Azrael Kubacki, bloger polityczny, dziennikarz gazety internetowej „Studio Opinii”: Czy zajmował się Pan kiedykolwiek badaniem katastrof lotniczych?

prof. Paweł Artymowicz, fizyk i pilot, Toronto: Nie, nie miałem okazji uczestniczyć do tej pory w badaniu katastrof w ruchu lotniczym, podobnie zresztą jak eksperci sejmowego zespołu Antoniego Macierewicza. Oni też nie mają takich doświadczeń.

Ale jest Pan przecież nie tylko fizykiem i astrofizykiem, ale również od wielu lat czynnym pilotem, jak rozumiem interesował się Pan wszelkimi wypadkami lotniczymi? Jak wygląda na Zachodzie metodologia badań tego rodzaju katastrof, jak ta polskiego Tu 154M pod Smoleńskiem?

- Czytałem setki raportów amerykańskiej komisji NTSB (National Transportation Safety Board). Piloci robią to rutynowo. Jest to ważne dla każdego, kto chce latać bezpiecznie. Komisje takie, jak NTSB zajmują się ustalaniem tego, co było najbardziej prawdopodobnym powodem danego wypadku. Nie jest ich zadaniem przedstawienie dokładnych symulacji komputerowych, które byłyby pewną odpowiedzią na wszystkie możliwe pytania. Jest to zresztą w praktyce niewykonalne. Komisje badania wypadków na Zachodzie skupiają się mniej na wynajdowaniu winnych (i naturalnie nigdy na ich ukrywaniu), a bardziej na tym, jak zapobiec podobnemu wypadkowi w przyszłości. To podejście daje świetne rezultaty. Zasadniczą przyczyną większości wypadków są błędy pilotów. Na wniosek NTSB modyfikuje się ich szkolenie, co przyczynia się do zmniejszenia wypadkowości, która obecnie jest wielokrotnie niższa, niż w Polsce.

Całość wywiadu w Wyborcza.pl

Azrael

Stawka większa niż życie

Po wygranej w Południowej Karolinie, Newt Gingrich uwierzył, że może zostać prezydentem. W kolejnych debatach, Newt nikogo nie obrzucał błotem, chciał sobie zjednać niezależnych wyborców. Niestety, spokojny Gingrich okazał się nudny i to przyczyniło się również do porażki na Florydzie.
Sposób prowadzenia kampanii wyborczych Partii Republikańskiej jest wyjątkowo wredny. Nie ma limitów, wszystkie chwyty są dozwolone. Wygranie Florydy było bardzo ważne dla Romneya, gdyż Floryda ma 50 delegatów i w odróżnieniu od poprzednich stanów, wygrany otrzymuje wszystkich mandaty na konwencję wyborczą.

Stawka była wysoka. Tak jak przypuszczano, Romney wygrał. Otrzymał 46,4% poparcia a Gingrich tylko 31,9%.

Floryda to to stan zamieszkały przez Kubańczyków, Żydów, starszą generację, która po przejściu na emeryturę przeniosła się na Florydę, Polaków, którzy masowo wykopują domy oraz w dużej ilości tzw. „blue collar” czyli ludzi pracujących fizycznie. Kubańczycy jako jedyni Latynosi są pro republikańscy, trudno zrozumieć dlaczego, ale tak jest. Wśród Republikanów panuje przekonanie, że emigrant to ktoś kto obniża poziom nauczania w szkołach i zabiera pieniądze od rządu, nic nie dając w zamian. Republikanie gdyby mogli deportowaliby wszystkich emigrantów, nie bacząc na konsekwencje. Romney oraz Gingrich zbyt często nie podejmowali tematu emigracji, ale na Florydzie nie mogli go uniknąć. Romney zaproponował samo-deportacje czyli osoba nielegalnie przebywająca w USA powinna sama się deportować i w swoim kraju cierpliwie czekać na legalne pozwolenie pobytu w USA. Ogólnie podejście Romneya do emigracji jest bardzo rygorystyczne. Popiera on Krisa Kobacha, który stworzył dyskryminacyjne prawa przeciwko emigrantom. Wielu Latynosów, głownie z Arizonie, Nebrasce, Kalifornii czy Illinois uważa, że Romney popełnia samobójstwo traktując sprawę emigracji w ten sposób, gdyż podczas głównych wyborów emigranci nie poprą go. Gingrich, który ma bardziej liberalne podejście do emigrantów, zniszczył jakakolwiek szansę kiedy, nazywając język hiszpański „językiem getta”.

Romney wydal 15,4 miliona dolarów na negatywną kampanię przeciwko Gingrichowi. Bo to jest tylko to co Romney potrafi, atakować przeciwnika i oczerniać prezydenta Obamę. Wyborcy wybrali Romneya nie dlatego, że jest bardziej konserwatywny czy lubiany, ale ponieważ Romney ma większa szansę na pokonanie prezydenta Obamy. Dla wielu Republikanów jest to największy atut. Romney ma dużo pieniędzy i wykorzystał je na to aby zniszczyć opozycję, ale prezydent Obama tez ma dużo pieniędzy przeznaczonych na kampanię wyborczą. Według danych suma będzie wynosiła około 1 mld USD. Przeciętny dawca Obamy wpłaca 200 USD konto kampanii wyborczej prezydenta Obamy. Newt Gingrich ma więcej wrogów niż przyjaciół. Dla Republikanów możliwość Gingricha jako kandydata ich partii to sromotna porażka. Gingrich ich przeraza. Mimo porażki, Gingrich powiedział, że będzie kontynuował swoją kampanię wyborczą do samego końca. Gdyby Santorum zrezygnował, Gingrich miałby większą szansę. Ale Santorum tak jak i Ron Paul nie rezygnuje. Przed kandydatami kolejne stany. Kto je wygra? Wszystko zależy od decyzji Santorum i Rona Paul. Jeżeli zrezygnują, glosy mogłyby pomoc Gingirchowi.

Republikanie nadal marzą, że pojawi się ktoś nowy, bohater, zbawca, który będzie walczył jak lew. Jest to jednak niemożliwe. Romney twierdzi, że wyborcy, którzy glosowali na Gingricha, Santoruma czy Paula poprą go podczas głównych wyborów, ponieważ każdy jest lepszy niż Barack Obama. Tylko może się przeliczyć, gdyż wielu konserwatystów, którzy nie wieża w niego, oraz tym kim jest i co reprezentuje, może po prostu zostać w domu i nie glosować na nikogo. Do listopada jest jeszcze trochę czasu. Romney zaprezentował się jako ktoś kto potrafi wygrać tylko i wyłącznie poprzez oczernianie przeciwnika. Zapytany, co może zaoferować, nie potrafi odpowiedzieć. Najpierw atakuje prezydenta Obamę, potem Gingricha, potem zazwyczaj recytuje lub śpiewa po raz setny jaka piękną jest Ameryka i na tym się kończy. Niektórzy twierdza, że Rick Perry , Herman Cain czy Sarah Palin, którzy poparli Gingricha, nie mieliby nic przeciwko temu aby Romney przegrał z Obamą.

Poparcie dla prezydenta Obamy rośnie, a rośnie z wielu powodów. Jednym z nich jest fakt, że sytuacja ekonomiczna uległa poprawie. Romney przyznał, że tak się stało, ale oczywiście nie jest to zasługa Baracka Obamy. Według jego slów zawsze po recesji jest lepiej. Nie ma innego wytłumaczenia. Nominacja Romneya jest nieunikniona. Oglądanie pojedynku tych dwóch ludzi jest niezmiernie ciekawe. Zastanawia mnie to, jak daleko się posuną w niszczeniu siebie samych oraz potencjalnego kandydata swojej partii. Czy na końcu Romney i Gingrich z uśmiechem podadzą sobie dłonie dla dobra partii? Wątpię, Gingrich nie wybacza.

Barack Obama jest mądry, metodyczny, ma wiedzę, potrafi doskonale debatować, ludzie go lubią, i udowodnił, że nie traci gruntu pod nogami. Jego sztab wyborczy zaatakuje Romneya z wykalkulowaną precyzją . Romney to robot z uśmiechem na twarzy, który mówi coś, czego sam nie rozumie. Nie przygotowany przez szatb nie potrafi znaleźć odpowiedzi. Jego repertuar to atak i raz jeszcze atak, nie ważne, że kontekst tego ataku może być użyty przeciwko niemu. Stephanie Cutter, ze sztabu wyborczego Obamy po tym jak Romney ponownie oskarżył prezydenta Obamę o wprowadzenie europejskiego socjalizmu odpowiedziała w ten sposób;

- „Jeżeli Romney tak bardzo nie lubi Europy, dlaczego zamiast wspierania dolara amerykańskiego, wspiera euro poprzez trzymanie swoich milionów w banku szwajcarskim?”.

Pozdrowienie z Chicago

Wigg

Wypadek

7 października 2011 roku. Manhattan, New York, grupa młodych ludzi jedzie na weekend do Vermont. Nic nie zapowiada tragedii. Trudno powiedzieć co się naprawdę stało. Kierowca samochodu popełnił fatalną pomyłkę, która zakończyła się poważnym wypadkiem . Alexandra Błaszczuk, pasażerka samochodu, doznała poważnych uszkodzę kręgosłupa. Już nigdy nie będzie mogła chodzić.

W USA po wypadku pomoc jest bardzo szybka. Na miejsce wypadku od razu przybywa karetka pogotowia , straż pożarna oraz policja. W przeciągu kilku minut, ofiary są zabierane do szpitala gdzie lekarze specjaliści mają dostęp do najlepszego sprzętu. Czasami jednak nawet najlepsi specjaliści oraz sprzęt nie są w stanie odwrócić skutków poważnych urazów. W przypadku Alexandry Błaszczuk tak właśnie było. Pomimo natychmiastowej operacji, pobytu w klinice rehabilitacyjnej będzie sparaliżowana do końca życia.

Na swojej stronie internetowej, Alexandra poprosiła ludzi o pomoc finansową.

Jako sześciolatka przybyła do USA wraz z rodzicami z Lublina. Rodzice osiedlili się w Illinois, gdzie Alexandra ukończyła szkole średnią. Na studia wybrała się do Georgetown jednego z lepszych, ale również najdroższych uniwersytetów. Po ukończeniu Georgetown, Alexandra zdecydowała się na robienie doktoratu na NYU. Dwa lata temu rozpoczęła studia prawnicze na Columbia University. Jako studentka otrzymała ofertę pracy jako intern w jednej z firm prawniczych. Studia jednak przerwał wypadek. Studia prawnicze w USA trwają trzy i pol roku. Aby otrzymać licencję prawnika, każdy student prawa dodatkowo musi zdać egzamin tzw. Bar Exam, który jest inny w każdym stanie i który pozwala na praktykowanie prawa tylko w tym stanie.

Wypadek samochodowy spowodował, że Alexandra nie jest w stanie jak na razie kontynuować szkoły prawniczej. Pożyczki studenckie za Georgetown, NYU oraz Columbia są ogromne. Opłata za prywatny uniwersytet przeciętnie wynosi około 60,000 USD, plus odsetki rosnące podczas studiów. Nawet jeżeli ma się bardzo dobrą pracę, spłata trzech szkol zabiera długi okres czasu. Dodatkowo Alexandra ma długi za szpital oraz lekarzy. I są to jeszcze większe pieniądze. Niepracując i wymagając opieki, Alexandra nie jest w stanie ich spłacić. Alexandra założyła Trust (alexbtrust.org ) aby móc uzbierać pieniądze na spłatę rachunków za szkołę oraz szpital. Na stronie internetowej, wspomniała również, że chciałaby ukończyć studia prawnicze na Columbia i ma nadzieje, że ten fundusz uzbiera taka sumę, że będzie mogła kontynuować naukę.

Kilka rzeczy jest jednak niejasnych. Wnioskuję, że nie miała ubezpieczenia zdrowotnego gdyż mając ubezpieczenie sytuacja byłaby trochę inna. Ubezpieczenie zdrowotne płaci za pobyt w szpitalu oraz leczenie. Nie pokrywa całej sumy, ale płaci około 80% kosztów. Ponadto w USA, ktokolwiek poniósł szkody cielesne podczas wypadku, ma prawo ubiegania się o odszkodowanie od strony, która spowodowała wypadek. Alexandra napisała, że wypadek był uznany jako „no fault” czyli obie strony na równi przyczyniły się do wypadku czyli żadna ze stron nie płaci za drugą. Ale nadal jako pasażer samochodu ma prawo do sadzenia kierowcy samochodu, w którym jechała, gdyż jak sama napisała, była to jego pomyłka. Biorąc pod uwagę koszty nikt nie waha się w takim wypadku. To nie kierowca samochodu pokrywa leczenie oraz odszkodowanie osób, ale jego/jej ubezpieczenie. W USA każdy kierowca musi mieć ubezpieczenie. W razie wypadku ubezpieczenie pokrywa koszty leczenia oraz odszkodowanie. Stan Nowy Jork jest stanem gdzie każdy kierowca musi mieć ubezpieczenie. Nie ma wyjątku.

Trudno powiedzieć jakich doradców miala i ma Alexandra. Fakt jest taki, że ludzie postanowili jej pomoc. Polonia w Chicago, w ubiegłą niedzielę zorganizowała bankiet w Muzeum Polskim. Uzbierana suma została wręczoną Alexandrze. W Schiller Park, 10 Lutego odbędzie się podobna akcja niosąca pomoc.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Wierzę w jednego prawdziwego Ronalda Reagana

Najbardziej popularnym Republikaninem wszechczasów jest Ronald Reagan. Niewspomnienie Ronalda Reagana w jakiejkolwiek debacie lub przemówieniu jest czymś niemożliwym. Dla wielu, Reagan to prawdziwy konserwatywny Republikanin, który wygrał wybory, gdyż zdołał przekonać Demokratów do siebie, że jest lepszym kandydatem. Biorąc pod uwagę co i kogo w tym roku reprezentują kandydaci republikańscy, wątpię by Ronald Reagan miał jakakolwiek szansę wśród Republikanów na wybranie go kandydatem do wyścigu prezydenckiego.

