Film „Mgła” Joanny Lichockiej i Marii Dłużewskiej jest dokumentem, ponieważ poprzez wypowiedzi byłych pracowników Kancelarii Prezydenta Lecha Kaczyńskiego przedstawia fakty i sytuacje przed katastrofą 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem, w jej trakcie, i to co się działo po niej. Jest autentyczny, na ile autentyczne i szczere są w nim wypowiedzi jej bohaterów. Bo bohaterami są pracownicy Lecha Kaczyńskiego, a nie sam prezydent.

Ale nie jest to film rzetelny, nie powstał po to, aby przedstawić w sposób obiektywny sytuacje i działania, które doprowadziły do katastrofy i wszystko, to co się działo po niej. To film polityczny, zapis świadomości i opinii pewnej grupy ludzi, nie tylko współpracowników zmarłego prezydenta, ale przecież również polityków, także aktywnych teraz, ponad pół roku po katastrofie. To również materiał, który będzie wykorzystywany propagandowo, partia, z którą współpracował Lech Kaczyński, Prawo i Sprawiedliwość, działa dalej, powstaje ruch pamięci o zmarłym prezydencie, a kreowanie mitu męczeństwa i wyjątkowości jego osoby i jego dokonań jest w pełnym rozkwicie.

W tej warstwie politycznej film jest jednym wielkim oskarżeniem przeciwników Lecha Kaczyńskiego, począwszy o to, że to z inspiracji rosyjskiej przedstawiciele rządu dokonali podziału wizyt. Prezydenta i premiera w rocznicę zbrodni katyńskiej, że próbowano Lecha Kaczyńskiego zmarginalizować i zmusić do rezygnacji z wizyty w Katyniu. Tych oskarżeń jest w filmie więcej, między innymi o to, że próbowano przejąć władzę prezydencką bezprawnie, a także o to, że od razu zmarginalizowano środowisko kancelarii. Wprost oskarża się stronę rządową o działania nieetyczne. Nie ma jednak w filmie oskarżeń o to, kto doprowadził do katastrofy, ani prób wyjaśnienia jej przyczyn. Nie ma żadnych teorii spiskowych, żadnych sugestii, żadnych oskarżeń.

Jest w filmie także duża doza autentyczności. To te wypowiedzi, które dotyczą osobistych odczuć pracowników Lecha Kaczyńskiego w zderzeniu z tragedią i śmiercią wielu bliskich osób, przyjaciół, kolegów. Tam, gdzie mamy emocjonalne, osobiste wypowiedzi i wspomnienia, film jest poruszający. Tam, gdzie ludzie Lacha Kaczyńskiego wchodzą w rolę oskarżycieli – jest już tylko materiałem politycznym. Polityczną wypowiedzią środowiska przegranych.

Jednostronne spojrzenie na katastrofę smoleńską jest uczciwe, ale mylące. Pracownicy Kancelarii Prezydenta wypowiadają się tak, jakby to oni mieli monopol na prawdę w tej sprawie. Próbują przedstawić Lecha Kaczyńskiego i jego działania jako jedyne zgodne z polską racją stanu i interesem narodowym. To teza, która będzie propagandowo wykorzystywana dla budowy mitu Lecha Kaczyńskiego.

Film, wydany przez „Gazetę Polską”, wymaga dyskusji i polemiki. Padają w nim mocne oskarżenia, nie można zostawić ich bez odpowiedzi. Dobrze by było, dla rzetelności dyskusji, aby został on przedstawiony w telewizji i aby przeprowadzono nad nim otwartą dyskusję.

Zgrzytem w filmie jest muzyka. Ciężkie, rockowe brzmienie nie pasuje do atmosfery filmu, ascetyzmu zdjęć – także do powagi spraw, które Lichocka i Dłużewska pokazują.

