzy odróżniają hasełka „państwa socjalnego” od prawdziwej polityki społecznej, opartej o solidne rozwiązania prawne, zagłosują na Jarosława Kaczyńskiego? A czy liberałowie i libertyni społeczni, do jakich sam się zaliczam, zostaną uwiedzeni przez Bronisława Komorowskiego? A co mają zrobić obrońcy życia, czy prawdziwi konserwatyści? Na szczęście urząd prezydenta nie jest tym najważniejszym ośrodkiem władzy, ale jednak są takie układy polityczne, że jego pozytywne inicjatywy (legislacyjne) i negatywne (prawo weta) mogą wiele znaczyć. Tak więc również ideowcy, tradycyjnie, jak to w Polsce, w imię wyboru mniejszego zła, powinni podjąć decyzję i oddać głos.

Idąc do lokalu wyborczego wielu nie będzie jeszcze pewnych swojego głosu. Niektórzy mówią i piszą, że iść trzeba, ponieważ jest to demokratyczny obowiązek. „Poznaj siłę swojego głosu”, „spełnij obywatelską powinność”, „wybierz dla Polski”. To jest ponoć magiczna siła i magiczne chwile. Może… Jednak większość pójdzie, ponieważ wybierze to, co uważa najlepsze dla siebie, swojej rodziny, swojej społeczności. Na ostatnim miejscu będzie „dobro Polski”. Tak niestety wygląda polska demokracja, takie jest polskie społeczeństwo obywatelskie…

Azrael