Kiedy Reagan ubiegał się o prezydenturę, w USA nie było za ciekawie; panowała wysoka inflacja, trwała zimna wojna, a kraj przechodził zmiany kulturowe. Reagan jest uważany za jednego z lepszych prezydentów, który wyratował kraj. Ale prawdziwy Reagan to nie jest ten Reagan, którego próbują pokazać Republikanie. Ronald Reagan był przeciwko propozycji 6. poprawki , która miała zabronić gejom prawa pracy w Kalifornii. Reagan podniósł podatki, usunął wiele ulg podatkowych, ale też zlikwidował podatki dla tych, których zarobki były minimalne. Biorąc pod uwagę retorykę obecnych Republikanów, że wszyscy powinni płacić podatki a bogaci powinni mieć ulgi podatkowe, Reagan miałby dziś duże kłopoty. W 1986 roku Reagan przeprowadził reformę emigracyjną, zwaną dziś amnestią dla milionów nielegalnych emigrantów, którzy przybyli do USA przed 1 Styczniem 1982 roku. Republikanie są przeciwko amnestii. Gdyby Reagan startował w obecnych wyborach, nazwano by go nie tylko socjalista przeciwko kapitalizmowi. Każdy z kandydatów partii republikańskiej uważa się za Ronalda Reagana. Nie ma jednak wśród Republikanów polityka choć zbliżonego klasą.

Przed kandydatami wybory w Południowej Karolinie. Będzie ciekawa, gdyż w środę podano, że w Iowa to nie Romney wygrał wybory 8 glosami, ale Rick Santorum z przewagą 34 głosów. Okazało się, że z ośmiu rejonów wyniki glosowania zaginęły. Romney, który do wczoraj uważał się za zwycięzce, powiedział, że w Iowa wygrali obaj. Rick Perry wycofał się z kandydowania popierając Newta Gingricha. Podczas ostatniej debaty kandydaci skakali sobie do oczu zapominając, że ich prawdziwym przeciwnikiem jest prezydent Obama. Gingrich jak wściekły buldog zacięcie atakował Romneya. Gingrich jest skłonny do sprzedania własnej duszy, jeżeli oznaczałoby to, że to on a nie Romney będzie kandydatem Republikanów. Romney wypadł słabo, bardzo słabo, zwłaszcza kiedy doszło do kwestii ujawnienia ile zapłacił podatku od dochodów. Każdy kandydat wyjawia ile zarobił i ile zapłacił podatków. W obecnych czasach nie można od tego uciec. Romney tego nie zrobił. Mimo rad wielu osób, Romney powiedział, że być może poda ile zapłacił podatków w kwietniu. Dlaczego? Romney nie pracuje, żyje z tego co zarabiają na niego zainwestowane przez niego pieniądze. Nie ma nic w tym złego. Problem jest kiedy ktoś żyjąc tak przedstawia się jako jeden z pracujących na życie. Ile podatku zapłacił Mitt Romney? 15%. Osoby, które zarabiają pomiędzy $34,000 a $82,400, płacą 25% podatku. To jest tak zwana klasa średnia. Osoby, które zarabiają pomiędzy $8,700 a $34,000 płacą 15% podatku. Dzięki lukom podatkowym oraz rożnego rodzaju kombinacjom podatkowym; Romney płaci tyle co grupa Amerykanów, której się nie za dobrze powodzi. Romney dodatkowo zarobił $374,000. Ale według niego owa suma to nic. Fakt, dla kogoś kto zarabia miliony owa suma nie jest duża, ale dla wielu ludzi to kilka lat pracy.

Micheal Kranish oraz Scott Helman właśnie wydali książkę pt. „Prawdziwy Romney”. Przymiotniki opisujące Mitt Romney to „mądry, zdyscyplinowany, pragmatyczny, ostrożny, kalkulujący, gładki mówca, odłączony od rzeczywistości, zachowujący się jak robot, nieprawdziwy, nieprzekonywujący, zmieniający zdanie oraz bez charyzmy”. Nikt do końca nie wie jakie sprawy są ważne dla Mitta Romney gdyż zmienił swoje zdanie tyle razy, że trudno określić jego prawdziwą platformę polityczną.

Republikanie jednak zaczynają powoli akceptować, że to Romney będzie ich kandydatem. Bronią go gdyż jako Republikanin reprezentuje sukces w biznesie, wolny rynek, kreatywne i często ryzykowne decyzje. Według Republikanów jeżeli ktoś nie podejmuje ryzyka, nie osiąga sukcesu. I jest to częściowa prawda, gdyż nie każdy może pozwolić sobie na ryzyko i nie każdy potrafi ryzykować. Celem nadrzędnym ekonomii nie jest zarobek, ale znalezienie sposobu na równowagę rynkową, tak aby ludzie nie żyli w biedzie, ale w dobrze prosperującym kraju. I tak naprawdę kto ponosi ryzyko kiedy banki czy instytucje finansowe ryzykują? Biorąc pod uwagę to co się stało z rynkiem finansowym (Merrill Lynch, Citigroup, Bank of America etc.) i kogo wyratowały pieniądze podatników, to właśnie podatnicy zostali obarczeni wysokim ryzykiem agresywnego i nierozsądnego traktowania instrumentów finansowych. Ludzie stracili zabezpieczenie finansowe, domy oraz możliwość pożyczek.

Republikanie myślą, że jeżeli Prezydent Obama zaatakuje Mitta Romney jako kogoś kto osiągnął sukces i który wierzy w wolny rynek to ludzie się od niego odsuną, gdyż Amerykanie wierzą w sukces i podziwiają osoby, które osiągnęły sukces. Tylko nie kosztem innych i uczciwie. Według mnie, Prezydent Obama oraz Demokraci powinni pozwolić Mittowi Romney oraz jego sztabowi na przekonanie społeczeństwa jaki to wspaniały jest wolny rynek z wysokim ryzykiem i komu przyniósł korzyści. Kraj to nie korporacja. Obecni Republikanie w odróżnieniu od Ronalda Reagana tego nie rozumieją. Reagan był dla ludzi a nie przeciwko nim. Społeczeństwo kiedy słyszy Wall Streat nie myśli o ludziach sukcesu, ale o bogatych, którzy zbankrutowali kraj. Dodatkowo, wiedząc, że Mitt Romney posiadający miliony i płacący niższe podatki niż oni sami nie będzie należał do ich ulubionego grona.

Pozdrowienie z Chicago

Wigg

Mission Impossible

Polityka to teatr kłamstw, manipulacji, obłudy, negatywnych reklam oraz dużych pieniędzy przynajmniej w USA. New Hampshire było kolejnym ważnym etapem dla kandydatów Partii republikańskiej. Mitt Romney otrzymał 39.4%, Ron Paul 22.8%, Jon Huntsman 16.8%, Newt Gingrich 9.4%, Rick Santorum 9.3%, a Rick Perry 1%. I to Mitt Romney zdecydowanie wygrał.

Ron Paul ma dużo pieniędzy i nie lubi Romneya, nie pokona go, ale jeżeli będzie chciał to może mu bardzo zaszkodzić, decydując się na startowanie jako kandydat niezależny. Nudny Jon Huntsman nie ma żadnych szans. Newt Gingrich pozostanie do końca w grze, mimo słabego poparcia. Ten nadęty i zakłamany bufon nie podaruje Romney’owi oszczerstw, które przesunęły go na dalszą pozycję. Rick Santorum, który prawie pokonał Romney’a w Iowa stracił swoja szansę, gdyż zamiast tak ja w Iowa mówić na temat ekonomii postanowił przekonać wyborców z New Hampshire, że USA potrzebuje jako kandydata Jezusa Chrystusa. Mimo braku prawdziwego rywala, Mitta Romney’a czeka zacięta walka w Południowej Karolinie, gdyż 60% wyborców to ewangeliści, którzy uważają Mormonizm za kult. To również stan Tea Party, która nie akceptuje Romney’a.

Mitt Romney to anemiczny biznesmen z wysokimi ambicjami oraz milionami dolarów. Jego platforma polityczna oparta jest na krytykowaniu prezydenta Obamy. Romney uważa, że jako biznesmen, tylko on potrafi przywrócić nadzieję w Amerykę i przywrócić jej świetność. Trudno go krytykować za to, że jest biznesmenem, Romney potrafi zarobić pieniądze, ale kierując się niewłaściwymi wartościami. Rywale Romney’a oskarżyli go o to, że nie jest prawdziwym kapitalistą, że pracując dla Bain Capital doprowadził do bankructw wiele firm oraz pozbawił pracy Amerykanów. Romney to prawdziwy kapitalista, dzięki niemu, Bain Capital zarobiło miliony dolarów. Społeczeństwo ucierpiało, ale współudziałowcy zarobili pieniądze. Mitt pokazał, że jest dobry w kupowaniu podupadających firm, które po jego przejęciu bankrutowały a potem zostały przejmowane przez nowych właścicieli. Ludzie tracili pracę, gdyż firma nie miała pieniędzy aby im płacić. Kto na tym zarobił? Mitt Romney, Bain Capital oraz właściciele firm. Owe manewry przyniosły mu około 200 milionów dolarów. The Wall Street Journal podał, że z 77 firm przejętych przez Romney’a, 22% zbankrutowało. Wall Street kierowało się taką samą taktyką, zarobić jak najwięcej nie licząc się z nikim. Romney przedstawia się jako kandydat pracujących ludzi, jako ten, który wie co to znaczy nie mieć pieniędzy i bać się utrzymanie pracy. Mitt Romney to syn multimilionera, nigdy w życiu nie martwił się o to czy będzie miał co jeść, gdzie spać czy jak przeżyć do następnego miesiąca. Nawet gdyby został zwolniony, pieniądze ojca umożliwiłyby mu życie w komfortowych warunkach. Porównywanie się do przeciętnych Amerykanów, którzy znaleźli się bez pracy jest idiotyczne i niemoralne. Rywale Romney’a zostali nazwani przez niego oraz jego sztab „socjalistami”, tak jak i prezydent Obama. Za tymi słowami stoi zazdrość, Romney prezydentowi Obamie zazdrości sukcesu tym, ma urazę do ludzi sukcesu i dlatego też nie potrafi poradzić sobie z ekonomią.

Romney to manekin, który nie potrafi powiedzieć anegdoty, rozbawić tłumu, czy wzbudzić entuzjazmu. Nieprzygotowany popełnia pomyłki typu „lubię zwalniać ludzi”. Mimo, że to słowa wyjęte z kontekstu to i tak użycie „lubi” zamiast „musi zwalniać” sugeruje, że Romney to osoba bez żadnych skrupułów.

Zwycięstwo w Iowa oraz New Hampshire spowodowało, że osoby typu Ann Coulter, Rush Limbaugh, Sean Hannity oraz wielu polityków Partii Republikanów postanowiło go poprzeć. Ale oni nie popierają Romney’a, oni popierają kulturę agresywnego kapitalizmu, kapitalizmu sepów żerujących na społeczeństwie.

Co można powiedzieć o kimś, kto wykupuje upadające firmy pełne ludzi liczących na co tygodniowy czek, utrzymujący rodzinę? Romney nie przekształcał opadające biznesy aby ponownie przynosiły zyski. Wykupywał te, które nadawały się jedynie do upadku. Ameryka potrzebuje dobrych biznesmenów, rząd potrzebuje ich więcej niż prawników, ale Ameryka oparta na koncepcie równości i sprawiedliwości, nie potrzebuje kogoś takiego jak Romney jako prezydenta państwa.

Romney nie jest kimś, kogo Amerykanie chcą w Białym Domu. Kraj to nie biznes, którym można manipulować i ryzykować. Gdyby tak było, należałoby usunąć wszystko co przynosi straty czyli programy socjalne, chorych, starych ludzi, szkoły publiczne, zapomogi dla najbiedniejszych oraz stypendia dla studentów, gdyż one przynoszą tylko straty, a nie profity. Romney bardzo dobrze rozumie w jaki sposób działa rynek i potrafi nim manipulować; rozumie słabe i silne strony ekonomi oraz rynku. Tego czego Romney nie rozumie i nigdy się nie nauczył ponieważ tego nie przeżył, to cierpienie tych, którzy zostali pozbawieni pracy, środków do życia oraz możliwości wyżywienia rodziny. Za kilka miesięcy, Romney zmierzy się z prezydentem Barackiem Obamą, który będzie bardzo trudnym rywalem, ale prawdziwym rywalem samego Romney’a są jego własne oczekiwanie bycia prezydentem USA.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Iowa

Iowa to stan w USA, który składa się głównie z białych, konserwatywnych i religijnych farmerów. To również stan, który dotychczas decydował kto będzie prezydentem USA. 2012 to rok wyborów na prezydenta USA. Republikanie od momentu kiedy Barack Obama został wybrany na prezydenta obiecali sobie, że zrobią wszystko aby go usunąć. Przez trzy lata blokowali wszystko co się dało w Kongresie. Rok wyborów nadszedł i wydawałoby się, że wreszcie przyszła chwila, aby zniszczyć znienawidzonego komunistę Obamę. Jest jeden tylko problem – odpowiedni kandydat z ich własnej partii.

Trzeciego stycznia, we wtorek w stanie Iowa odbyły się pierwsze wybory. Bardzo ważne wybory. W 2008 roku, Mitt Romney przegrał w Iowa z Mike Huckebee otrzymując tylko 25% poparcia od Republikanów tego stanu. Po przegranej, Romney obiecał sobie, że będzie startował ponownie. Przez trzy lata wydal miliony dolarów na sztab, na zajawki w telewizji oczerniające innych kandydatów oraz ludzi pracujących dla niego. Rezultat? Nielubiany i nadal niechciany, Mitt Romney wygrał ponownie z 25% poparcia i tylko ośmioma glosami przewagi nad Rickiem Santorum. Romney jest szczęśliwy. Po wygranej powiedział „We did darn good”. Według Romneya otrzymanie to sukces. Polityk, który o mało co z nim wygrał to Rick Santorum, kandydat, który dotychczas był na szarym końcu, i z którym nikt tak naprawde się nie liczył. Romney oraz Santorum oboje otrzymali 25% poparcia z tym, ze Romney miał osiem głosów więcej. Na trzeciej pozycji ulokował się Ron Paul z 21%, a za nim Newt Gengrich i reszta czyli kolejno Rick Perry, Michele Bachman oraz John Hunstman. Romney wygrał w Iowa, ale również przegrał. Dopiero teraz zacznie się prawdziwa zabawa i walka.

Kandydaci udali się do New Hempshire. Rick Santorum nie wygra w New Hempsire, ale może wygrać w innych stanach bo Rick Santorum jest alternatywą do Mitta Romney, każdy jest lepszy niż Mitt Romney. Kim jest Rick Santorum? Rick Santorum uważa się za przedstawiciela klasy robotniczej. Jego cel tak jak i pozostałych kandydatów z jego partii to zniszczenie prezydenta Obamy. Przy tym Santorum zamierza również zaatakować Iran, ratując jednocześnie ekonomię USA. Santorum nie ma milionów oraz tak rozwiniętej kampanii wyborczej jak Romney. Ale Santorum jest konserwatystą, głęboko wierzącym w Boga, nie wierzącym w ewolucję, jest przeciwko gejom oraz środkom antykoncepcyjnym. I właśnie to, a nie zmiana poglądów Mitta Romneya w zależności do kogo mówi może mu zjednać wielu.