Azrael

——————
Film do obejrzenia na portalu YouTube – część 1. i dalsze

Mad Mel

Wściekły, prawdopodobnie pijany i dyszący Mel Gibson, aka Brave Heart, krzyczy przez słuchawkę do matki swojego najmłodszego dziecka “Zgwałcą cię czarni i będzie to twoja wina bo ubierasz się jak …..; kim ty jesteś, skończysz w ziemi, potrafię to zaaranżować”. Trzy taśmy z pogróżkami oraz wyzwiskami nie tylko w stosunku to Oksany Grigorievnej obiegły media i Gibson, który od kilku lat miał przydomek rasisty oraz antysemity, stał eis ulubionym tematem Ameryki. Mel Gibson, przez wiele lat, przykładny ojciec oraz mąż nagle znalazł sobie nowy obiekt miłosny, porzucił żonę, dzieci i zamieszkał z rosyjską piosenkarką i wkrótce na świat przyszło ich pierwsze dziecko. Sielanka nie trwała długo, na początku roku, Grigorievna podała, że Gibson uderzył ją w twarz powodując złamanie zęba. Para rozeszła się, a Gibson musiał wypłacić całkiem sporą sumę pieniężną na dziecko z Rosjanka. Pełna kultura. Ostatni film 54-letniego aktora zrobił klapę, powodem może być powtarzanie tej samej roli. Kiedy pierwsza taśma dostała się do opinii publicznej, prawdę mówiąc, nikogo to nie zdziwiło, że Gibson uważa Meksykanów za mniej niż ludzi, że jest rasista oraz antysemitą. Ostre słowa, ale słowa potwierdzone przez jego wypowiedzi.

Były ulubieniec milionów okazał się maniakalnym typem, pijakiem, który wypowiada słowa i obraza się na tych, którzy mają problem z jego wypowiedziami. Gibson, tak jak i sportowcy czy politycy, to osoba publiczna i za to ma płacone spore sumy pieniężne. Ze sławą jednak wiąże się pewien koszt, koszt braku prywatności oraz, ciągłej inwigilacji ze strony mediów oraz fanów, którzy nie zawsze są zbyt mili.

W swoich filmach, Mel Gibson to wesoły i dowcipny glina, ojciec, zwariowany bohater, który walczy z nieprawością; to obrońca skrzywdzonych, to waleczny Szkot William Wallace, prawdziwy Maverick, którego latami oglądano z przyjemnością. A ze od czasu do czasu pojawiał się chwiejąc na nogach i powiedział nie zawsze to co jest uważane za poprawne, wybaczano mu, Gibson wracał jak bumerang na ekrany zarabiając miliony.

Kiedy w 2004 roku ukazał się film “Pasja”, ukazujący cierpienie Jezusa oraz Żydów jako tych, którzy go zdradzili, w Ameryce widać było istniejący ogromny antysemityzm, o który posadzą się Polaków, oraz Europejczyków. Późniejsze wypowiedzi aktora podczas pijanych ekscesów potwierdziły jego antysemicki stosunek do Żydów. Kiedy policja zatrzymała pijanego Gibsona, aktor najpierw zapytał oficera czy jest Żydem a potem powiedział, że Żydzi są winni wszystkim wojnom i że należało im się to co się stało podczas II WŚ. Fakt, ludzie mówią różne rzeczy, kiedy są pijani i można debatować, czy to oni wypowiadali owe opinie czy wypita tequila. Mel Gibson Mr. Hyde i Dr. Jekyll w jednej osobie. Nigdy nie wiadomo, który z nich będzie dominował.

Filmy Gibsona zarobiły miliony. Kto nie lubi oglądać „Braveheart”, „Zabójczej Broni” czy „Mavericka”? Mel Gibson to zagorzały katolik, który według mnie wierzy, że za grzechy należy się kara. „Pasja” była dla niego forma katharsis, ukazaniem, że wszyscy jesteśmy grzesznikami i należy nam się kara. Gibson to Jezus, ból przezywany przez Jezusa to ból Gibsona. Każdy bohater Gibsona jest albo bity, podłączany do prądu, albo w jakiś sposób poddany cierpieniu fizycznemu. Ewangelia według Świętego Mela jest taka – wybacz tym, którzy cie prześladują, tak długo jak się ze mną zgadzasz, nie krytykujesz ani mnie, moich opinii ani moich filmów. „Pasje” jako film trudno ocenić lub krytykować. W końcu jest to film o cierpieniu oraz śmierci Jezusa. To co mi przeszkadzało, to masochistyczne do przesady przedstawienie ostatnich godzin życia Chrystusa. Czy naprawdę było konieczne ukazanie bicia, cierpienia oraz poniżania Jezusa? Kiedy Martin Scorsese zrobił film pt „Ostatnie kuszenie Jezusa Chrystusa”, jeden z ciekawszych filmów na temat religii, został prawie ukrzyżowany za to, że ośmielił się ukazać wizje Jezusa, w której ma żonę i dzieci. Tego, ze pragnął być zwykłym człowiekiem. I nikt nad nim nie płakał. Ostatnim dużym sukcesem filmowym Gibsona było „Apocalipto”, w którym też mogliśmy sobie pooglądać różne przerażające sceny mordowania i bicia.

