Nie wiem jak to jest, ale Mrożek zawsze i wszędzie jest aktualny…

Czytając go, znajdujemy uderzająco wiarygodne komentarze społeczne i polityczne.

Na przykład „Słoń” jest doskonałym komentarzem do idiotycznego pomysłu edukacji patriotycznej Romana…

Bo nauka półprawd i kłamstw, a taka może ona być pod ideologicznyn patronatem, może przynięść skutki całkiem inne od zamierzonych…

„Słoń”

Kierownik ogrodu zoologicznego okazał się karierowiczem. Zwierzęta traktował tylko jako szczebel do wybicia się. Nie dbał także o należytą rolę swojej placówki w wychowaniu młodzieży. Żyrafa w jego ogrodzie miała krótką szyję, borsuk nie posiadał nawet swojej nory, świstaki, zobojętniałe na wszystko, świstały nadmiernie rzadko i jakby niechętnie. Niedociągnięcia te nie powinny mieć miejsca, tym bardziej że ogród bywał często odwiedzany przez wycieczki szkolne.
  Był to ogród prowincjonalny, brakowało w nim kilku podstawowych zwierząt, między innymi słonia. Usiłowano go na razie zastąpić, hodując trzy tysiące królików. Jednak w miarę jak rozwijał się nasz kraj – planowo uzupełniano braki. Wreszcie przyszła kolej i na słonia. Z okazji 22 Lipca ogród otrzymał zawiadomienie, że przydział słonia został ostatecznie załatwiony. Pracownicy ogrodu, szczerze oddani sprawie, ucieszyli się. Tym większe było ich zdziwienie, kiedy dowiedzieli się, że dyrektor napisał do Warszawy memoriał, w którym zrzekał się przydziału i przedstawił plan uzyskania słonia sposobem gospodarczym.
„Ja i cała załoga” – pisał – „zdajemy sobie sprawę, że słoń jest wielkim
ciężarem na barkach polskiego górnika i hutnika. Pragnąc obniżyć koszty
własne, proponuję zastąpić słonia wymienionego w odnośnym piśmie – słoniem własnym. Możemy wykonać słonia z gumy, w odpowiedniej wielkości, napełnić go powietrzem i wstawić za ogrodzenie. Starannie pomalowany, nie będzie się odróżniał od prawdziwego, nawet przy bliższych oględzinach. Pamiętajmy, że słoń jest zwierzęciem ociężałym, nie wykonuje więc żadnych skoków, biegów i nie tarza się. Na ogrodzeniu umieścimy tabliczkę wyjaśniającą, że jest to słoń szczególnie ociężały. Pieniądze zaoszczędzone w ten sposób możemy obrócić na budowę nowego odrzutowca albo konserwację zabytków kościelnych.
Proszę zwrócić uwagę, że zarówno inicjatywa, jak i opracowanie projektu jest moim skromnym wkładem we wspólną pracę i walkę. Pozostaję uniżenie” – i podpis.
Widocznie memoriał trafił do rąk bezdusznego urzędnika, który
biurokratycznie traktował swoje obowiązki i nie wniknął w istotę sprawy, ale kierując się tylko wytycznymi w zakresie obniżki kosztów własnych -
- zaakceptował ten plan. Otrzymawszy odpowiedź zezwalającą, dyrektor ogrodu zoologicznego polecił wykonać ogromną powłokę z gumy, którą następnie wypełnić miano powietrzem.
Mieli dokonać tego dwaj woźni przez nadmuchiwanie powłoki z dwóch
przeciwnych końców. Aby rzecz utrzymać w dyskrecji, cała praca musiała być ukończona w ciągu nocy. Mieszkańcy miasta dowiedzieli się już, że ma przybyć prawdziwy słoń i chcieli go zobaczyć. Poza tym dyrektor naglił, ponieważ spodziewał się premii, o ile jego pomysł zostanie uwieńczony powodzeniem.
Zamknęli się w szopie, w której urządzony był podręczny warsztat, i zaczęli
nadmuchiwanie. Jednak po dwóch godzinach wysiłku stwierdzili, że szara
powłoka tylko nieznacznie uniosła się nad podłogą, tworząc bulwiasty,