Mitt Romney przygotowuje się na atak. Uważa, że to on i tylko on wyratuje USA. Ale za nim Romney wprowadzi się do Białego Domu, podczas generalnych wyborów Demokraci zadadzą mu pytania, które będą bardzo niewygodne dla Mitta Romney. Romney, który jest za cięciami chce więcej wydatków wojennych, ale po co, trudno to zrozumieć.. Romney powiedział również, że jeżeli zostanie prezydentem, to Iran nie będzie miał broni nuklearnej. Jedna z głupszych obietnic. Co Romney możne zrobić, czego Obama nie zrobił? Zacząć wojnę? Plan Romneya to deregulacja rynku finansowego oraz zmniejszeniem podatków. Romney obiecał również, że obali reformę zdrowia przeprowadzoną przez prezydenta Obamę. Romney przekonuje, że jako biznesmen jest jedynym, który wie jak stworzyć miejsca pracy, ale kiedy był gubernatorem stanu Massachusetts , ten stan był na 47 pozycji z 50 stanów, plus District of Columbia, jeżeli chodzi o kreowanie nowych miejsc pracy. Prezydent Obama stworzył miejsca pracy w sektorze prywatnym, ale stracił te, które były w sektorze publicznym, gdyż z cięciami w budżecie federalnym nastąpiły cięcia miejsc pracy.
Romney popełnił jeszcze jedna pomyłkę. Jego super PAC składający się z jego byłego prawnika z milionami dolarów obrzucił błotem jego największego konkurenta, Newta Gingricha. Gingrich mimo, że poniósł klęskę, powiedział, że nie rezygnuje i zamierza utrudnić życie Romneyowi. I nie wątpię, że ataki Gingricha będą zabójcze. Tak samo będzie z Ronem Paulem. Ron Paul ma 76 lat, nie chodzi mu o to aby zostać prezydentem, ale o to aby nie był to Romney. Paul ma pieniądze i czas, jeżeli wygra kilka stanów to może mocno zaszkodzić Mittowi Romney’owi.

Republikanie nadal marzą o nowym kandydacie. Są nawet w stanie poprzeć Santoruma, aby tylko nie byl to Romney. Santorum będzie walczył zacięcie i będzie miał poparcie tych, którzy nie chcą Romneya, a jest ich wielu. Romney może i ma miliony, ale jego wrogowie również dysponują milionami.

Największym i najtrudniejszym przeciwnikiem Romney’a będzie prezydent Obama. Sztab wyborczy Obamy przygotowuje się już od roku. Obama również będzie miał pieniądze oraz wielu ludzi, którzy nadal w niego wierzą i którzy nie znoszą Republikanów. Prezydent Obama potrafi skutecznie debatować i w przeciwieństwie do Mitta Romney’a wie o czym mówi. Prezydent Obama wie, że Chin nie da się kontrolować poprzez machlojki z walutą, oraz to, że nie można zaatakować Iranu.
Romney, który jest znany ze zmiany pozycji politycznej jak chorągiewka na wietrze, jeszcze kilka razy zmieni swoje zdanie aby zyskać poparcie. Dotychczas jego konkurencja nie była silna oraz wystarczająca mądra. Jego próba debaty z prezydentem Obama może być bardzo ciekawa jeżeli Rick Santorum w magiczny sposób go nie pokona.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Gracz

Jack Abramoff wie, że jest znienawidzony tak bardzo, że niektórzy zoczyliby sobie aby nigdy się nawet nie narodził. Abramoff był jednym z najbardziej skorumpowanych lobbistów w Waszyngtonie. Epitety, którymi go obdarzono to krwiopijca, kłamca, najgorszy z najgorszych, człowiek bez sumienia i skrupułów, który sprzedałby własną matkę. Ale Jack Abramoff pojawił się ponownie. Tym razem jak autor książki pt. „Capitol Punishment”, w której jako zreformowany przez więzienie człowiek wyjawi prawdę o Waszyngtonie oraz ludziach zajmujący się polityką. Bycie politykiem nie jest łatwe. Zadaniem polityka jest reprezentowanie społeczeństwa. Niestety wielu polityków nie spełnia swoich obowiązków, często nawet nie wiedząc kogo reprezentują i glosując przeciwko ludziom, którzy płacą ich pobory. Bo politycy maja swój sztab ludzi, którzy im mówią jak należałoby głosować aby zostać ponownie wybranym lub w przyszłości mieć dobrze płatną pracę.

Jack Abramoff dobrze tych ludzi zna. Według własnych słów, potrafił przekupić prawie każdego polityka. Abramoff jest wszędzie zapraszany aby poradził co zrobić ze skorumpowanym Waszyngtonem. Według Abramoffa przekupienie członków Kongresu nie jest żadną filozofią.

W 1998 roku, Jack Abramoff był doradcą Imeldy Marcos, pierwszej lady na Filipinach. Marcos obawiała się wiezienia. Aby uniknąć wielu lat w celi, Marcos zatrudniła Abramoffa. Jego rada była prosta; Marcos powinna obiecać, że nie będzie ponownie startowała w wyborach oraz odda połowę tego co posiada rządzącej partii. Dodatkowo powinna zastraszyć rząd, że jeżeli nie zrobi tego co ona chce wtedy ona zniszczy reputacje rządu. Typowe zagranie Abramoffa. Przetransferować gotówkę, obiecać pomoc polityczną oraz zastraszyć.

Jack Abramoff spędził 3 i pól roku w więzieniu za oszustwo, korupcję, unikanie podatków oraz konspirację finansową. Pobyt w więzieniu przekonał go aby naprawić krzywdy, ujawnić interesujące fakty na temat wielu polityków i ukazać jak łatwo można przekupić członków Kongresu. Według Abramoffa aby zapewnić sobie odpowiednie glosowanie należy nie tylko dawać prezenty politykom, ale również ich pracownikom. Członkowie Kongresu są zazwyczaj ludźmi bogatymi, jakkolwiek nie są aż tak bogaci jak ludzie, z którymi maja do czynienia. Życie na odpowiednim poziomie jest bardzo przyjemne.

Jack Abramoff to jeden wielki szalbierz, który nadal do końca nie mówi prawdy. Wyjawia to co jest mu na korzyść oraz na korzyść ludzi, którzy mogą mu pomoc. Abramoff zawsze będzie lobbistą, który uważa, że wszystko i wszystkich można kupić. Jego „brudne pieniądze” wpłynęły na wiele decyzji, które przyczyniły się do wielu problemów. Abramoff ocenia innych według siebie. Wszyscy biorą łapówki. System polityczny w USA jest skorumpowany. Abramoff twierdzi, ze kongresmeni to hipokryci i jego zadaniem jest wskazanie wszystkich hipokrytów.

Po wyjściu z więzienia, Abramoff nie był opuszczony. Jego „skorumpowani” koledzy postanowili mu pomoc w promowaniu książki, bo według nich, Abramoff to fajny gość. Zrobił źle, ale przecież odpokutował za winy siedząc w więzieniu. Ponadto to co robi jest pozytywne. Jako główny gracz w Waszyngtonie może pomóc zmienić system. Abramoff zna wiele sekretów. Pracował blisko z wieloma politykami, którzy nie chcieliby aby pewne rzeczy wyszły na jaw. Abramoff współpracował blisko z ludźmi, którzy mieli wpływ na wiele decyzji. Jednym z nich był lider Republikanów, Tom DeLay, którego nazywano „młotem” i który w zeszłym roku został skazany za pranie pieniędzy . Mając poparcie ze strony wpływowych polityków, Abramoff był znany jako osoba, która była w stanie załatwić wszystko. Dewizą Abramoffa było przekonanie klienta, że może dostać to co chce. Wszystko było kwestią pieniędzy. Abramoff przedstawił polityków jako leniwych i bez godności ludzi, zanurzonych po uszy w korupcji. Jego wywiady oraz książka na pewno nie przyniosą mu wielu przyjaciół, ale mogą mu umożliwić inna karierę, doradcy od spraw lobbingu w mediach.

W 2006 roku, Abramoff został skazany na sześc lat wiezienia, z których odbył tylko trzy i pół roku. Opisał to przeżycie jak okropne i którego by nikomu nie życzył. Dodał, że pobyt w więzieniu tak nim wstrząsnął, że zrozumiał iż musi się zmienić. Podczas wywiadów, Abramoff powiedział, że stał sie bardziej religijny oraz wdzięczny za to co miał. Zapomniał jednak wspomnieć, że będąc w więzieniu, już pod koniec wyroku, próbował przekupić rabbiego aby ten dostarczył mu Torę. Kiedy rabbi wydal go, Abramoff dostał dodatkowy miesiąc w wiezieniu za probe przekupstwa. Abramoff oburzył się na zachowanie rabbiego oraz oskarżył wiezienie o dyskryminacje. Nawet Mick Jagger wie, ze nie zawsze można mieć to co się chce.

Pozdrowienia świąteczne z Chicago

Wigg

Irak – zmierzch iluzji

Do napisania tego artykułu zainspirowało mnie niedawne wystąpienie prezydenta USA – Baraka Obamy, w którym ogłosił on zakończenie zaangażowania amerykańskich sił zbrojnych w Iraku. Co oczywiście nie jest do końca prawdą, tzw. doradcy wojskowi, cywilni, a pewnie i jakaś grupa jednostek specjalnych, pozostanie w tym kraju, aby wspierać odbudowujące się z mozołem rządowe siły – armię i policję, a pewnie i służby wywiadu, stanowiąc nawet „wsparcie” dla rządu irackiego.

Wycofanie się US Army i US Marine Corps było możliwe dzięki krwawym i kosztownym kampaniom z lat 2007-2008 roku. Wtedy to amerykańskie siły zbrojne przetrąciły kręgosłup al-Kaidzie w Iraku. Przede wszystkim Amerykanie w toku tych kampanii na tyle spacyfikowali sunnitów i szyitów, że oba odłamy Islamu obecnie ograniczają się do terrorystycznych ataków bombowych i pojedynczych aktów terroru wobec siebie, rezygnując z toczenia praktycznie otwartej wojny domowej, co miało miejsce przed rokiem 2007. Przywódcy Stanów Zjednoczonych uznali, że osiągnięty stan umożliwia wycofanie się z tej wojny – bardzo kosztownej wojny, prowadzonej przez kraj będący w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Jeśli chodzi o aspekt militarny, to patrząc na całą perspektywę konfliktu, trzeba przyznać, że amerykańskie siły zbrojne odniosły sukces. Wbrew twierdzeniom wielu, że nie da się militarnie pokonać ruchu oporu w miastach oraz partyzantki na obszarach wiejskich, Amerykanie tego dokonali. Osiągnięto to dzięki zastosowaniu odpowiedniej taktyki i zmianie wyposażenia dostosowanego do działań asymetrycznych. Warto jednak podkreślić, że było to niezwykle kosztowne działanie, którego efekty nie od razu były widoczne.

Jednak mimo niezaprzeczalnego sukcesu militarnego – USA przegrały faktycznie tę wojnę. Sukces militarny przeszedł za późno – o co najmniej 3-4 lata. Koszty wojny – polityczne, gospodarcze, strategiczne daleko bardziej przekroczyły zakładane u progu inwazji korzyści. Mówimy tu o zakładanych zyskach wynikających z militarnego obalenia reżimu i pociągającej tym samym, zmiany układu sił na Bliskim Wschodzie. Właściwe, to szczerze mówiąc, trudno dostrzec jakieś sensowne proporcje zysków wobec ogromu strat jakie na wielu płaszczyznach poniosły Stany Zjednoczone, w wyniku rozpętania i prowadzenia tej wojny przez 8 lat.

Zacznijmy od strat – Po stronie amerykańskiej znalazłem oficjalną liczbę 4 486 zabitych i 32 226 ciężko rannych, do tego należy doliczyć szacunkowo 100 -120 tysięcy zabitych Irakijczyków. Wymienione liczby niekoniecznie mogą obrazować poziom rzeczywistych strat. Nie jest tajemnicą, że administracja USA w swych oficjalnych wykazach nagminnie pomija straty poniesione przez jednostki specjalne, agencje wywiadowcze oraz personel cywilny. Poziom strat poniesionych przez tą ostatnią grupę ma istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistego bilansu, bowiem personel cywilny miał niebagatelne znaczenie, jeśli chodzi o zaangażowanie USA w Iraku. Nie jest tajemnicą, że spora część logistyki amerykańskich sił zbrojnych w Iraku była oparta na firmach cywilnych. Co więcej, siły cywilne same prowadziły działania zbrojne, robiąc to nieraz na dużą skalę. Najlepszym w tym względzie przykładem jest sławna firma Black Water, mająca w Iraku dziesiątki tysięcy uzbrojonych po zęby „pracowników”, którzy ginęli w Faludży, Mosulu czy Bagdadzie – wśród nich byli też byli żołnierze polskiego Gromu.

Jeśli chodzi o straty obywateli Iraku, tutaj dane są jeszcze bardziej szacunkowe. Najczęściej powtarza się liczba 100 – 120 tysięcy zabitych. Jednak można znaleźć jeszcze wyższe dane szacunkowe, sięgające aż do miliona – co moim zdaniem jest raczej ideologicznym (czyt. antyamerykańskim) przegięciem. Ustalenie poziomu rzeczywistej liczby zabitych Irakijczyków jest niemożliwe, wobec słabej organizacji tamtejszego społeczeństwa oraz faktu toczenia się regularnej wojny domowej. Zmaganiom wojennym towarzyszyła także olbrzymia przestępczoś
oraz masowe migracje całych grup z terenów objętych wojną i czystkami religijnymi, co miało miejsce na północy Iraku – z powodu czystek etnicznych dokonywanych przez Kurdów i Sunnitów.

W przypadku Irakijczyków trudno także oszacować ilość rannych – może ona sięgać nawet 700 tysięcy. Tą liczbę znalazłem w jednej z poważnych brytyjskich publikacji – wydaje mi się ona całkiem prawdopodobna. Do tych tragicznych liczb należy dodać dziesiątki tysięcy, a może nawet setki tysięcy aresztowanych, przetrzymywanych, tysiące rozbitych rodzin i porzuconych dzieci – a i tak nie będzie to cały obraz nieszczęścia, jakie dotknęło w minionej dekadzie naród żyjący w kolebce cywilizacji. Do bilansu strat wreszcie należy doliczyć tysiące ochotników z innych krajów muzułmańskich, którzy zginęli lub zostali pojmani na terenie Iraku, prowadząc swój dżihad.