Pogróżki nagrane na taśmie wszczęły postępowanie przeciwko aktorowi i prokuratura w każdej chwili może mu postawić zarzuty za pobicie matki jego najmłodszego dziecka. Gibson, w swojej obronie, podkreśla, że jego problem z alkoholem jest przyczyna jego zachowania. I być może tak jest. Dlaczego teraz Griegorievna udostępniła taśmy, a nie kilka miesięcy temu kiedy, według jej zeznań Gibson ją uderzył? Dlaczego nie poszła na policję i nie złożyła oskarżenia? Nie bronie Gibsona, ale uważam, że Gibson jest produktem tego kraju i to co mówi po pijanemu, wielu w tym kraju myśli po trzeźwemu. Możliwe, że ostatnie zachowanie aktora będzie ostatnim gwoździem w jego karierze, zarówno aktorskiej jak i reżyserskiej. Ale w Ameryce niektórym wybacza się wszystko, a innym nic.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Too bad…

Dobry thriller nie potrzebuje krwi, bicia, okrucieństwa czy przemocy, wystarczy aby reżyser potrafił ukazać sytuacje tak aby widz był niepewny, ciekawy i nerwowy. Ciemne, zachmurzone niebo, przerażające zimno od morza, atmosfera ukrytego niebezpieczeństwa, oraz tajemnica, która wyjawia się powoli, ale ciekawie w nowym filmie Polańskiego “The Ghost Writer” potwierdza, że Polański jest artystą w swojej sztuce. Film został ukończony w więzieniu, w atmosferze krytyki oraz potępienia i zniszczeniu człowieka, którego przez wiele lat uznawano za jednego z najciekawszych reżyserów. Scenariusz filmu jest fenomenalny, ciekawe ujęcia, kolory, dialogi oraz aktorzy, którzy zostali idealnie dobrani tworzą obraz, który zaskakuje. Ewan McGregor, który przedstawia się Pierce Brosnanowi jako „I am your ghost” jest perfekcyjny w roli pisarza zarabiającego jako „ghost- widmo”. Jest tym, który za kulisami opisuje wspomnienia sławnych ludzi i którego życie zostaje wplątane w zawikłaną sytuację, gdzie polityka i pieniądze są głównymi graczami w grze, której on sam do końca nie rozumie. Film jest oparty na książce Roberta Harrisa pt. „The Ghost”. Ale to dzięki Polańskiemu, w sposób jaki opowiada ta historie, powoli przekonujemy się jak potężna jest władza polityków oraz tych, którzy zarabiają na wojnie. Niestety, również widmo-ghost przeszłości Polańskiego jest dodatkowym bohaterem tego filmu. Film jest grany tylko w 134 kinach, sale są przepełnione od pierwszego seansu i film zarabia pieniądze. Typowo dla Amerykanów, kto pójdzie na film kogoś kto podał narkotyki trzynastolatce i ja zgwałcił?