spłaszczony kształt, w niczymjeszcze nie przypominający słonia. Noc
postępowała, głosy ludzkie uciszyły się, jedynie z ogrodu dolatywało wołanie szakala. Zmęczeni, przerwali na chwilę pilnując, żeby powietrze już
nadmuchane nie uciekło. Byli to starsi ludzie, nie przyzwyczajeni do takiej
roboty.
- Jak tak dalej pójdzie, skończymy dopiero rano – rzekł jeden z nich. – Co
ja powiem żonie, kiedy wrócę do domu? Nie uwierzy mi przecież, jeżeli jej
powiem, że przez całą noc nadmuchiwałem słonia.
- Rzeczywiście – zgodził się drugi. – Słonie nadmuchuje się rzadko.
Wszystko przez to, że nasz dyrektor jest lewak.
Po dalszej półgodzinie poczuli się zmęczeni. Kadłub słonia powiększył się,
ale daleko było mu jeszcze do pełnych kształtów.
- Coraz ciężej idzie – stwierdził pierwszy.
- W samej rzeczy – przytaknął drugi. – Jak po grudzie. Odpocznijmy trochę.
Kiedy odpoczywali, jeden z nich zauważył kurek gazowy, wystający ze ściany. Pomyślał, czy nie dałoby się wypełnić słonia do reszty gazem – zamiast powietrzem. Powiedział o tym koledze.
Postanowili zrobić próbę. Załączyli kurek do słonia i ku ich uradowaniu już
po krótkiej chwili na środku szopy stanęło zwierzę w całej wysokości. Było
jak żywe. Zwalisty tułów, słupiaste nogi, wielkie uszy i nieodłączna trąba.
Dyrektor, nie zmuszany już do liczenia się z żadnymi względami, a powodowany ambicją posiadania w swoim ogrodzie okazałego słonia – postarał się, żeby model był bardzo duży.
- Pierwszorzędny – oświadczył ten, który wpadł na pomysł z gazem. – Możemy iść do domu.
Rankiem przeniesiono słonia do umyślnie urządzonego dlań wybiegu,
w centralnym punkcie, koło klatki z małpami. Ustawiony na tle naturalnej
skały, wyglądał groźnie. Przed nim umieszczono tablicę: „Szczególnie
ociężały – w ogóle nie biega”.
Jednymi z pierwszych gości tego dnia byli uczniowie miejscowej szkoły,
przyprowadzeni przez nauczyciela. Nauczyciel zamierzał przeprowadzić lekcję o słoniu w sposób poglądowy. Zatrzymał całą grupę przed słoniem i zaczął wykład:
- …Słoń jest roślinożerny. Za pomocą trąby wyrywa młode drzewka i objada je z liści.
Uczniowie skupieni przed słoniem oglądali go pełni podziwu. Czekali, żeby
słoń wyrwał jakieś drzewko, ale on tkwił za ogrodzeniem bez ruchu.
- … Słoń pochodzi w prostej linii od zaginionych już dzisiaj mamutów.
Nic więc dziwnego, że jest największym z żyjących zwierząt lądowych.
Pilniejsi uczniowie notowali.
- …Tylko wieloryb jest cięższy od słonia, ale ten żyje w morzu. Możemy
więc śmiało powiedzieć, że królem puszczy jest słoń.
Przez ogród powiał lekki wiatr.
- …Waga dorosłego słonia waha się od czterech do sześciu tysięcy
kilogramów.
Wtem słoń drgnął i uniósł się w powietrze. Przez chwilę kołysał się tuż
nad ziemią, ale podtrzymany Wiatrem ruszył do góry i ukazał całą swą potężną postać na tle błękitu. Jeszcze chwila i mknąc coraz wyżej zwrócił się ku patrzącym z dołu czterema krążkami rozstawionych stóp, pękatym brzuchem i koniuszkiem trąby. Potem, niesiony przez wiatr poziomo, pożeglował ponad ogrodzenie i zniknął wysoko za wierzchołkami drzew. Osłupiałe małpy patrzyły w niebo.
Słonia znaleziono w pobliskim ogrodzie botanicznym, gdzie spadając nadział
się na kaktus i pękł.
A uczniowie, którzy wtedy byli w ogrodzie zoologicznym, opuścili się
w nauce i stali się chuliganami. Podobno piją wódkę i tłuką szyby. W słonie
nie wierzą w ogóle.