Oczywiście napiszę coś niezbyt popularnego wśród pewnych środowisk, jednak według mojej wiedzy – większość strat osobowych, to wynik przede wszystkim wojny religijnej, etnicznej i politycznej (tej ostatniej, w wykonaniu niedobitków reżimu Saddama Husajna). Warto także pamiętać, że na brutalność wojny w Iraku, miała przemożny wpływ dopiero co upadła dyktatura wspomnianego Saddama Husajna. Niewielu dziś chce pamiętać, że była to bardzo represyjna dyktatura, sięgająca aż do użycia broni chemicznej. Uciekająca się bez zahamowań do masowej zagłady własnych obywateli, których grzechem była niechęć do dyktatora i jego rządów. Nie zapominajmy, że przed inwazją z 2003 roku integralność Iraku była utrzymywana dzięki terrorowi Sunnitów, skierowanemu przeciwko separatystycznym dążeniom szyickiego południa i kurdyjskiej północy.

Dlatego największym grzechem Stanów Zjednoczonych jest to, że wkraczając do Iraku otworzyły bezrozumnie prawdziwą puszkę Pandory. Dotąd tłumione przez policję polityczną Saddama nacjonalizmy, partykularyzmy, a przede wszystkim nienawiść na tle religijnym – to wszystko wręcz eksplodowało w parę miesięcy od rozpoczęcia amerykańskiej okupacji, przede wszystkim w roku 2004 roku. Oczywiście do tego nieszczęścia dołożyły się działania sił zbrojnych USA i specyficzna taktyka sił powstańczych, której istotnym elementem było wykorzystywanie ludności cywilnej, jako osłony dla swych działań.

Do strat ludzkich należy oczywiście dodać straty finansowe – jak wiadomo wojna kosztuje – płaci się nie tylko krwią, ale i pieniędzmi. Wycena strat finansowych, które USA poniosły w wyniku rozpętania tej wojny, jest mocno szacunkowa. W publikacjach dotyczących problemu, spotyka się naprawdę różne wyliczenia, ale chyba nie ma wątpliwości, że koszty bezpośrednich działań w Iraku przekraczają co najmniej jeden bilion USD. Jednak chyba prawdziwe koszty mogą sięgać poziomu nawet 3 bilionów USD. Strat irackich nawet nie podejmuję się przytoczyć, ponieważ oszacowanie się ich jest praktycznie niemożliwe.

Wracając do finansowych kosztów wojny po stronie Stanów Zjednoczonych – trzeba zaznaczyć, że koszty te będą dalej rosły, mimo oficjalnego wycofania się USA z wojny. I nie chodzi tu tylko o renty dla inwalidów, koszty leczenia rannych i złamanych psychicznie, ale także konieczność uzupełnienia braków sprzętowych w siłach zbrojnych, czy wspieranie „przyjaznych” rządów i grup interesu w Iraku. Przy czym warto pamiętać, że to wszystko działo się i dalej trwa w okresie faktycznego załamania się finansów USA.

Nie ma chyba wątpliwości, że przyczyną kryzysu zadłużeniowego USA, była między innymi także wyprawa iracka, połączona z nieodpowiedzialnymi obniżkami podatków dla najbogatszych ludzi i wielkich korporacji. Trudno nie odnieść także wrażenia, że niektóre działania gospodarcze administracji Busha, były spowodowane chęcią skanalizowania niezadowolenia społeczeństwa, jawnie oszukanego, co do rzeczywistych przyczyn inwazji na Irak. Oglądającego prawie codziennie rozbite Humvee oraz poharatanych żołnierzy i cywilów w wiadomościach. W tej sytuacji wiele wskazuje na to, że opinię publiczną w USA uśpiono poprzez nieodpowiedzialne rozdmuchanie wielu baniek spekulacyjnych, które w krótkim okresie czasu dawały złudzenie obywatelom Stanów Zjednoczonych, że koszty wojen prowadzonych przez ich kraj są nieistotne i mogą być bagatelizowane. Dopiero od kilku lat podatnicy amerykańscy przecierają oczy ze zdumienia, widząc rosnące lawinowo zadłużenie ich kraju, obcinanie programów socjalnych, niedoinwestowanie służby zdrowia, edukacji itp.

Koszty polityczne jakie poniosła Ameryka i dalej ponosi z powodu inwazji oraz wieloletniej okupacji Iraku, są z natury rzeczy trudne do pełnego uchwycenia. Jednak chyba nikt już nie ma wątpliwości, że wojna w Iraku nadszarpnęła pozycję USA – jako jedynego hegemona światowego. Oczywiście istotne znaczenie w zmniejszaniu się roli Stanów Zjednoczonych na świecie, ma także systematycznie malejący udział tego kraju w światowej wymianie handlowej i produkcji przemysłowej. Tak jak już pisałem, w tym kontekście wojna w Iraku, przyczyniła się do zwiększenia zadłużenia USA, a więc wpłynęła bezpośrednio na gospodarkę tego kraju w sposób wysoce negatywny, hamując jej rozwój.

Jeśli chodzi o aspekt polityczny tej wojny, nie sposób pominąć przyczyn, jakie legły u podstaw decyzji administracji waszyngtońskiej z czasów prezydentury Georga Busha Juniora, o dokonaniu inwazji na Irak w 2003 roku.

Oficjalnym pretekstem do inwazji, była rzekoma chęć posiadania broni masowego rażenia przez reżim Saddama Husajna. W teorii było to prawdopodobne i łatwe do sprzedania opinii publicznej. Do czasu inwazji w 2003 roku, panowało raczej powszechne przekonanie, że Irak rzeczywiście dążył do zdobycia broni nuklearnej. Szczególnie, że zapewnienia reżimu o rezygnacji z takowej broni, traktowane były delikatnie mówiąc – z wielką rezerwą, na co zresztą zapracował sobie uczciwie sam reżim Saddama Husajna. Tym planom swego czasu zadali cios Izraelczycy, w wyniku ataku lotniczego na reaktor w Osirak, dokonanego w 1981 roku. Potem była pierwsza wojna w zatoce Perskiej w 1991 roku, w trakcie której ostatecznie zdemolowano wszystkie możliwe miejsca, gdzie można było tylko pokusić się o badania nad rozwojem broni nuklearnej. Nie było też wątpliwości, że reżim Saddama wykorzystywał wcześniej bojowo broń chemiczną. Robił to w wojnie z Iranem oraz w czasie tłumienia powstania Szyitów i Kurdów.

W tej sytuacji wywiady, szczególnie USA i Izraela, epatowały zagrożeniem ze strony reżimu irackiego, zaś lobby żydowskie niezwykle silnie powiązane z republikańskimi neoliberałami, przewodzącymi ówczesnej administracji waszyngtońskiej, alarmistycznie podnosiło konieczność likwidacji reżimu Saddama Husajna. Wręcz żądano swoistego dokończenia wojny, przerwanej rozejmem w 1991 roku, toczonej przez Busha seniora. Wywierano bezpardonowe naciski na kongres, senat oraz media, a robiono to wykorzystując sprytnie falę patriotyzmu rozbudzonego przez zamachy z jedenastego września.

Szybko się okazało, że oficjalny pretekst uzasadniający inwazję na Irak – dążenie tego kraju do posiadania broni masowego rażenia, był tylko humbukiem propagandowym. A wysłani na miejsce inspektorzy w celu jej odnalezienia, po paru tygodniach zajmowali się głównie grami hazardowymi i spożywaniem alkoholu, co udokumentowali dziennikarze z wielu mediów.

Nic więc dziwnego, że cały świat zaczął jak najbardziej serio traktować tezy dotychczas uważane za insynuacje, że USA dokonały inwazji na Irak i obalenia jego dotychczasowego władcy tylko po to, żeby położyć łapy na irackich zasobach ropy naftowej.

Jeśli rzeczywistym celem było zdobycie większej kontroli nad zasobami ropy naftowej na Bliskim Wschodzie, a wiele na to wskazuje – to także ten plan zakończył się klęską. Po krótkim okresie spadku cen ropy na rynkach światowych, będących pod wrażeniem szybkości opanowania Iraku przez siły zbrojne USA, szybko okazało się, że źródła te są bezużyteczne. Sprawił to wybuch ciężkich walk w Iraku i ich trwanie przez wiele lat. W rezultacie amerykańskie i brytyjskie koncerny paliwowe, które postępowały za oddziałami wojskowymi i podpisywały umowy na koncesje z nowymi proamerykańskimi władzami Iraku, nie były w stanie w wyniku działań wojennych, zrealizować swych planów wydobycia i przesyłu ropy oraz gazu.

Tak jak wspomniałem, ten stan trwał latami, wyłączając praktycznie Irak z grona liczących się producentów ropy naftowej. To wszystko działo się w sytuacji rosnącego, szczególnie w Azji, popytu na ropę naftową i gaz. Nie będzie przesadą, gdy napiszę, że jeśli rzeczywistym celem USA było zdobycie większego wpływu na światowe rynki ropy naftowej dzięki kontroli irackiego wydobycia tego surowca – to ten plan się nie powiódł. W takim wypadku prawdziwymi zwycięzcami wojny w Iraku, jeśli chodzi o zyski z wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego są Rosjanie, ZEA, Katar czy Wenezuela – śmiem wątpić czy w założeniach inwazji, administracji amerykańskiej o to właśnie chodziło.

Wreszcie aspekt strategiczny wojny – równie ważny jak pozostałe kwestie. Dziś złośliwi mogą twierdzić, że podejmując decyzję dokonania inwazji na Irak, George W. Bush Junior popełnił strategiczny błąd – zaatakował nie ten kraj zaczynający się na literę I co trzeba. Znając lotność umysłu byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych, można mu wybaczyć, pewnie tak jak przeciętny Amerykanin nie rozróżniał specjalnie Iraku od Iranu. Jednakże grupa neoliberałów wspierana przez lobby prożydowskie w departamencie stanu i innych instytucjach rządowych, wykazała się wyjątkową ignorancją, krótkowzrocznością, a czasem wręcz skrajną głupotą.

Po pierwsze – prowadząc wojnę z terroryzmem USA wyeliminowały świecką dyktaturę Iraku, zapraszając wręcz al –Kaidę do Iraku. Wcześniej islamiści i wszelkiego rodzaju dżihadyści byli śmiertelnymi wrogami reżimu Saddama. Byli tam tępieni jak inni opozycjoniści, podobnie jak miało to miejsce w Egipcie Mubaraka czy Libii – Kaddafiego. Ci dwaj ostatni, nie padli jednak ofiarą US Army, nawet jeśli tam też były reżimy nierespektujące praw człowieka. Ta hipokryzja amerykańskiej polityki zagranicznej pełnej górnolotnych frazesów o dobrodziejstwach demokracji, biła i dalej bije po oczach.

Po drugie – po opanowaniu Iraku, przez nieodpowiedzialną politykę doprowadzono do wojny domowej. Likwidacja sił zbrojnych Iraku, policji i służby bezpieczeństwa oraz deklarowana chęć budowy społeczeństwa demokratycznego i obywatelskiego według wzorców zachodnich w warunkach Iraku, świadczyła o skrajnej ignorancji decydentów z Waszyngtonu.

Gdy wreszcie wywiady Stanów Zjednoczonych, Izraela i innych państw zachodnich, zdały sobie sprawę, że prawdziwe zagrożenie rodzi się w Iranie, było już za późno. USA zaczęły ponosić konsekwencje błędnej decyzji o inwazji na Irak i pretekstu, którym posłużyły się do usprawiedliwienia inwazji, a który okazał się być wielką ściemą, a właściwie wielką kompromitacją. Nie było niczym dziwnym, że w oczach wielu USA straciły moralne prawo do występowania w roli obrońcy świata i rzecznika demokracji. W rezultacie Iran mógł i dalej może, rozwijać swój program nuklearny, rozśrodkowując kolejno powstające zakłady po całym, wcale nie małym obszarze kraju.

Dopóki oddziały amerykańskie znajdowały się nad Tygrysem i Eufratem uganiając się za powstańcami, wspieranymi przez służby specjalne Iranu, ajatollahowie irańscy mogli czuć się jak najbardziej bezpiecznie i komfortowo, czerpiąc przy okazji zyski z faktu wyeliminowania istotnego konkurenta – Iraku, z rynku ropy naftowej. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że siły amerykańskie w Iraku były zakładnikami Iranu. Jego gwarantem, że nie grozi mu uderzenie ze strony Izraela. Dlaczego tak się działo? Ponieważ siły amerykańskie w Iraku, były wyposażone i przeorganizowane pod kontem prowadzenia walki z powstańcami, a nie toczenia konwencjonalnych bitew z regularną wielosettysięczną armią irańską, mającą jeszcze milionowe rezerwy. Nikt nie miał wątpliwości, że jakikolwiek atak na instalacje nuklearne Iranu, spowodowałby natychmiastową reakcję zbrojną tego państwa, która postawiłaby niewystarczające w tym wypadku amerykańskie siły w Iraku, na skraju przepaści.
Już samo zablokowanie przez Iran dostępu do Zatoki Perskiej przez cieśninę Ormuz, utrudniłoby transport posiłków dla sił w Iraku i innych krajów Zatoki. A przecież znaczna część baz amerykańskich lotniczych nad Zatoką, jest od dawna w zasięgu rakiet irańskich.

Dodajmy do tego szalejące ceny nośników energii, w wyniku nagłego wyeliminowania dostaw z Bliskiego Wschodu. Gniew muzułmanów na całym świecie, z powodu zaatakowania przez USA i Syjonistów kolejnego islamskiego państwa.
Paradoksalnie, dopiero wycofanie się wojsk USA z Iraku może dać szansę na wykonanie takiego ataku, bez groźby rozpętania wojny lądowej na Bliskim Wschodzie z udziałem US Army.

Jeśli chodzi o inne implikacje strategiczne wojny w Iraku, nie zapominajmy też o tym, że USA aspirują do roli mocarstwa globalnego. Dziś nie budzi wątpliwości fakt rzucenia rękawicy USA w wyścigu do globalnej dominacji przez Chiny. Gdy amerykańskie siły zbrojne wydawały setki miliardów na prowadzenie operacji na Bliskim Wschodzie, jeszcze więcej miliardów wydawano na specjalne wyposażenie służące do zwalczania partyzantki. Jednocześnie w Stanach Zjednoczonych cięto wydatki na programy badawcze oraz zakupy uzbrojenia dla sił konwencjonalnych i sił nuklearnych – tych, które w tym czasie w zawrotnym tempie rozbudowywali i dalej rozbudowują Chińczycy.