Czy Amerykanie potrafią udzielić reżysera od jego kreacji? Według mnie, zawsze będzie grupa ślepców żądnych kary, która nigdy mu nie przebaczy i nie zrozumie. Ale pomimo ogromnego ataku na Polańskiego w USA, wielu go broni, próbuje wytłumaczyć system prawny i podziwia jego twórczość. Polański ma 77 lat. Prasa go nie oszczędziła. Po pojawieniu się filmu w kinach, w wielu gazetach ukazały się fragmenty wywiadu z żoną Polańskiego, Emmanuelle Seigner, dla magazynu Viva!. Oczywiście nie pominięto faktu, że miała 18 lat kiedy poznała Polańskiego, że reżyser był od niej o wiele lat starszy, ale trzeba przyznać również wspomniano, że są małżeństwem od 20 lat, z dwójka dzieci. Film zamknął usta wielu osobom, które uważały, że Polański się skończył, a jego filmy są niewarte zobaczenia. Film jest naprawdę dobrze zrobiony i został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez widzów, jak i krytyków. Tak jak w większości jego filmów, tak i w „The Ghost Writer” dziennikarze próbują się dopatrzeć podobieństw pomiędzy życiem prywatnym reżysera, a światem, który kreuje. Rozpatrują filmy typu „Repulsion” „Rosemary’s Baby’ czy „The Tenant”, doszukując się paranoi, symptomów szaleństwa odizolowanego człowieka, widma, które ginie w zawiłych sytuacjach. Nawet po przyznaniu Polańskiemu Oskara, wielu ignoruje jego twórczość i próbuje przedstawić go tylko jako gwałciciela nieletnich, człowieka wyuzdanego, bez morałów, oraz szacunku dla prawa. W jednym ze swoich wywiadów Polański powiedział „Uważają mnie za dobrego reżysera, wiem o tym, ale również za diabolicznego małego karla, karykaturę”. Z ciekawości przeczytałam posty, których było ponad 100 w The New York Times ludzi, którzy po recenzji filmu zatytułowanej „Polańskiego wizja ofiary” nie mogli się oprzeć, aby albo go skrytykować albo bronić. Nienawiść ze strony niektórych jest ogromna. Jakby ci ludzie nigdy niczego złego nie zrobili, jakby nie zdawali sobie sprawy, że jednak lata siedemdziesiąte były latami kiedy wszystko było wolno, kiedy to ludzie pod wpływem narkotyków robili co chcieli. W sprawie Polańskiego, oraz tego co wydarzyło się w 1977 roku, zawsze będzie podział opinii, a Polański będzie obiektem sarkastycznych żartów, drwin, krytyki i przez wielu zawsze będzie uważany za gwałciciela nieletnich i nikogo innego.

Ale fakt jest taki, filmy Polańskiego przynoszą profity, „The Ghost Writer” już zarobił i ma fenomenalne recenzje, zarówno ze strony krytyków jak i widzów. Dla tych, którzy domagają się kary i linczu na reżyserze, jest to nie do przyjęcia, że jego film został tak dobrze przyjęty. W złości i w swoim niedoinformowaniu wypowiadają się, że Polański tylko po 90 dniach w wiezieniu w Szwajcarii, siedzi sobie w swojej ekskluzywnej wilii, jeździ na nartach i ponownie ma za nic prawo amerykańskie. Ale ta grupa ludzi, która jest pod wrażeniem filmu, próbuje wytłumaczyć, że Polański przeszedł swoje, że z powodu niedociągnięć i błędów prokuratora, oraz sędziego, jego sprawa nigdy nie będzie miała odpowiedniego zakończenia. Sprawa Polańskiego nie przyćmiła jego twórczości ani go samego jako reżysera, mimo tak wielu prób. Cokolwiek o nim będą mówić, jakkolwiek krytykować i próbować go zniszczyć, Polański jest, był i będzie reżyserem, którego filmy będą oglądane z zainteresowaniem. Jako reżyser, w swoich filmach, Polański zadaje trudne pytania, porusza ciekawe tematy i tworzy je w ciekawy sposób. „The Ghost Writer” jest filmem niesamowitym i mimo wrednej krytyki ze strony niektórych, Amerykanie udowodnili, że są gotowi zapłacić aby, zobaczyć nowy film Polańskiego, nawet ci, którzy go tak krytykują i domagają linczu.

„Wysoki sądzie, przestępcy seksualni, złaknieni pulsującego, słodko skowyczącego, fizycznego, lecz niekoniecznie kopulacyjnego kontaktu z małą dziewczynką, to w większości niewinni nieudacznicy, pasywni, nieśmiali nieznajomi, którzy proszą tylko, aby otoczenie pozwoliło im oddawać się w gruncie rzeczy nieszkodliwym, rzekomo amoralnym praktykom, tycim, gorącym, mokrym, dyskretnym zboczonkom, a nie żeby policja i społeczeństwo od razu dobierały im się do skóry”.