Azrael

Wiara i wiedza
Stanisław Lem
„Rozróżnienie pomiędzy wiarą a wiedzą nie jest zupełnie łatwe do przeprowadzenia, ale możliwe.
Prawdopodobnie wiara poprzedziła wiedzę, obie zaś poczęły wschodzić wraz z początkami artykułowanej mowy ludzkiego gatunku.
Oczywiście uwagi moje na powyższy temat nie mogą mieć wiele wspólnego z rzetelnym religioznawstwem lub metanauką.
Ponadto wokół obu poruszonych nazwami tematów roztacza się halo dość dowolnej niejasności.
Powszechnie uważa się, że zwierzęta, zwłaszcza wyższe, są zdolne do zachowań odpowiadających temu, co potocznie zwiemy nawykami, a co psycholog ze szkoły Pawłowa nazwałby odruchem warunkowym.
Jakoż gołąb, który dostał ziarno grochu stojąc na palcach, może, zwłaszcza po kilkakrotnym powtórzeniu owej koincydencji, podlec takiemu powiązaniu żywienia z postawą, jak gdyby wierzył w to, że jego wstawanie na palce sprzyja pojawieniu się grochu.
Są to jednak – powie psycholog – mniemania antropomorficznego chowu.
Gołąb zachowuje się tak, jak się zachowuje, ponieważ został poddany swego rodzaju minitresurze.
Czyli urobił się w nim odruch warunkowa.
Odruchów warunkowych za akty wiary zasadniczo się nie przyjmuje, aczkolwiek między pierwszymi i drugimi zachodzi pewne podobieństwo.
Najłatwiej pokazać je, czy może raczej nazwać, jako nieścieralność określonych zachowań.
W przeciwieństwie do wiary wiedza jest daleko łatwiej skłonna do ustępstw wobec doświadczenia.
Nie muszę wierzyć, że krzesło, na którym siedzę ma cztery nogi, ponieważ bardzo łatwo mogę się o tym namacalnie przekonać.
Gdyby jednak okazało się, że ma ono tylko trzy nogi, to bez wahania przyznałbym, że moja wiedza uprzednio wyrażona była fałszywa.
Jak z tego wynika, silne jest wsparcie aktów wiedzy na popperowskim falsyfikacjoniźmie.
Problem, na ilu i jakich nogach „stoją” teorie, jest silnie uzależniony od ilości ogniw empirycznych złożonych w łańcuch wyników logicznych, prowadzący do uznania pewnej teorii za sprawną.
Tym jednak, jak się ma sprawność do pojęcia prawdy wolę się w niniejszym tekście nie zajmować.
Wiara natomiast (rozumiana konfesyjnie) żadnych działań mających ją uczynić fałszywą, czy też przynajmniej falsyfikowalną, przeważnie się nie obawia.

Moim zdaniem żyjemy w czasie, w którym kolizyjność wiary i wiedzy zachodzi nieuchronnie i postępująco.
Zresztą wyszukiwanie twierdzeń lub ich zespołów kontrfaktycznych w dogmatyce dowolnych wiar musi być, nawet przy zastosowaniu optymalnie misternej analizy logicznej, jałowe.
Jak wiadomo, Matka Boska poczęła z Ducha Świętego, wszelako każdy współczesny biolog, który już wie, że jajeczko kobiece można uruchomić pod nieobecność plemnika (np.
klonowaniem), wie zarazem, że niepokalane poczęcie pod nieobecność cudownego wprowadzenia do jajeczka chromosomu warunkującego płeć męską zapoczątkowałoby ciążę płodu płci żeńskiej.
Jednakowoż tego rodzaju przykładanie miar empiriopochodnych do dogmatyki kościelnej jest całkowicie bezzasadne, jako wyzbyte waloru argumentacyjnego.

Obecnie w Niemczech episkopat katolicki został nakłoniony listem papieża do opuszczenia wszystkich swych instytucji poradnictwa ciężarnych po to, żeby otrzymywane w takich poradniach zaświadczenia żadną miarą do spędzenia płodu posłużyć nie mogły.
Posłanie papieskie zapoczątkowuje zajścia, których pozareligijne, późne konsekwencje o charakterze społeczno-politycznym są nieprzewidywalne.
Tylko jako przykład, a nie jako orzeczenie świadomego rzeczy prewidyzmu, nazwać mogę zmiany w nastawieniach społecznych gotowe na przykład obalić w wyborach rząd kanclerza Kohla.
Moim zdaniem, które na pewno nie wynika z mojej nieomylności, ładunek rozszczepiający jedyność wiary, i to nie tylko katolickiej, podkłada pod fundamenty tej wiary, pod jej dogmatyki, globalny ruch cywilizacyjny, w znacznej mierze napędzany przyrostami wiedzy o procesach życia, zwłaszcza ludzkiego, zaś w przypadku katolicyzmu problemów natalistycznych.
Obserwując świat współczesny dowiadujemy się, że na postępy w przyspieszeniu zdobywanej informacji, także o charakterze biotechnicznym, nikt nie jest w stanie wpłynąć, chyba z jednym wyjątkiem decydentów zawiadujących inwestycjami wielkokapitałowymi.
Daremność moralnych oporów ukazuje po prostu dziejopisarstwo.