W czasie, gdy Stany Zjednoczone finansując całkowicie niepotrzebną wojnę w Iraku, zwiększały tym samym własne zadłużenie, w efekcie doprowadzając do kryzysu, po drugiej stronie Pacyfiku – Chińczycy, budowali swoją potęgę przemysłową, handlową i finansową.

Wojny w Iraku i Afganistanie często porównuje się do wojny wietnamskiej. USA po zakończeniu wojny w Wietnamie, potrzebowały prawie dekady na odbudowę swego prestiżu i wiary we własne siły. Przyszło to wraz z odbudową amerykańskiego mitu – najlepszej demokracji na świecie. Teraz, gdy świat stał się globalny, gdy przeciwnikiem USA nie jest już mocarstwo zbudowane na nieracjonalnych podstawach ekonomicznych z 250 milionami obywateli, a na głównego oponenta do dominacji światowej wyrasta państwo z 1.3 mld ludności, z gigantyczną rezerwą wzrostu gospodarczego, może nie być łatwo odbudować się Stanom Zjednoczonym. Zwłaszcza, że demokracja w USA mocno kuleje. Wynaturzenia systemu ustrojowego – jak podatność instytucji rządowych wobec lobbingu, wyjątkowo dobrze obnażył kryzys z 2008 roku. Dziś – państwo, które nie rozliczyło swoich władz za rozpętanie niepotrzebnej wojny i poniesienie z tego tytułu kolosalnych strat. Państwo, które nie dokonało rozliczeń swych instytucji finansowych, odpowiedzialnych za kryzys z 2008 roku, naprawdę nie może już uchodzić za jakiś wzór do naśladowania. Co gorsze, niestety nie zapowiada się na renesans amerykańskiej demokracji w najbliższej przyszłości. W rezultacie wojna w Iraku może być tym dla USA, czym był Afganistan dla ZSRR.

Khair el.Budar

———————————–

*Tym świetnym tekstem zadebiutował na blogu, jak autor długoletni jego komentator, Khair el.Budar. Namawiam innych, ponieważ jak widać po powyższym tekście , we wszystkich Was tkwią potencjały… nawet dodatnie…

Dwóch socjalistów

Amerykanie maja prawo domagania się Nowego Nacjonalizmu, bez którego nie mogą mieć nadziei aby poradzić sobie z nowymi problemami. Nowy Nacjonalizm stawia na miejscu pierwszym dobro narodu, a niego osobiste dobra pojedynczych jednostek

Teddy Roosevelt

Prezydent USA, Teddy Roosevelt, był tym dzięki któremu Amerykanie maja „social security” czyli rentę państwową, programy socjalne wspomagające biednych i bezrobotnych, jak również zmiany dotyczącą praw kobiet oraz dzieci zmuszanych do pracy. Roosevelt wygłosił przemowę, podczas której zaproponował „New Nationalism” czyli „Nowy Nacjonalizm”, system umożliwiający każdemu obywatelowi USA równe prawa oraz możliwość polepszenia sytuacji ekonomicznej. Prawie sto lat później, prezydent Obama wzorując się na Teddy Roosevelcie zaapelował z podobnym przesłaniem.

To co zrobił Roosevelt zmieniło Amerykę oraz system polityczny tego kraju. Roosevelt uważał, że system polityczny USA nie powinien być zależny od specjalnych uprzywilejowanych grup społecznych, często skorumpowanych i kierujących się tylko profitami, a nie dobrem narodu. Według niego prawdziwy konserwatysta służy narodowi i nie jest niewolnikiem tego co posiada. Brak efektywnego rządu kreuje grupę uprzywilejowanych i bogatych ludzi, których celem jest zwiększenie ich dóbr, raniąc przy tym resztę społeczeństwa. Senatorzy oraz kongresmeni reprezentujący naród powinni pracować na rzecz mniej uprzywilejowanych i mieć zawsze na uwadze dobro publiczne.

Niestety, w USA ci którzy obecnie maja reprezentować naród zapomnieli kogo praw powinni bronic. Demokraci i Republikanie nie potrafią znaleźć wspólnego jerzyka, który w polityce jest najważniejszy aby osiągnąć jakikolwiek cel. Republikanie domagają się ciec w podatkach, ale tylko dla klasy najbogatszych. Ich cel to zniszczenie Prezydenta Obamy, którego nazwali Antychrystem. Według Republikanów każdy z grupy Gingrich, Romney, Bachman, Santorum, Paul byłby lepszy niż prezydent Obama. Nawet diabeł byłby lepszym prezydentem. Zapomnieli , że to ich prezydent i ich partia pozwoliła na deregulację rynku finansowego, bankrutując kraj oraz przyczyniając się do problemów USA i wielu krajów europejskich. Z odejściem Obamy nagle wszystko się zmieni. Tak od razu, gdyż Obama to Antychryst, który chce odebrać bogatym to co sobie ciężko zarobili. Nie ważne, że Prezydent Obama tak jak i Teddy Roosevelt propaguje zmiany społeczne. Chrześcijańska Ameryka nie akceptuje gejów, praw kobiet, biednych czy chorych. Antychrysta trzeba się pozbyć zanim rozda wszystko i stworzy socjalizm w Ameryce. 14% Amerykanów wierzy, że Prezydent Obama jest Antychrystem. Polowa Republikanów uważa za to, że jest socjalistą.

Po wtorkowym przemówieniu Prezydenta Obamy, Republikanie oskarżyli go, że to kolejna gra słów, które nic nie znaczą. Według nich prezydent jest wrogiem Izraela, niczego nie osiągnął i pogrążył ekonomicznie USA. Trzy lata temu, kiedy Obama przejął rządy i kiedy kraj był u na progu upadku, nikt z ekonomistów nie wiedział jak bardzo USA było pogrążone gospodarczo i finansowo. Od samego początku Republikanie walczyli zacięcie aby mu się nic nie udało. Zycie Amerykanów uległo zmianie. Jest ogromny podział na bogatych i resztę społeczeństwa. Amerykanie sami sobie taki system wykreowali, latami żyli na kredyt, kupując i nie martwiąc się kto za to zapłaci.

Prezydent Obama jest krytykowany, że nie robi tego co powinien. Politycy, dziennikarze, stratedzy polityczni debatują, co powinno być zrobione i jak. Ale kiedy jest się prezydentem podczas z jednej z najgorszych sytuacji ekonomicznych i ma się prawe stu procentową opozycję ze strony Republikanów, nie jest to takie proste. Republikanie nie proponują niczego nowego – cięcia podatkowe dla najbogatszych, cięcia w programach socjalnych i deregulacja rynku to według nich główne rozwiązania. Amerykanie żyli na kredyt zbyt długo i teraz dzieje się im krzywda, gdyż muszą żyć tak jak inni. Fakt, karty kredytowe, banki oraz Wall Street używając lobbystów oraz prawników wykreowały sytuacje, że łatwo było oszukać i pogrążyć ludzi, ale ostateczna decyzja zawsze należała do tego kto pożyczał. Deregulacja rynku, cięcia w podatkach, korupcja polityków, lobbystów, brak odpowiedzialności ze strony Wall Street oraz banków doprowadziło do obecnej sytuacji. Prezydent Obama wspomniał, ze niektórzy w Kongresie (Republikanie) cierpią na kolektywna amnezję, nie pamiętając kto przyczynił się do nierówności w tym kraju oraz obecnych problemów. Roosevelt tak jak i Obama został nazwany radykałem, socjalistą, nawet komunistą.

W latach 2001 i 2003 Kongres dokonał dwóch największych cięć w podatkach w historii USA. Jak to przyniosło rezultat? Najwolniejszy progres w tworzeniu miejsc pracy, deficyt, zadłużenie, podział społeczny oraz nierówności. Obecny CEO w USA zarabia 110 razy więcej niż przeciętny obywatel, który płaci o wiele większe podatki w stosunku do tego ile zarabia.

Prezydent Obama podczas kampanii wyborczej w 2012 będzie domagał się zwiększenia podatków dla najbogatszych oraz nowego nacjonalizmu tak jak prezydent Roosevelt. Republikanie maja nadzieje, że wygrają, według nich ekonomia jest przeciwko Obamie i to ona go pogrąży. Jeżeli ekonomia się nie zmieni i pogrąży Obamę, to co stanie się z milionami obywateli tego kraju?

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Niechciany Ron Paul

Ron Paul, przyjaciel oligarchów, przeciwnik programów socjalnych oraz rządu, kreuje się na tego, który stoi z 99 procent społeczeństwa przeciwko jednemu procentowi bogatych w USA. Ron Paul nie po raz pierwszy startuje jako kandydat na nominata z Partii Republikańskiej na prezydenta USA, jakkolwiek nigdy nie jest brany na poważnie przez swoja własną partię. Ron Paul jest przeciwko wojnie w Iraku oraz Afganistanie, angażowaniu USA w konflikty militarne oraz niesieniu jakiejkolwiek pomocy Izraelowi. I w zasadzie jego polityka zagraniczna nie jest zła. Większość Amerykanów chce wycofania wojsk z Iraku oraz Afganistanu i ma dosyć wspomagania finansowo Izraela oraz brania odpowiedzialności za politykę zagraniczną Izraela. Koszty wydane na wojny przyczyniły się przecież do ogromnego deficytu USA.

Plan Rona Paula, który nazwał Planem Odnowienia Ameryki to nabój wystrzelony w kierunku klasy średniej oraz biednych. Ron Paul w swoim planie proponuje drastyczne cięcia w budżecie wynoszące około 1. biliona USD. Jeżeli zostałby wybrany na prezydenta to w pierwszym roku zlikwidowałby wszystkie programy socjalne pomagające studentom, biednym, chorym oraz emerytom. Ron Paul uważa również, że rynek finansowy jest w stanie się sam regulować i dlatego usunąłby wszystkie regulacje narzucane przez rząd. Ron Paul uważa, że duży rząd jest przyczyną wszystkich problemów. Jego plan to zmniejszenie rządu oraz likwidacja agencji zajmujących się kontrolą zdrowia, edukacją, finansami etc. Ron Paul zwolniłby wszystkich. Według niego obywatele wiedzą czego chcą i potrafią inwestować pieniądze tak aby mieli na emeryturę. Ron Paul jest również przeciwko podatkom. Tylko, jeżeli nie będzie pieniędzy z podatków to kto będzie płacił za czyszczenie ulic, policję, straż pożarną etc?

Ron Paul ma 76 lat, jest bogaty i ma nadzieję, że tym razem uda mu się kandydować na prezydenta USA z Partii Republikańskiej. Republikanie jednak go ignorują, nie biorą go na poważnie; nie z powodu jego planu, ale dlatego, że nie jest wystarczająco konserwatywny i stuknięty. Jest również być może jednym z dwóch kandydatów, który zrobiliby dokładnie to co obiecują podczas kampanii wyborczej i nie zmieniłby swojej pozycji politycznej tylko dlatego aby zjednoczyć sobie więcej wyborców. Podczas debat Ron Paul nie dostaje zbyt dużo czasu aby mógł przedstawić swoją pozycje. Republikanie chcą konserwatywnego kandydata, który im obieca, że pozbędzie się nielegalnych emigrantów, zmniejszy rząd, zlikwiduje programy socjalne, obali reformę służby zdrowia oraz prawo do aborcje, zmniejszy podatki, i przede wszystkim usunie prezydenta Obamę z Białego Domu.

Republikanie twierdzą, że Amerykanie są konserwatywni i nie chcą liberała w Białym Domu. Dziennikarze oraz stratedzy preferujący Republikanów przekonują często samych siebie, że każdy kandydat Partii Republikańskiej jest lepszy niż prezydent Obama. I jest to przerażające, że zdrowo myślący ludzie wybrali by ludzi, którzy są ignorantami o malej wiedzy ekonomiczno-politycznej tylko po to aby osunąć Obamę.

Herman Cain, który zasłynął z afery seksualnej oraz niewiedzy na temat polityki zagranicznej i właśnie zrezygnował z kandydowania, był jednym wielkim żartem. Demokraci chcieli go jako kandydata, gdyż Cain sam nie bardzo wiedział co mówi i w co wierzy. Ron Paul, którego plan odnowienia Ameryki jest tak nieracjonalny nie jest brany nawet na poważnie przez własną partię. Rick Perry, który nawet nie zna dobrze swojej własnej platformy politycznej i który nie potrafi debatować bez oskarżania Obamy nie byłby mocnym kandydatem Republikanów. Miotająca się Michele Bachmann potrafi głównie atakować reformę służby zdrowia nawet jeżeli pytania dotyczą innego tematu. Rick Santorum to jeden wielki nudny żart. Jon Huntsman jest właściwie jedyną osobą, która mogłaby na poważnie debatować z prezydentem Obamą. Hunsman wie o czym mówi, ma programy, które są całkiem rozsądne, ale dlatego, ze jest Mormonem i nie potrafi zaszokować Republikanów nie jest brany pod uwagę. Gdyby tylko Republikanie potrafili rozsądnie myśleć, wybraliby właśnie jego. Każdy wie, że to Mitt Romney, nielubiany Mormon, będzie kandydatem Republikanów. Na okładce The Time przy twarzy Mitta Romneya znajduje się pytanie „Dlaczego mnie nie lubicie?”. Republikanie nie chcą Romneya, który według nich zmienia swoja pozycje polityczna z dnia na dzień. Obawiają się, że Romney zniszczy konserwatyzm w USA i wyda jeszcze więcej pieniędzy niż Demokraci. Ale to właśnie Romney będzie ich kandydatem i wszyscy Republikanie zjednoczą się tylko po to aby osunąć Obamę z Białego Domu. Romney nie ma charyzmy, jest manekinem z dużą ilością pieniędzy, który za wszelką cenę chce być prezydentem. Uważa, że dziennikarze źle interpretują jego słowa oskarżając go o zmianę poglądów. Kiedy w ostatnim wywiadzie dla stacji Fox News, stacji Republikanów, zadano mu pytania na temat zmiany poglądów, Romney nie wiedział co zrobić. Potrafił tylko powiedzieć, że pytania są dziwne i że dziennikarz nie wie o czym mówi. A ten dziennikarz był z jego własnej partii… Co zrobi Romney kiedy będzie musiał odpowiadać na pytania dziennikarzy sprzyjających demokratom?

„Kiedy Bóg patrzy na kandydatów partia republikańskiej to się śmieje, ale kiedy słyszy ich debatę to płacze”.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Czas Newta Gingricha

Republikanie nadal szukają swojego idealnego kandydata, który pokonałby prezydenta Baracka Obamę w przyszłorocznych wyborach. Selekcja kandydatów odbywa się podczas debat, które mają pomóc wyborcom w zrozumieniu platformy politycznej startujących na prezydenta USA z Partii Republikańskiej. Debaty rozpoczęły się w maju i w przeciągu kilku miesięcy Republikanie mieli kilku faworytów.