„Lolita” Nabokov

Wigg

Film zagraniczny, a Amerykanie

Noc rozdania nagród Akademii Filmowej, Oskarów, w tym roku była inna, inna sala, atmosfera bardziej kameralna,widoczny brak sponsorów i taki sobie Hugh Jackman jako prezenter. Jedna z nagradzanych kategorii to film zagraniczny. Ale Amerykanie nie zwracają uwagi na ta kategorie, bo przecież nie jest po angielsku, trzeba przeczytać napisy i zwracać uwagę na to, co się dzieje aby się nie pogubić. Filmy z Europy, czy innego kontynentu,dla przeciętnego Amerykanina, są zbyt skomplikowane.

Filmy zagraniczne są pokazywane w małych kinach, zazwyczaj niezależnych, lub są od razu wydawane na DVD, z co najmniej rocznym opóźnieniem. „Katyń” Andrzeja Wajdy, który był nominowany do Oskara w zeszłym roku w kategorii filmów zagranicznych, dopiero pojawił się na DVD. „Katyń”, film ważny, ale nie szczególnie dobrze zrobiony, aby mógł być zrozumiany przez widza, który nie jest Polakiem. Powinien być obejrzany, szczególnie przez Amerykanów, którzy bardzo często mają obraz Polaka oraz Polski zdeformowany poprzez filmy często niezgodne z prawda.

New York Times w przeddzień rozdania Oskarów poświecił obszerny artykuł na temat filmu „Katyń”. W Chicago odbył się krótki festiwal filmów Andrzeja Wajdy, a dziennikarze opisując twórczość Wajdy również dyskutowali na temat sytuacji Polski.Wielu z nich uważa, że filmy Wajdy są odzwierciedleniem rzeczywistości w Polsce. I to samo w sobie jest ważnym wydarzeniem. Często Polonia buntuje się, że gazety amerykańskie podają błędne informacje na temat obozów koncentracyjnych, czy w jaki sposób Polacy zostali przedstawieni w dużych produkcjach filmowych. Ale z tym trudno jest walczyć, nie mamy nad tym żadnej kontroli. Co przeciętnego Amerykanina obchodzi nasz protest kiedy on zobaczył film i uważa, ze jesteśmy antysemitami. Dla Amerykanów II Wojna Światowa to tylko Holokaust, jeśli chodzi o Europę, a Polak to antysemita, który pomagał Niemcom. Antysemityzm nadal jest głęboko zakorzeniony w mentalności nie tylko Polaków, ale i samych Amerykanów.Wytłumaczenie Amerykanom tego co wydarzyło się w Polsce podczas II Wojny Światowej jest rzeczą często bardzo trudną.

Poprzez filmy typu „Katyń” Polacy mają możliwość przedstawienia faktów historycznych, które w postaci obrazów tragedii mogą wzbudzić w nich przynajmniej zainteresowanie sprawa Polski. Temat Katynia został wcześniej poruszony w kinie, w filmie „Enigma” zrobionym przez Brytyjczyków. Film ten cieszył się ogromną popularnością w USA. Był oparty na książce cieszącego się ogromna popularnością Roberta Harrissa. Film koncentruje się na poszukiwaniu zdrajcy, który miał dostęp to tajnych informacji. To Brytyjscy naukowcy a nie matematycy z Polski byli wyłącznie tymi, którzy przyczynili się do złamania kodu Enigma. Najgorsze jest jednak to, ze owym zdrajcą jest właśnie Polak. Brat zamordowanego w lasach Katyńskich oficera polskiego.

I to jest dokładnie to, co większość Amerykanów wie na temat Katynia.