Z prasy niemieckiej wyczytałem nie przez teologów wykoncypowaną wykładnię skierowanych przeciw seksowi zakazów religijnych.
To, że jest faktem opuszczania przez organizm kobiety zapłodnionej czterdziestu procent jajeczek jako zygot, uważa biolog za jeden z mnóstwa fenomenów dowodzących, iż życie pleni się marnotrawczo, przy czym orzeczenie to w postaci bardziej naukowej brzmiałoby: życiem zarządza statystyka.
Mężczyzna koitalnie w pełni sprawny, lecz wydzielający w ejakulacie jedynie kilka milionów plemników nie może liczyć na efektywne zapłodnienie kobiety.
Medycyna stosuje w takich przypadkach albo zapładnianie in vitro, na przykład frakcją odwirowanych plemników, albo jednym wybranym plemnikiem wprowadzonym do jajeczka nakłuciem igiełką.
W dużej niezależności od powyższych spraw całą parą pracuje biologia eksperymentalna w ścisłym współdziałaniu z wielką technologią farmaceutyczną nad operacyjnym zmienianiem płodności ludzie po obu stronach płci.
Mamy do czynienia z kumulacją wiedzy, która w gruncie rzeczy nie jest i nie ma być pociskiem ładowanym do działa antykonfesyjnego.
Motywy, jakimi powodują się poszczególni badacze, nie dają się sprowadzić do jakiejś jednej postaci, na przykład do manifestacji agresywnego ateizmu, który stara się dokonywać inwazji w obręb naturalnych procesów ukształtowanych przez antropogenezę po to, ażeby dotrzeć do jakiegoś celu.
To tym bardziej, ponieważ jednoznacznie o żadnym ustalonym już celu podległym wartościującej aksjometrii nie można w ogóle mówić.
Wiedza ludzka posuwała się i posuwa się bez względu na szkody jakie mogą przynieść jej szersze wdrożenia, czy to w czasach pokoju, czy wojny.
Świat, w jakim żyjemy, nie daje się ani ujednoznacznić w swym rozbiegu w przyszłość, ani zatrzymać w tym swoim rozpędzie.
Pojawiające się, zwłaszcza w czołówce najbogatszych społeczeństw, od trzonu wiar tradycyjnych odszczepienia samobójczego sekciarstwa poświadczają, że znajdujemy się w jednym z krytycznych miejsc historii człowieka ucywilizowanego, który zderzenia, nawet frontalne, wiary i wiedzy akceptuje raczej biernie, ponieważ całościowa integracja rozumna zachodzących procesów nie jest mu dana.
Na koniec pozwolę sobie jako dyletancki obserwator zauważyć, że święte pisma otwierające się słowami wezwania w imię Boga litościwego, miłosiernego (jak Koran) potrafią ludzie przeinaczać do tego stopnia, że jako wyznawcy tego dobrego Boga w zapale prozelityzmu zajmują się ludobójstwem”

__________________________________________

Hmmm, ani słowa przeciw wierze, a tyle wiedzy…

Azrael

Ciągłe czytanie doniesień prasowych o naszych, pożal się Boże, „jelitach” politycznych, może doprowadzić nie tylko do rozstroju nerwowego lecz także do rozpadu struktur mózgu, nie mówiąc o rodzinie. Postanowiłem więc dziś lekko odpocząć co mi się udało ( kosztem tych, którzy nie odpoczywałi ) i poczytałem trochę… Znalazłem znakomity ( bo inny tak naprawdę nie może być… ) felieton – o mało co nie napisałem Św. Pamięci, a to był uczciwy ateista przecież    -  Stanisława Lema – na czasie, wakacyjny

Oto on;   