Najpierw była Sara Palin, ulubienica Tea Party, która po odbyciu podróży z całą rodziną za pieniądze wyborców poinformowała, że nie będzie startować. Republikanie zwrócili swoje serca w kierunku magnata Donalda Trumpa. Skrajne opinie Trumpa szybko uczyniły go nieatrakcyjnym kandydatem, ale Republikanie nie tracili nadziei. Tim Pawlenty, uważany za przyszłość Partii Republikańskiej stal się na kilka tygodnii nową nadzieją. Niestety, rozczarowanie było duże. Pawlenty zanudzał publiczność tak bardzo podczas debat , że na początku czerwca postanowił wycofać się z kandydowania. Numerem jeden Partii Republikańskiej następnie stała się Michel Bachman, która potrafiła zachwycać tłumy. Jednak kiedy we wrześniu, gubernator Teksasu, Rick Perry, przystąpił do walki, gwiazda Michele Bachman zbladła. Republikanie mieli teraza swojego idealnego konserwatywnego kandydata. Mimo ataków, Bachman nie była w stanie pozostać na czele. Rick Perry w przeciągu kilku debat udowodnił, że nie nie wie za dużo na temat polityki zagranicznej czy ekonomi. Jest dobry w jednym – atakowaniu prezydenta. Kiedy podczas debaty zapomniał własnej platformy politycznej, zdesperowani Republikanie polubili czarnoskórego Hermana Caina. Skandal seksualny, brak wiedzy na temat polityki zagranicznej oraz infantylność odpowiedzi zdyskwalifikowała Caina po niecałym miesiącu. I nowy zawodnik wysunął się na pierwszą pozycję, znienawidzony przez wielu, Newt Gingrich.

Newt jest gburem, który nie ma żadnych zahamowań. Kiedy zona Newta była w szpitalu walcząc z rakiem, Newt zostawił ja dla nowej kochanki i w tym samym czasie domagał się osunięcia prezydenta Clintona za nieodpowiedni zachowanie z Monika Lewinsky. Newt oskarża media oraz demokratów o wszystko co najgorsze. Kiedy nie wie co powiedzieć, jego chamskie zachowanie jest jedyna odpowiedzią. Newt Gingrich nie jest jednak byle jakim gburem, ma dużą wiedzę oraz doświadczenie polityczne, ale tego czego nie ma, to ogłady oraz zwyczaju mówienia prawdy. Jest tak znienawidzony, że jego wrogowie oknami i drzwiami pchają się aby poinformować jego przeciwników o tym wszystkim, co może go zniszczyć.

W przeciągu kilku dni, prasa podała, że Newt pobrał sumę około dwóch milionów za informacje udzielane Freddie Mac and Fannie Mae, która przyczyniły się do upadku finansowego, dając pożyczki na domy ludziom, których na to nie było stać. Gingrich nie robi nic dla dobra społeczeństwa. Według niego należy usunąć wszystkie związki zawodowe. Szkoły powinny zwolnić sprzątaczki i zatrudnić biednych studentów aby zarobili sobie na życie. Kiedy studenci uniwersytetu Berkeley w Kalifornii pokojowo strajkowali przeciwko podniesieniu opłat za szkolę i zostali spryskani gazem, Gingrich poradził im umyć się i znaleźć sobie pracę. Podczas wtorkowej debaty, padło pytanie na temat imigracji. Wolf Blitzer z CNN przypomniał Newtowi, że był za amnestią przeprowadzoną przez prezydenta Ronalda Reagana, która dala legalny status prawie trzem milionom ludzi i zapytał Newta, co zamierza zrobić z 12 milionami nielegalnych imigrantów. Aby zjednać sobie Tea Party oraz zadowolić republikanów, Newt powinien powiedzieć, że amnestia nie wchodzi w rachubę, nikt nie powinien otrzymać legalnego statusu po przekroczeniu granicy nielegalnie i że jest przeciwko reformie imigracyjnej. Ale Newt nigdy nie robi tego czego nie chce i często zapomina do jakiej partii należy. Zadziwił wszystkich mówiąc, że jest za reformą imigracyjną oraz za tym, aby dzieci nielegalnych imigrantów mogły pójść do szkoły. Mimo takiej odpowiedzi , Newt wysunął się na czołówkę stawki.

Newt Gingrich prowokuje, obraża i im bardziej szokuje tym bardziej zyskuje sobie poparcie wśród republikanów oraz Tea Party. Czas Newta przeminie, to tylko kwestia czasu. Pytanie jest co zrobią Republikanie kiedy nie będzie już nikogo innego oprócz Mitta Romneya, którego nie akceptują i nie chcą uważając, że przegra z prezydentem Obama i zniszczy konserwatyzm w USA.

Pozdrowienie z Chicago

Wigg

Pedofil

Jestem niewinny od wszystkich mi postawionych zarzutów. Brałem prysznic z dziećmi, obejmowałem je i dotykałem ich nóg, ale nie było w tym żadnego kontaktu seksualnego

Jerry Sandusky, trener Penn State

5 Listopada, 2011 roku, Jerremu Sanduskiemu postawiono 40 zarzutów wykorzystania seksualnego młodych chłopców. Jerry Sandusky był trenerem jednego z najbardziej popularnych sportów w USA, footballu amerykańskiego w jednej z najbardziej popularnych szkół w USA, Penn State. Nie jest pierwszym czy ostatnim, który wykorzystał seksualnie młodych chłopców. Dlaczego jest to taki skandal? Prezydent szkoły oraz wiele innych osób wiedziało o tym, że Sandusky gwałcił dzieci i zataiło to, aby szkoła nie utraciła dobrego imienia oraz milionów dolarów.

Mike McQueary, obecny asystent trener w Penn State oświadczył przed Grand Jury, że w 2002 roku, był świadkiem gwałtu na nieletnim chłopcu w męskiej łazience szkoły. McQueary, w 2002 roku miał dwadzieścia lat, ponad dwa metry wzrostu i nie zrobił nic aby powstrzymać gwałciciela. Wydal tylko okrzyk mając nadzieje, że to powstrzyma Sanduskiego od kontynuowania gwałtu, przekazał informacje swojemu ojcu, który poinformował legendarnego trenera Penn State, Joe Paterno. I na tym się sprawa zakończyła. Nikt nie zadzwonił na policję, szkoła uciszyła sprawę. Od 2002 roku wielu innych chłopców było molestowanych seksualnie przez Sanduskiego, który miał do nich dostęp jako założyciel instytucji charytatywnej dla młodych chłopców, zwanej „The Second Mile”. Instytucja miała za zadanie pomoc młodym chłopcom z biednych domów. Sundusky zabierał chłopców do restauracji, na mecze oraz do siebie do domu na noc. Kupował im drogie rzeczy typu komputery, dawał pieniądze – i gwałcił.

Legendarny trener, Joe Paterno oraz prezydent szkoły, Graham Spanier, zostali zwolnieni. Zwolnienie Joe Paterno wzburzyło studentów Penn State, którzy uważali, że Paterno nic złego nie zrobił i zwolnienie go ze szkoły tylko szkodzi studentom. W jednym ze swoich przemówień do studentów oraz pedagogów szkoły, Joe Paterno zdefiniował prawdziwego sportowca-bohatera. Cytował przy tym Virgila z „Aneidy” mówiąc, że prawdziwy bohater wie jak stanąć oko w oko z tym co go atakuje. Bohater to osoba, która stawia czoła odpowiedzialnościom oraz trudnym sytuacjom, bo odpowiedzialnością bohatera jest obowiązek w stosunku do innych. Szkoda tylko, że sam swoich słów nie zrozumiał, zawiódł tych, którzy liczyli na jego uczciwość oraz bycie trenerem młodych ludzi, których miał za zadanie nauczyć co jest złe a co dobre. Wiedząc do czego zdolny był Sandusky, pozwolił aby latami gwałcił dzieci. Wzburzeni studenci wyszli na ulice. Jakim prawem zwolniono Paterno, ich uwielbianego trenera. Nieważne, że wiedział i nic nie zrobił by pomóc. Nie ważne są ofiary gwałtu. Paterno zniszczył sam siebie i to co zbudował. Dla „dobra dobrego imienia” szkoły pozwolił na wykorzystanie wielu dzieci. Każdy normalny człowiek, ojciec zadzwoniłby na policję, poinformował instytucje zajmująca się dobrem dzieci. Paterno poinformował prezydenta szkoły i sprawa ucichła.

Studenci Penn State uważają, że ten skandal zniszczy program atletyczny oraz dobre imię szkoły oraz przyszłość wielu studentów. W Ameryce sport oraz programy sportowe graja ogromną rolę. Wiele szkół zarabia najwięcej na owych programach. CNN podało, że Penn State może stracić około 100 milionów dolarów. Według mnie dobrze. Fakt, obecni gracze oraz studenci są niewinni, ale szkolą musi ponieść konsekwencje. Football nie może dyktować warunków. Szkoła powinna zwolnic wszystkich tych, którzy byli związani z tą sprawą i zatrudnić całkowicie nowych ludzi.

To co wydarzyło się w Penn State jest porównywane do molestowania chłopców przez księży należących do Kościoła katolickiego. Władze kościoła, jak i Penn State wiedziały, że dzieci były wykorzystywane seksualnie i nic w tej sprawie nie zrobiły. Księża posądzeni o takie zachowanie byli przenoszeni w inne miejsca, latami pozwalano na molestowanie dzieci. Obie instytucje wykreowały sytuacje, że miały „moralne” prawo nieujawniania owych zachowań dla tzw. „dobra” owych instytucji oraz uniknięcia skandalu.

To co wydarzyło się w Penn State spowodowało, że wiele innych ofiar postanowiło poinformować władze oraz media o gwałcie i molestowaniu przez księży oraz trenerów szkol. Kościół i szkoła, dwie instytucje, których nadrzędnym celem jest uczenie i pomaganie okazało się wylęgarnia zła, na które pozwalano aby owe instytucje przetrwały.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Kto się boi Hermana Caina?

Herman Cain, to czarnoskóry król pizzy startujący jako kandydat Partii Republikańskiej do urzędu prezydenta USA. O dziwo, Herman Cain ma duże poparcie wśród Republikanów, wysuwając się na pierwszą pozycję przed Mittem Romney’em, którego Republikanie nie lubią, jako Mormona. Tydzień temu, dziennikarz Politico obwieścił, że Herman Cain molestował seksualnie kobiety kiedy pracował dla National Restaurant Association. Tego typu informacja zniszczyłaby w przeciągu kilku godzin każdego polityka. Ale nie Hermana Caina. Jon Stewart opisał sytuację Hermana Caina jako przedstawienie w czterech aktach. Akt pierwszy, Cain – „Nic o tym nie wiem ”. Akt drugi, tego samego dnia wieczorem, Cain – „Słyszałem o tym, ale nic złego nie zrobiłem”. Akt trzeci, ostatni tydzień, Cain – „Zostawcie mnie w spokoju, nie będę na ten temat mówił”. Akt czwarty, Cain, – „Demokraci oraz media chcą mnie zniszczyć”.

Dwadzieścia lat temu, czarnoskóra Anita Hill oskarżyła obecnego sędziego Sądu Najwyższego USA, Clarence’a Thomasa o molestowanie seksualne. Dwadzieścia lat później mamy podobną sytuację. Kobiety, które zostały molestowane seksualnie boja się krytyki, szykan oraz mediów. W USA molestowanie seksualne w miejscu pracy jest zabronione i grozi karą. Herman Cain pracujący dla National Restaurant Association pozwolił sobie na „zabawę” według niego niewinną , ale która ma obecnie swoje konsekwencje. Według obrońców Caina, kobiety, które go oskarżyły to szczególny typ kobiet czyli histeryczki szukające sławy oraz dużych pieniędzy. Jeden z konserwatywnych dziennikarzy, John Derbyshire zapytał czy ktokolwiek w USA wierzy w istnienie molestowania seksualnego? Według niego kobiety uważają się za molestowane nawet wtedy kiedy dostają komplementy. Według Republikanów jeżeli kobieta nie może wyjść za mąż za bogatego to jej jedyną opcją jest posądzenie o molestowanie seksualne.

Republikanie to męscy szowiniści. O dziwo Anne Coulter, niezależna konserwatystka o mocnych poglądach oraz jej podobne koleżanki z Partii Republikańskiej, popierają partię, która najchętniej widziałaby kobiety w kuchni, sprzątające dom i czekającą, aż papa wróci do domu z drinkiem w ręku. Republikanie są przeciwko prawom kobiet do wyboru na temat aborcji. Uważają, że powinno obowiązywać prawo, które zabrania aborcji. Według nich rząd nie ma prawa wtrącać się w życie obywateli tego kraju, ale ma prawo zabronić kobiecie o decydowaniu na temat własnego zdrowia. W wielu stanach kontrolowanych przez Republikanów, aborcja jest zabroniona, a lekarze, którzy zdecydują się na przeprowadzenie aborcji mogą być postawienie w stan oskarżenia.

Herman Cain jest pro-life, ale i za tym, że to kobieta ma prawo do decyzji. Cain nie za bardzo rozumie o czym on sam mówi. Cain nie wie nic na temat polityki zagranicznej, uważa, że nie jest mu to potrzebne i że Amerykanie przede wszystkim chcą prezydenta, który wykreuje nowe miejsca pracy. Przyznał również, że za bardzo nie wie co się dzieje w Europie i nie jest to ważne. Jego 9-9-9, plan podatkowy, zmniejszy podatki dla najbogatszych i spowoduje, że biedni będą jeszcze biedniejsi.

Herman Cain zaprzeczył, że kogokolwiek molestował. Podczas konferencji prasowej, na tle flag amerykańskich, oskarżył Demokratów o to, że chcą go zniszczyć. Ale jeżeli myślą, że Herman Cain się wycofa to grubo się mylą, bo Herman Cain będzie prezydentem dla Amerykanów, ich dzieci oraz prawnuków.