W 1943 roku kiedy naziści podali informacje na temat morderstw dokonanych na oficerach polskich przez Rosjan, prezydent Roosevelt wyznaczył George Earle’a, pełniącego funkcje emisariusza na Bałkanach, aby zebrał informacje na temat Katynia. Earle wykorzystując kontakty w Bułgarii i Rumunii sporządził dokładny raport, którego rezultaty wskazywały na to, że to Rosjanie a nie naziści byli odpowiedzialni za wymordowanie polskich żołnierzy. FDR odrzucił konkluzje Earle’a, twierdząc, że jest to niemożliwe. Sprawa została wyciszona, a raport schowany. Kiedy Earle poprosił prezydenta o opublikowanie raportu, FDR dał mu pisemny rozkaz zabraniający owej publikacji. Dodatkowo, Earle został wysłany poza teren USA. W 1945 roku jeden z oficerów amerykańskich przetrzymywanych w obozach w Niemczech, John H. Van Vliet,po powrocie to Waszyngtonu, napisał raport na temat Katynia. Clayton Bissel, wysokiej rangi oficer, któremu ten raport został przedstawiony, również go odrzucił i nie pozwolił na publikacje. Sześc lat później, Bissel, który zeznawał na ten temat przed Kongresem tłumaczył się, że musiał to zrobić, gdyż było to w interesie USA. Podczas zimnej wojny, dziennikarze amerykańscy utworzyli komitet, którego celem było przeprowadzenie śledztwa w sprawie Katynia. Ale i to zostało zaprzestane. Dopiero podczas wojny w Korei kiedy dotarły wieści w jaki sposób komuniści rozstrzeliwali żołnierzy amerykańskich, Kongres stwierdził, ze Korea była odbiciem tego, co wydarzyło się w Katyniu”. We wrześniu 1951 roku, Kongres utworzył komisję zwaną Komisją Maddena, aby ta zebrała fakty na temat Katynia. Komisja wysłuchała 81 świadków, sprawdziła 183 dowodów rzeczowych i przeprowadziła ponad 100 zeznań pod przysięga. Wynik – Polska została zdradzona przez Związek Radziecki i to Rosjanie są tymi, którzy dokonali zabójstw na polskich oficerach. Jakkolwiek sytuacja polityczna nie pozwoliła na ujawnienie tych informacji, śmierć Stalina, zakończenie wojny w Korei oraz pragnienie Ameryki do polepszenia stosunków amerykańsko-rosyjskich spowodowało, że sprawa ponownie została wyciszona.

Dlatego też ważne jest, aby filmy typu „Katyń”, czy „Człowiek z marmuru”, czy jakikolwiek inny film zrobiony przez Polaków i ukazujący sprawy polskie, był pokazywany w USA. Amerykanie z braku wiedzy, niedouczenia, oraz fałszywie przedstawionych faktów w tv, maja swój obraz Polaka. Film może być właśnie tym, co zmieni ich sposób myślenia lub przynajmniej zachęci do poszukania informacji.

Wigg

Wracamy, zwyczajem weekendowym, do muzyki.

Dziś wybitny amerykański trębacz i kornecista, włoskiego pochodzenie – Chuck Mangione.
Muzyk kojarzony z jazzem – ale prawdziwą sławę zyskał, komponując muzykę do filmu „Children of Sanchez”.

[youtube=watch?v=JXLzhGdbXaI&feature=related]

Klarowny dźwięk, dobry feeling, dobra muzyka z pogranicza jazzu i funky.

Miłego słuchania – reszta – na blogu muzycznym.

Pozdrawiam

Azrael

Nie ma specjalnych zachwytów po nominacji filmu „Katyń” Andrzeja Wajdy do nagrody Oskara amerykańskiej Akademii Filmowej. Może dlatego, że to tylko nominacja, może dlatego, że wszyscy wiedzą, że film jest kiepski.

Fakt – film jest artystycznie słaby – ale ważny. Wajda zresztą już od ponad 25 lat kręci filmy „ważne”, a nie dobre. No, może poza „Panem Tadeuszem”, który mi się podobał – ale warto przypomnieć, że do oprawy tego dzieła i montażu Mistrz zatrudnił ludzi młodych – i dlatego nie mieliśmy ramoty z deklamacją – lecz film świeży i do tego jeszcze dobrze zagrany.