Władza mózgu

Mamy sezon ogórkowy, a ja chciałbym wrócić do sprawy, która mnie od dawna irytuje: do proroków naszej nieśmiertelności. Ostrożniejsi powiadają, że życie ludzkie można z łatwością przedłużyć o dziesięć, dwadzieścia albo trzydzieści lat, ale spotkałem się już na łamach pisma popularnonaukowego z twierdzeniem – naukowca! – że śmierć jest właściwie zbędna. Ponieważ udało się przedłużyć życie nicieni – to takie robaczki – niektórzy powiadają, że i z nami się uda, że nicień to wprawdzie nie człowiek, ale bliski krewny…Podobne oświadczenia wydają mi się nonsensowne. Z podręcznika neurofizjologii wiemy, że mózg zawiaduje wszystkimi właściwie funkcjami ciała, ze składem chemicznym paznokci i tempem, w jakim rosną włącznie. Każdy kto jak ja przekroczył osiemdziesiątkę, dobrze wie, że w pewnym wieku zaczyna się deterioracja, polegająca na tym, że koordynacja i synchronizacja naszych ruchów pogarsza się; zaczyna się od wylewania herbaty na obrus…Dopóki jesteśmy względnie młodzi i sprawni, nie mamy pojęcia, jak wiele procesów, których wyłącznym panem jest mózg, toczy się automatycznie. Tymczasem o ile możliwa jest wymiana serca, nerki czy stawu – produkuje się teraz bardzo dobre protezy stawów biodrowych czy kolanowych – o tyle mózgu nie da się niczym zastąpić, bo stanowi on o naszej indywidualności, zawiera bagaż pamięci, który potwierdza naszą tożsamość. Nie zamienimy go na tak zwaną tabula rasa, bo nowy mózg to byłby nowy człowiek.

W mózgu starych ludzi dzieje się coś, co nazwać można zmęczeniem materiału. U mnie przejawia się to w zapominaniu nazwisk i nazw, na przykład systemów filozoficznych; miałem głowę okropnie tym naładowaną! Zanika też ogólna sprawność wymowy. I nie mam na myśli objawów będących skutkiem procesów patologicznych, nie mówię o żadnych, nie daj Boże, alzheimerach. Granicą trudno dla ludzi przekraczalną jest dziewięćdziesiąty rok życia, później możliwy jest okres wegetacji wspomaganej przez otoczenie, raczej jednak biernej; jak ktoś ma dziewięćdziesiąt parę lat, to niewiele już wymyśli. A postacie, które budzą niezrozumiały zachwyt rozmaitych geriatrofili – tu ktoś na Kaukazie dociągnął do stu osiemnastu lat, tam japońska staruszka nawet do stu dwudziestu – mnie osobiście przerażają. Widzę cherlawą istotę, która prowadzi życie kapusty na grządce – nic nie wymyśli, niczego nie napisze, z wszystkim ma najwyższe trudności. Cóż to za satysfakcja?
I nie ma na to rady, bo jesteśmy gatunkiem śmiertelnym. Zawsze mnie zresztą dziwiło, że wprawdzie sami jesteśmy śmiertelni, ale pozostawiamy po sobie pisma. Bardzo podobał mi się napis na budynku lwowskiej Politechniki: Hic mortui vivunt. Kiedy biorę coś poważniejszego do czytania, chcę wiedzieć, czy autor żyje, czy nie. Jeśli nie żyje, inaczej jakoś przyjmuję jego enuncjacje. Czynności automatyczne, sprawność synchronizacyjno-korekcyjna mózgu to jedno. Mamy jeszcze świadomość. Z ostatnich danych wynika, że – co dawno podejrzewałem – świadomość jest bardzo silnie rozproszona w naszym mózgu i nie można wskazać ośrodka, w którym by siedziała. Wyobrażenie, wedle którego w samym środku naszej głowy miałoby się znajdować małe coś, co się nazywa „ja”, jest bzdurne. Chodzi o zespół rozmaitych ośrodków, optycznych, akustycznych, kinestetycznych, motorycznych i tak dalej. Wszystko to razem kondensuje się i składa w całość.Pewne przebiegi mózgowe można oczywiście usprawniać, ale w przypadku zaburzeń czynnościowych wywołanych wiekiem możliwości poprawy są minimalne. Dziwną własnością mojego mózgu jest to, że wieczorem, kiedy jestem śpiący, zaczynam słyszeć jakąś melodię, jakby orkiestra grała – choć wiem, że orkiestry żadnej nie ma. Czasami jest to ciekawe, czasami denerwujące – motyw muzyczny, który wciąż się powtarza. Kiedy zasypiam – melodia znika, kiedy się budzę – już jej nie ma. To wszystko objawy zepsucia czy zmęczenia neuromateriału.Dla nas, ludzi, wiek rzędu osiemdziesięciu-dziewięćdziesięciu lat stanowi górną granicę i dlatego z taką lubością czytam o życiu gwiazd, w którym dziesięć czy piętnaście milionów lat nie ma najmniejszego znaczenia, albo o galaktykach, które mogą istnieć czterysta milionów lat, albo o ewolucji trwającej miliardy… Wiem, że samemu mi do tego nieskończenie daleko, ale świadomość, że umysł ludzki potrafi w ogóle dotknąć tajemnicy długowieczności systemów wszechświata, jest dla mnie fascynująca, na pewno bardziej niż to, czym większość ludzi żyje. Budzę się o trzeciej w nocy, nie mogę spać, ciekawe, co teraz będzie w telewizji? Włączam aparat, a tu striptiz, takie soft porno. Rozumiem, że ma to silny związek z biologią człowieka, ale kiedy przeczytałem, że kierownictwo Volkswagena sprowadzało swoim menedżerom luksusowe prostytutki, uznałem to za skandal. Niezależnie od skandali, jakie dzieją się u nas.