Herman Caine nie jest pierwszym i ostatnim politykiem, który został oskarżony o molestowanie seksualne czy zachowanie niegodne polityka. Weźmy chociażby pod uwagę byłego prezydenta, demokratę, Billa Clintona. Ale Bill Clinton był dobrym politykiem, który miał wiedzę na temat polityki zagranicznej oraz ekonomi. Herman Cain może i potrafi sprzedawać pizzę, ale jako prezydent tego kraju pogrążyłby go i ośmieszył jeszcze bardziej w oczach Świata.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Cena cywilizacji

Jeffrey Sachs należy do jednych z bardziej szanowanych ekonomistów, sam nazywa siebie „klinicznym ekonomistą”, który w swojej ostatniej książce pt. „Cena Cywilizacji” opisał przyczyny oraz detale upadku ekonomicznego USA. Nie analizował jednak dlaczego doszło do kryzysu w 2008. Sachs badał skutki kryzysu, analizował w jaki sposób ten upadek wpłynął na obywateli USA oraz starał się okazać wpływ upadku finansowego na amerykański kapitalizm, który uległ ogromnej zmianie. Sachs stworzył listę chorób USA oraz tego co mogłoby pomoc aby kraj mógł się podnieść z kryzysu. Sachs uważa, że wielką odpowiedzialność ponoszą lobbyści, którzy są mistrzami mediów, kierując politykami jak marionetkami. Sachs wyznacza również jakie cele ekonomiczne powinny być zrealizowane przez następne dziesięć lat. Według niego należy zwiększyć zatrudnienie oraz standard życia Amerykanów, ulepszyć standardy edukacji w USA, zmniejszyć liczbę ludzi żyjących w biedzie, uniknąć katastrofy ekologicznej, zbilansować budżet federalny, polepszyć działalność rządu, dbać o bezpieczeństwo kraju oraz spowodować aby Amerykanie byli zadowoleni ze swojego życia, wykonując prace polepszającą standard ich życia. Sachs wierzy w reformę socjalną. Według niego istnieje ogromna luka pomiędzy 1% bogaczy oraz resztą społeczeństwa. Sachs jest za tym aby zakończyć erę ulg podatkowych dla najbogatszych, która została wprowadzona przez Georga W. Busha i zwiększyć próg podatkowy dla najbogatszych do 40%. Według niego obecny system polityczny nie jest w stanie funkcjonować, gdyż Republikanie oraz Demokraci nie potrafią znaleźć ze sobą wspólnego języka i uważa, że w USA powinna powstać trzecia partia aby złamać stagnacje panująca pomiędzy Republikanami oraz Demokratami.

Jeffrey Sachs ma wielu wrogów. Jednym z nich jest, The Wall Street Journal, najpotężniejsza gazeta finansowa USA, która należy do Ruperta Murdocha. Murdoch jest właścicielem Fox News, skrajnej stacji telewizyjnej promujące Republikanów. Murdoch wraz z Davidem Koch sponsoruje kandydatów partii republikańskiej na prezydenta USA. The Wall Street Journal promuje rynek finansowy, bogatych oraz Republikanów. The Wall Street Journal była gazetą szanowaną, po przejęciu przez Murdocha zaczęła dobrze zarabiać, jednakże zaczęła również tracić szacunek jeśli chodzi o jakość wiadomości oraz faktów często zmienianych aby udowodnić dlaczego bogaci mają prawo do życia w luksusie. Sachs został zaatakowany po tym jak opisał o manipulacji podatkowej pozwalającej najbogatszym na permanentne ulgi podatkowe. Sachs zanegował twierdzenie Republikanów oraz właścicieli dużych firm, że ulgi podatkowe przyczyniają się do powstania nowych miejsc pracy i udowodnił, że zwiększenie podatków dla najbogatszych zmniejszy deficyt oraz wpłynie pozytywnie na życie Amerykanów. Według danych, 10% najbogatszych ludzi w USA zapłaciła 3,856 miliardów w podatkach. Nie jest to mała suma. 77% Amerykanów jest za tym aby najbogatsi płacili większe podatki. Sachs nie twierdzi, że bogaci powinni być jedyną grupą, która płaci podatki, ale zdecydowanie powinni płacić więcej niż płacą obecnie. W 1980 roku, top 1% zapłacił 34.5% podatków z zarobków, w 2008 roku, tylko 23.7%. W przeciągu tych lat, dochody top 1% wzrosły z 8.5% do 20%. The Wall Street Journal oraz Republikanie twierdza, że bogaci kreują miejsca pracy i podnosząc im podatki likwiduje się miejsca pracy. Ale nie jest to prawda. Przykładem jest Whirlpool, firma produkująca lodówki oraz pralki w USA zatrudniając tysiące ludzi. Whirlpool zamyka swoja fabryki w USA przenosząc się do Meksyku. Whirlpool otrzymał pomoc finansową od rządu. Właściciele Whirlpool aby płacić mniej pracownikom zdecydowali się pozbawić Amerykanów pracy doprowadzając do bankructwa tysiące ludzi oraz miasta gdzie fabryki były głównym miejscem zatrudnienia.

Sachs popiera prezydenta Obamę, będzie go również wspierał podczas kampanii wyborczej w 2012 roku. Sachs uważna, że USA utraciło odpowiedzialność moralną wobec społeczeństwa. Zadaje ważne pytanie, kto naprawdę myśli o obywatelach tego kraju. Partia republikańska nie jest jedyną partia ponosząca winę, ale w dużym stopniu przyczyniła się do zła panującego w tym kraju. Republikanie mają pieniądze na kolejną wojnę, na to aby ustanowić permanentne ulgi podatkowe dla najbogatszych, ale nie mają pieniędzy na biednych.

Prezydent Obama nie nie może zarządzać krajem tak jak Steve Jobs zarządzał Apple.Inc. Prezydent musi się liczyć z politykami, którzy często są marionetkami lobbystów pracujących dla ludzi oraz korporacji promujących ich cele. Jeffrey Sachs często krytykuje prezydenta, wymagając od niego więcej reform na korzyść tych, którzy tej pomocy potrzebują. Niestety, opozycja oraz zawiść ze strony Republikanów oraz niektórych Demokratów jest zbyt silna. Wybory w przyszłym roku pokażą na ile obywatele tego kraju maja dosyć skłóconych polityków oraz rządów najbogatszych.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Książka, którą właśnie odłożyłem, jest wyjątkowa. Ta wyjątkowość polega na tym, że dotyczy człowieka, który z Polską miał styczność śladową (przeżył w niej tylko dwa lata dziecięce), ale jego wpływ na Polskę i jej otoczenie jest nie do przeceniania. Wyjątkowość książki polega również na tym, że napisana została przez Polaka głęboko osadzonego w środowisku amerykańskim, nie polonijnym, ale establishmentu najwyższego szczebla. Andrzej Lubowski nie jest klasycznym biografem, nawet publicystą, to ekonomista po SGPiS, Berkeley i Stanfordzie, człowiek ciekawy świata i jego mechanizmów.

Zbigniew Brzeziński, bohater książki „Zbig. Człowiek, który podminował Kreml”, autorstwa Andrzeja Lubowskiego to postać w Polsce znana, ale tylko w bardzo wąskim zakresie. Polacy postrzegają go przez pryzmat stanowiska jakie zajmował w administracji Jimmiego Cartera, prezydenta USA, który ma obok Richarda Nixona najgorszą prasę pośród mieszkańców Białego Domu w XX wieku. Czy słusznie, to oceni historia.

Książka Andrzeja Lubowskiego, jak na opracowanie biograficzne, czy pracę naukową nie jest obszerna, raptem 300 stron z przypisami i indeksami. Autor sam wyraźnie zaznacza, że nie jest to biografia, ani opracowanie naukowe, ale na końcu znajdziemy solidną bibliografię. Nie jest to również hagiografia, Lubowski nie jest przyjacielem Brzezińskiego, choć spędził z nim wiele godzin na rozmowach. Nie da się ukryć, że jednak czuje do tego amerykańskiego politologa sympatię, sympatię wynikającą głównie ze zbieżności poglądów na wiele spraw politycznych, przede wszystkim stosunku Brzezińskiego do Rosji i szerzej komunizmu.

Książka prowadzi nas przez praktycznie całe życie Brzezińskiego, do lat młodzieńczych, przez studia na Harvardzie, potem pracę naukową na Uniwersytecie Columbia, pracę na rzecz administracji amerykańskiej, opisuje relacje z politykami amerykańskimi, ale także radzieckimi i chińskimi. Dowiadujemy się, że znaczenie Brzezińskiego dla amerykańskiej polityki zagranicznej jest dużo większe, niż wynikałoby to tylko z zajmowanych przez niego stanowisk w administracji. W książce są opisane kulisy poważnych wydarzeń, jak choćby uczestnictwo Brzezińskiego w podpisaniu układu rozbrojeniowego SALT II w Wiedniu, w roku 1979, ale również anegdoty, jak spotkania Brzezińskiego z Michaiłem Gorbaczowem, czy chińskim przywódcą, Deng Xiaopingiem.

Zbigniew Brzeziński to równie ważna postać dla amerykańskiej polityki, jak Henry Kissinger. Różnicom, rywalizacji tych dwóch polityków poświęcony jest w książce cały rozdział. Różnicę pomiędzy oboma celnie oddaje ten krótki akapit;

Zbig dorobił się i nigdy nie pozbył etykietki jastrzębia, a Henry pozostał dyplomatą w aksamitnych rękawiczkach, z kieliszkiem szampana. Brzezińskiego pokazywano z karabinem na przełęczy w górach Pakistanu, a Kissingera na premierach filmów z sex-bombą uwieszoną na ramieniu.

Ale okazuje się, że bezkompromisowy wobec Związku Radzieckiego i komunizmu Brzeziński, człowiek, naukowiec i polityk bezkompromisowy i prostolinijny, miał zatargi i konflikty także z innymi politykami, takimi jak Averrel Harrimann, czy Cyrus Vance, sekretarz stanu w administracji Cartera.A Caspar Weinbereger, sekretarz obrony Ronalda Reagana zablokował nominację Brzezińskiego na urząd doradcy ds bezpieczeństwa narodowego. Bał się konkurencji.

Brzeziński doradzał nie tylko Carterowi i Reaganowi. Mało znany jest jego wpływ na politykę Johna F. Kennedy’ego, Lyndona Johnsona. Również obecny prezydent, Barack Obama, korzysta z jego wiedzy i doświadczeń.

Miarą pozycji Brzezińskiego jest to, że zawsze był obiektem głębokiej niechęci Moskwy (Lubowski opisuje sytuację w trakcie obrad wiedeńskich, przed podpisaniem SALT II, gdzie Breżniew właśnie jego wskazywał jako najpoważniejszego przeciwnika), za to cieszył się głęboką atencją Chińczyków, którzy zawsze witali go jak niemalże głowę państwa – także kiedy przestał już pełnić oficjalne funkcje.

Odrębne tematy to rola Brzezińskiego w sprawie Afganistanu, po radzieckiej interwencji w tym kraju, a także poparcie, jakiego udzielał różnym ruchom dysydenckim, z „Solidarnością” na czele. Pisze Lubowski;

Gdyby nie koktajl realizmu i romantyzmu Brzezińskiego, nie byłoby wsparcia dla Radia Wolna Europa, paryskiej „Kultury”, sowieckich dysydentów czy polskiej „Solidarności”. Od wczesnej młodości rozumiał korodujący wpływ komunizmu na moralność narodu. Studiował to.

Zbigniew Brzeziński, politolog, sowietolog, wybitny naukowiec, odcisnął na amerykańskiej polityce znaczące piętno. Człowiek drugiego szeregu, ale za to ze zdolnościami i wpływami, jakie w amerykańskiej polityce XX wieku miało tylko kilka osób.

Dwa fragmenty książki dla zachęty;

„Prolog”, str.11;

Watykan, październik 1978 roku. Jan Paweł II uśmiecha się po szelmowsku od ucha do ucha, mówiąc: „Dziękuję, panie profesorze. Rozumiem, że to panu zawdzięczam pracę w Stolicy Piotrowej”. Brzeziński też się śmieje. Karol Wojtyła czyni oczywiście aluzję do kolportowanej przez Moskwę teorii, że wybór Polaka na papieża nie był przypadkiem, że na decyzję kardynalskiego konklawe wpływ miał Waszyngton, upatrując w papieżu Polaku narzędzia do walki z Sowietami, a historii pomogła Centralna Agencja Wywiadowcza.

Brzeziński wspomina tę rozmowę z odrobiną wzruszenia, ale nie jest w stanie powstrzymać chichotu. Kolejna spiskowa teoria była albo produktem paranoi, albo jedną z wielu prób robienia światu wody z mózgu. Chociaż, jak wkrótce pokazało życie, to, że zwierzchnikiem potężnego Kościoła katolickiego na świecie i doradcą prezydenta najpotężniejszego w świecie mocarstwa byli ludzie urodzeni w Polsce, nie pozostało bez znaczenia dla buntu polskich robotników przeciw komunistycznej tyranii…

Fragment rozdziału „ Druga szansa”;

Latem 1980 roku Brzezińskiego obudził o trzeciej w nocy jego asystent wojskowy William Odom. Dzwonił z wiadomością, że 220 sowieckich rakiet leci w kierunku Stanów Zjednoczonych. Zbig świadom, że prezydent ma od trzech do siedmiu minut na wydanie rozkazu o kontrataku, polecił Odomowi potwierdzić tę wiadomość i upewnić się, że amerykańskie lotnictwo jest gotowe do startu, zanim obudzi prezydenta. Odom zadzwonił ponownie; tym razem informował, że Sowieci wystrzelili 2200 rakiet, czyli rozpoczęli frontalny zmasowany atak.

W lipcu 2011 roku przy stoliku w greckiej restauracji Zbig tak wspomina to wydarzenie: Nie jestem bohaterem, ale tym razem byłem spokojny. Wiedziałem, że jeśli to prawda, to za pół godziny i ja, i moi najbliżsi, i Waszyngton, i większość Ameryki przestaniemy istnieć. Chciałem być pewien, że będziemy mieć towarzystwo.

Minutę przed obudzeniem prezydenta asystent zakomunikował, że inne systemy alarmowe nie zarejestrowały żadnej aktywności sowieckiej. Brzeziński nie niepokoił nawet żony. Wrócił do łóżka.
Takie były realia zimnej wojny.

„Jeszcze za nami zatęsknicie” – powiedział Georgij Arbatow, przez lata doradca sowieckich przywódców, dobry znawca Ameryki, gdy rozpadał się ZSRR. Brzeziński nie tęskni ani za Politbiurem, ani za Układem Warszawskim, ani za sowieckimi dywizjami rozsianymi po całym świecie. Nie tęskni też za KGB, która wprawdzie oficjalnie dokończyła żywota kilka tygodni wcześniej niż ZSRR, ale której aparat ma się znakomicie. Niepokoiła go jednak fala samozadowolenia, poczucie, że, jak mówi, możemy rozsiąść się w fotelu i napawać nowym imperialnym statusem, który zstąpił na nas 25 grudnia 1991 roku”, kiedy opuszczono czerwoną flagę na Kremlu i Związek Radziecki przeszedł do historii.

Informacja o książce:

Tytuł: „Zbig. Człowiek, który podminował Kreml”
Autor: Andrzej Lubowski
Liczba stron: 306
Rok wydania: 2011 r.