Do promocji „Katynia”w USA, TVP, która jest głównym producentem, zatrudniła najlepszą firmę promocyjną, polskie przedstawicielstwo dyplomatyczne w Los Angeles też stanęło na wysokości zadania, organizując wiele pokazów. To dobrze, bo dochodząc od spraw artystycznych – ten rozdział polskiej historii należy odkryć przed społeczeństwami zachodnimi. I nie tylko przed zachodnimi.

Bo najważniejszy jest dla nas, Polaków i zapewne dla samego Wajdy, który ma stosunek osobisty do tego filmu, bo jak wiadomo, jego ojciec „tam” zginął – jest odbiór przesłania tego dzieła i prawdy historycznej w Rosji.

I wkraczamy w obszar polityki.

Rząd Donalda Tuska, on sam i Radosław Sikorski posunęli polskie relacje z Rosją o lata świetlne w porównaniu z poprzednią ekipą. Ostatnia wizyta Sikorskiego w Moskwie i rozmowy z Siergiejem Ławrowem – to już prawie spotkanie przyjaciół – a nie wrogów. Okazuje się, że polityka pozytywnych gestów, jaka jest czyniona przez polskie władze – jest doskonale przyjmowana i rozumiana przez Rosjan i Kreml. I spotyka się z natychmiastową reakcją.
Rosjanie właśnie teraz zaczęli nas traktować jako poważnego partnera – i więcej – jako partnera, który reprezentuje interesy i stanowisko całej Unii Europejskiej. Sikorski, uprawomocniony przez Amerykanów prowadzi dyskusje na temat tarczy – i nagle się okazuje, że Rosja nie będzie wywierać nacisku na Polskę w sprawie rozmieszczenia tarczy na terytorium Polski. Ławrow powiedział;

„Rosja nie ma prawa weta na decyzje podejmowane przez Polskę”.

Krytycy ze strony PiS działań rządu Tuska twierdzili, że Rosjanie traktują dalej Polskę jako swoją strefę wpływów. I dostali na to odpowiedź od samego ministra spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej.

Otwarcie Rosjan na Polaków widać jednak nie tylko w sprawach politycznych i gospodarczych – ale w gestach moralnych.

Rosjanie nigdy nie uznają mordu w Katyniu, Miednoje za zbrodnię ludobójstwa. I nigdy się nie przyznają do odpowiedzialności politycznej. To zostało już dawno, w roku 2005 decyzją rosyjskiej prokuratury. Polskie stanowisko, że celem zbrodni była „eksterminacja polskiej grupy narodowościowej”, co wypełnia normy konwencji genewskiej i kodeksu karnego Rosji i Polski – nie zostanie nigdy przez nich przyjęte. I musimy się z tym pogodzić.

Jedyne, co możemy zrobić – to po pierwsze, żądać dalej od Rosjan ujawnienia wszystkich materiałów dotyczących tych sprawa. Jest to możliwe, bo ostatnio archiwa rosyjskie otwierają się coraz szerzej – ujawniając na przykład kulisy śmierci Stalina.

I po drugie – możemy rozmawiać z Rosjanami na płaszczyźnie historycznej. I właśnie „Katyń” jest doskonałym przykładem, że jest to możliwe. Jest też przykładem, jak polityka może się splatać z kulturą i historią.

Otóż, jak podaje polskie Ministerstwo Kultury, Rosjanie zobaczą film Wajdy w ramach Sezonu Polskiego w Rosji, który będzie trwał od marca do końca tego roku. I jest już podpisane w tej sprawie porozumienie z szefem rosyjskiej Federalnej Agencji Kultury i Kinematografii Michaiłem Szwydkojem. Pierwszy, oficjalny pokaz odbędzie się 5 marca w rocznicę wydania przez Stalina rozkazu wymordowania polskich oficerów.

To nie koniec – okazuje się, że TVP prowadzi daleko zaawansowane rozmowy z rosyjskim dystrybutorami, aby film był pokazywany w normalnej, szerokiej dystrybucji. Miałaby ona nastąpić po czerwcowym festiwalu w Moskwie, gdzie film zostałby zaprezentowany oficjalnie.
Ministerstwo Kultury, pod kierownictwem Bogdana Zdrojewskiego prowadzi także rozmowy na temat szerszej wymiany kulturalnej z Rosją, dotyczącą innych dziedzin sztuki.