W Niemczech będzie się teraz toczyła batalia na wypowiedzi i oracje między panią Merkel, kandydatką na urząd kanclerza, a Schröderem. Polityka jest dziś dziedziną, w której przestały się liczyć konkrety. O żadnej kwantyfikacji ani komputerowych modelach sytuacji ekonomicznej nie ma mowy. Dlaczego rywalizacja partii politycznych zmieniła się w walkę na sprawność malowania tęczowych wizji lepszego społeczeństwa? U nas na przykład zapanowała moda na Czwartą Rzeczpospolitą. Dlaczego Czwarta, a nie Czterdziesta? Wszystko to jest podszyte blagą i taniochą. Nasze myślenie polityczne rozmydliło się w bajorze sloganów, po wierzchu pływa Ojczyzna, trochę Orła, trochę Wiary… Co się stało z dziedzictwem Jana Pawła? Za kilka tysięcy – bardzo tanio – można sobie kupić jego pomnik i postawić w ogródku. Ładunek elektryczny w maszynie elektrostatycznej, która stoi na moim biurku, przybiera kształt zygzakowatej błyskawicy, ponieważ szuka drogi najmniejszego oporu; tak jest i w społeczeństwie. To, co najłatwiejsze, najprostsze, najbardziej schematyczne, bierze górę.

Wiek sprawia, że niechętnie już godzę się na wywiady, ale miałem niedawno wizytę Japonki, bardzo sympatycznej i mówiącej dobrze po polsku, która przetłumaczyła Wysoki Zamek. Miała pewne kłopoty – co to na przykład jest bigos? – ale pomógł Internet. A wczoraj przyszła Francuzka, wedle której zajmuję się głównie mistycyzmem i ogólną teorią kontemplacji. Usiłowałem łagodnie wytłumaczyć, że się myli, ale zauważyłem, że moje wysiłki są daremne. Miałem zresztą trudności, bo i po francusku nie mówię już tak, jak przed laty.
Od gościa z Tokio próbowałem się dowiedzieć, co Japończyk może wynieść z mojego Wysokiego Zamku. Co z niego zrozumie? Jak kręgi na wodzie po wrzuceniu kamienia rozchodzą się coraz dalej, tak też dzieje się z moimi książkami: z jednej strony Brazylia i Portugalia, z drugiej Korea, Japonia, Tajwan, Chiny… Mnie to już właściwie obojętne, bo jestem bardzo stary, ale myślę sobie, że gdyby mój ojciec, który zmarł tu, w Krakowie, mając 74 lata, dowiedział się o tym, toby się może trochę uspokoił, bo bardzo był zmartwiony, że rzuciłem medycynę… sierpień 2005  

Napisane było, kiedy Lem miał 85 lat… i jaki język i myśl…
 
Jak to jest, że tylko ludzie wielcy potrafią pisać prosto, jasno, zrozumiale i głęboko…. To chyba kwestia wolności umysłu… Kotarbiński, Kołakowski…
 
Czego życzę wszystkim
 
Azarel

 [żródło: empik]