Nie muszę chyba dodawać, że tego rodzaju przedsięwzięcia nie mogą się odbywać poza wiedzą i aprobatą samego Władimira Putina.

„Katyń” Wajdy może być tym lodołamaczem, który skruszy górę lodową kontaktów z Rosją, jak to określił Radosław Sikorski. Może być elementem szerokiej dyskusji na tematy historyczne – tak ważne dla Polaków w relacjach z Rosją.

Zresztą ta dyskusja już się zaczyna – w przyszłym tygodniu dojdzie do spotkania byłego szefa MSZ Adama Rotfelda i szefa moskiewskiej szkoły stosunków międzynarodowych MgiMO – Anatolija Turkowa, którzy współkierują dwustronnej komisji ds. trudnych. Represje rosyjskich władz wobec ludności polskiej w latach 1939 – 1941 mają być najważniejszym tematem rozmów.

Nagrody Oskara „Katyń” raczej nie dostanie, film uznaje się za kiepski, akademicki i nadający się dla wycieczek szkolnych – ale okazuje się, że może zostać jednym z najważniejszych dzieł polskiej kinematografii z przyczyn poza artystycznych.

Azrael

———————————————————————————————-
Przypominam o konkursach, w których startuję;

1. Wiadomości24.pl

2. Onet.pl 

„Miś”. Kultowy film o wszystkim, o polityce, PRL, polskim światku medialnym.
Filmy Barej, pocięte, poszatkowane przez cenzurę – zawsze pozostaną świeże i odkrywcze. Coś, co nie jest do podrobienia.

[youtube=watch?v=vPA7y5lHvT8]

Reszta na blogu video – i tam mała niespodzianka

Miłego weekendu

Azrael

Obejrzałem sobie wczoraj film-reportaż Teresy Torańskiej, pod tytułem „Dworzec Gdański” – o emigracji marcowej.
Film jak film – formuła prosta, wywiady z Polakami żydowskiego pochodzenia, wyrzuconymi po wydarzeniach marcowych poza nawias społeczeństwa i Polski. Wspomnienia, przeżycia, łzy – nostalgia. W wielu słowach – tęsknota za Polską – w wielu – wściekłość.

Ważne są inne słowa i odczucia – jak to u Torańskiej.

Zawsze w Polsce byli obywatele „drugiej kategorii”. Najpierw, po II wojnie, była to inteligencja. Potem – Żydzi, też w większości – inteligencja. Odepchnięta przez „gnoma” Gomułkę, wyrzucona z Polski. Pozbawiona praw. I to odczucie histerii narastającej, nacisk psychiczny, poczucie odrzucenia.I także, niestety, obojętność społeczeństwa na manipulacje władzy.

I znów mamy następne, już dużo szersze grupy, nowych odrzuconych.
Ten rząd, ta władza „państwa Kaczyńskich”, jak nigdy dzieli społeczeństwo, stara się wyrzucić poza nawias jak największe grupy społeczne. I zadziwiające – znów w większości wypadków – jest to – inteligencja…

Bo czym nazwać ataki na „wykształciuchów”, czym innym jest skondensowany atak na środowiska homoseksualne, o których wiadomo, że poziom wykształcenia wśród nich jest jak największy.
A środowiska prawnicze, lekarze…

Wielu już z nich wyjechało – też przymusowo… z powodu duchoty i smrodu tej nowej władzy. Z powodu pieniędzy. Wielu zapewne też wyjedzie, wystawiając sobie samemu dokument podróży bez powrotu… A reszta – przygląda się temu, poddając się złudzie „silnej władzy”.

Dyktatura „ciemniaków” jest u władzy. To pewne.
I tylko czekajmy, kiedy nowy Szpotański opisze ją w nowym pamflecie…

Azrael

Polacy potrafią mówić o wojnie, II wojnie tylko przez pryzmat martyrologii…

Słusznie… ale wojna miała też oblicza ludzkie, prywatne…

Ta kobieta i ta piosenka była dla wielu ludzi wspomnieniem, nadzieją, smutkiem…

Ma swoja wartość – historyczną i sentymentalną

[youtube=watch?v=nfllUtxDriA]

Azrael