Premiera 4 listopada 2011 roku.

Informacje inne o książce znajdziecie na blogu autorskim Andrzeja Lubowskiego – „Biografia Zbigniewa Brzezińskiego”

Azrael

Latynosi 2012

W 2008 roku, Prezydent Obama miał duże poparcie wśród Latynosów, którym obiecał reformę imigracyjną. Do reformy nie doszło. Krytyczna sytuacja finansowo-ekonomiczna kraju oraz wojna w Iraku i Afganistanie wzięła przewagę nad reformą imigracyjną. Latynosi byli wzburzeni . Czuli się oszukani i obiecywali, że w 2012 roku nie będą glosowali za Obamą oraz Demokratami. Nie zdawali sobie jednak sprawy z tego jak bardzo Republikanie oraz Tea Party chce ich się pozbyć, oskarżając o zabieranie miejsc pracy uczciwym Amerykanom. Republikanie zatwierdzili wiele ustaw dyskryminujących Latynosów. Alabama oraz Arizona mają najbardziej rygorystyczne prawo dotyczące imigrantów. Kris Kobach, konserwatywny Republikanin, jest twórcą owych ustaw. Według niego, nielegalni imigranci stanowią duży problem, to oni w dużym stopniu przyczynili się do upadku ekonomicznego i dlatego należy zrobić wszystko aby się ich pozbyć. Ustawa Kobacha, pozwala policji na zatrzymanie każdego kto wygląda na Latynosa oraz prawo do żądania dokumentów. Kobach oraz mu podobni reprezentuje wszystko to co jest najgorsze w USA. Krucjata Kobacha przyczyniła się do stworzenia agresywnego ruchu anty-emigracyjnego oraz podziału na lepszych i gorszych. Kobach uważa, że imigranci, zabierają pracę prawdziwym Amerykanom i żerują na programach socjalnych. Alabama oraz Floryda, gdzie dotychczas przebywała największa emigracja latynoska przeżywają kryzys. Są to stany gdzie uprawia się owoce oraz warzywa. Farmerzy zatrudniali tysiące nielegalnych, którzy jako jedyni chcieli pracował na polu zbierając warzywa i owoce. Zatwierdzenie dyskryminacyjnych i rygorystycznych praw doprowadziło do tego, że nie tylko nielegalni ale również legalni imigranci opuścili te tereny. Farmerzy w Alabamie oraz na Florydzie proszą o pomoc. Nie maja ludzi do pracy. Amerykanie nie chcą wykonywać tego typu pracy, która uważają za poniżej ich godności. Jeden z posiadaczy farmy truskawkowej jest przerażony tym co się dzieje, Latynosi byli dobrymi pracownikami rolnymi i dzięki nim jego biznes funkcjonował przynosząc zyski. W Północnej Alabamie, około 200 farmerów zwróciło się o pomoc. Bez pomocy ich farmy nie będą w stanie przetrwać. Jeden z polityków Partii Republikańskiej zasugerował, że farmerzy powinni zreformować sposób uprawiania owoców oraz warzyw. Według niego farmerzy mogą zatrudnić osoby z poza stanu lub więźniów z pobliskich wiezień. Farmy bankrutują, przemysł rolniczy jest w zagrożeniu. Farmerzy nie rozumieją dlaczego nielegalni emigranci nie mogą dostać tymczasowego pozwolenie na prace. Bez nich nie ma nikogo kto chciałby zbierać owoce i warzywa z pól.

Republikanów jest coraz trudniej zrozumieć. Ich kandydaci na prezydenta potrafią tylko oskarżać prezydenta Obamę oraz domagać się cięć w podatkach. To klauni, którzy podczas ostatniej debaty ukazali swoją ignorancję w stosunku do wielu problemów kraju, miedzy innymi problemu nielegalnych imigrantów. Herman Cain, który jest obecnie w czołówce, obwieścił, że postawi plot elektryczny pomiędzy USA a Meksykiem, a jak ktoś zginie porażony prądem, to on nie ma nic przeciwko temu. Michele Bachman powiedziała, ze postawiłaby dwa takie ploty. Mitt Romney oraz Rick Perry muszą być przeciwko nielegalnym emigrantom gdyż domaga się tego ich partia oraz Tea Party.

W kraju zbudowanym na pracy imigrantów z wszystkich stron świata, podobna retoryka jest niebezpieczna. Owa retoryka stworzyła tzw. „wojnę kulturową”. Reforma emigracyjna jest bardzo potrzebna i USA traci na tym, ze nikt nie ma czasu oraz odwagi przeprowadzić taka reformę. Amerykanie nie do końca zdają sobie sprawę z tego jakiego rodzaju prace wykonują imigranci. George W. Bush próbował przeprowadzić reformę umożliwiająca 11 milionom nielegalnym emigrantom możliwość do zalegalizowania pobytu. Niestety jego własna partia zawetowała te propozycje.

68% Latynosów glosowało na Obamę w 2008 roku. W 2010 roku poparcie prezydenta wśród Latynosów spadło do 48%. 400,000 nielegalnych imigrantów zostało deportowanych za kadencji Obamy. Ale dla zelotów Partii Republikańskiej jest to za mało. Dla anty- emigracyjnej elity Republikanów żadna liczba nie będzie wystarczająco duża.

W 2012 roku, Latynosi maja kilka wyborów, zostać w domu, glosować na Republikanina albo na Prezydenta Obamę. Zanim jednak podejmę decyzję, powinni dokładnie przemyśleć sobie co jeszcze gorszego może ich czekać kiedy w Białym Domu zasiądzie Republikanin, Mitt Romney.

Pozdrowienie z Chicago

Wigg

Od momentu, kiedy państwa Zachodu postanowiły uporządkować na nowo relacje z Północną Afryką, czyli także dostęp do źródeł surowców, los Muammara Kaddafiego był przesądzony. Od dnia, kiedy NATO i Amerykanie postanowili przetestować nowy system i rozpoznania i dowodzenia w powietrzu średniego szczebla – los przywódcy Libii był przypieczętowany. Od kiedy „wypróbowani” przyjaciele, Nicolas Sarkozy i Silvio Berlusconi odwrócili się od niego – wiadomo było, że śmierć jego jest nieunikniona. A los satrapów we własnej ojczyźnie często jest podobny, że przywołam tylko Saddama Husseina i Nicolae Ceausescu.

Tak, po operetkowym, ale równocześnie krwawym Kaddafim nikt nie płacze. Ani jego naród, ani dawni i nowi sprzymierzeńcy. Warto jedna pamiętać, że przywódca Libijskiej Arabskiej Dżamahirji był swego czasu przyjacielem Związku Radzieckiego i państw (także arabskich) z nim powiązanych. Potem stał się wrogiem Zachodu, pierwszym terrorystą świata. Kiedy jednak okazało się, że istnieje inny terroryzm, Al Kaida, Kaddafi stał się znów przyjacielem. Tym bardziej, że zasobnym ropą. Pułkownik przez ponad 40 lat swoich rządów kłócił i godził się ze wszystkimi na około, aspirował do przywództwa arabskiego, był ścigany amerykańskimi bombami, a następnie witany z honorami. Wewnątrz kraju rządził żelazną ręką, trzymającą wieloplemienne państwo w całości, pieniędzmi i przywilejami z ropy, a korupcja była ograniczona do jego klanu. To on i jego rodzina byli władzą, beneficjentami i instytucjami państwa.

Tylko naiwni mogą sądzić, że Kaddafiego obalił lud libijski. Dokonali tego jego byli współpracownicy, którzy w odpowiednim momencie poczuli wiatr wiosennej rewolucji tunezyjskiej i idący za nią płomień w Egipcie, Syrii, Jemenie. Tunezja przeprowadza pierwsze wolne wybory, które będą miernikiem tego, czy standardy demokratyczne, te zachodnie, zostaną zaszczepione w pierwszym kraju arabskim. Czy rząd zostanie powołany, czy będzie realna opozycja, czy będą wolne media i czy za jakiś czas znów jakiś major lub pułkownik nie postanowi przerwać chaosu i korupcji. Ale Tunezja to państwo dość jednolite, do tego mające doświadczenia i wsparcie Francji. Libia, państwo wielu plemion i klanów, zamieszkałe przez Arabów i Berberów, może nie przetrwać do wyborów, zapowiadanych przez władze tymczasowe za 8 miesięcy.

Zabójstwo Kaddafiego to klasyczna śmierć XXI wieku. Przed kamerą telefonu komórkowego, bez sądu, z wyjącym uzbrojonym tłumem. Bez sądu, bez osądzenia win. Mogłoby się okazać przecież, że nie uda się Kaddafiego zakneblować, a miałby on chyba dużo więcej do powiedzenia przed trybunałem, niż Saddam. Będą protesty, ale szybko o nich zapomnimy, a na twarzach zachodnich przywódców zagości błogi spokój. A miejsce Kaddafiego zajmie inny przywódca, o którym za kilka lat w zaciszu gabinetów Brukseli, Rzymu, Waszyngtonu będzie się spokojnie mówiło, że „może to i sukinsyn, ale nasz…”. Tylko na ulicach Benghazi i Trypolisu wszystko pozostanie po staremu…

Azrael

​

Kim jest Mitt?

Mitt Romney po raz drugi stara się o nominację z Partii Republikańskiej na kandydata na prezydenta USA. W 2008 roku, Mitt Romney przegrał z Johnem McCainem wydając miliony z własnej kieszeni. Mitt Romney zarobił miliony przejmując opadające biznesy, reformując je a potem sprzedając za duża sumę. W 2008 roku, Romney myślał, że właśnie fakt, że jest dobrym biznesmenem, który zarobił miliony pomorze mu być wybranym. Mylił się jednak. W tym roku, Mitt Romney nie podkreśla, że jest milionerem, mówi to czego wyborcy oraz Partia Republikańska chce usłyszeć. Mitt nie potrafi sobie zjednać ani wyborców ani członków własnej partii.

Romney jest atakowany za wiele spraw, ale głównie to co nie podoba się Amerykanom to fakt, że Mitt Romney jest Mormonem. W USA, Mormonizm uchodzi raczej za kult, z którego wielu się wyśmiewa. Niby wiara nie powinna mieć wpływu na to jakim prezydentem Mitt Romney mógłby być jeżeli pokonałby Baracka Obamę. Wiara ma ogromny wpływ na życie ludzi oraz ich decyzje. Pastor Robert Jeffriess, zwolennik Ricka Perriego nazwał Mormonizm kultem. Mormonizm jest jednym z wielu wyznań w USA. Jest ich tyle, że trudno jest się w nich rozeznać. Joseph Smith był założycielem kościoła Mormonów, który twierdził, że tak jak Mojżesz odnalazł złote płyty z przykazaniami Bożymi. Joseph Smith miał problemy z rządem, a Murzynów uważał za istoty podrzędne. Aż do 1978 roku, żaden Murzyn nie mógł być pastorem w kościele Mormonów. Siedzibą Mormonów jest Salt Lake City w stanie Utah. Mormoni wierzą, że Jezus powróci i pojawi się w stanie Missouri ratując prawdziwych wierzących.
Mitt Romney nie jest nawet faworytem swojej partii. Zdesperowani Republikanie mają nadzieję, że znajdzie się jeszcze ktoś inny. Anne Coulter, konserwatywna dziennikarka Partii Republikańskiej po tym jak Chris Christie, gubernator stanu New Jersey, po raz setny obwieścił, że nie będzie startował na prezydenta, powiedziała, że jeżeli Romney zostanie wybrany przez Republikanów, przegra z Obamą w wyborach. Mitt musi zjednoczyć sobie Republikanów oraz Tea Party. I jakoś dotychczas nie potrafił tego zrobić.

Mitt Romney nie jest prawdziwym konserwatystą. Trudno określić jego pozycję polityczną, gdyż zmienia ją non stop. Kiedy Romney nie startuje do urzędu prezydenta, jest bardziej liberalny. Kiedy postanowił ponownie startować na prezydenta próbuje przekonać bazę Republikanów, że jest konserwatywny. Niestety podczas debat wiele spraw wychodzi na jaw. Romney w przeciwieństwie do Republikanów uważał, że pomoc federalna była potrzebna. Rick Perry podczas każdej debaty atakuje Mitta Romneya za Obamacare nazywając ją Obamneycare, gdyż zatwierdził w swoim stanie reformę służby zdrowia, która bardzo przypomina reformę prezydenta Obamy. Dodatkowo, Romeny jest za podwyższeniem podatków dla tych, którzy zarabiają 200,000 USD na rok. Prezydent Obama zaproponował podwyżkę dla osób zarabiających 250,000 USD. Ponadto, Romney nie ma nic przeciwko legalizacji dzieci nielegalnych emigrantów i został oskarżony o zatrudnianie nielegalnych emigrantów.

Republikanie nie potrafią się zdecydować kogo lobią i kogo chcą. Żaden z kandydatów im nie odpowiada. Co miesiąc mają nowego faworyta. Zaczęło się od Donalda Trumpa, potem była Michele Bachmann, w zeszłym miesiącu Rick Perry, który okazał die zwykłym nieokrzesanym gburem, a w tym miesiącu Herman Cain, król pizzy, który jest za podłączeniem nielegalnych emigrantów do prądu, i który nie ma żadnego pojęcia na temat polityki zagranicznej.
Romney ma długą drogę przed sobą. Na dzień dzisiejszy ma tylko 26% poparcia. Rick Perry spadł z 32% na 20%, Herman Cain osiągnął 28% z 23%, a Michele Bachman spadła z 31% na 23%. Ron Paul, Rick Santorum, Newt Gingrich oraz Jon Huntsman biorą udział w debatach, ale nikt ich nie bierze pod uwagę. Romney nie ma tak naprawdę godnego przeciwnika, z którym mógłby debatować na tematy ważne dla jego partii oraz kraju przygotowując go do wyborów, które nie będą dla niego łatwe. Jego ostatnia debata przeprowadzona przez CNN była jedną wielką kłótnią z Rickiem Perry. Atakowany, nie potrafił sobie poradzić z Perrym, który nie pozwalał mu dojść do słowa. Zdesperowany prosił o pomoc prowadzącego debatę Andersona Coopera.

Mitt Romney ma długą drogę przed sobą. Nawet jeżeli wygra, a pewnie wygra nominację, będzie musiał się zmierzyć z prezydentem Obamą. Sztab Obamy już teraz przygotowuje się do debat z Romney bacznie obserwując jego zachowanie oraz kolekcjonując wszystkie wypowiedzi.

Pozdrowienie z Chicago

Wigg

Steve Jobs

“Keep looking, do not settle” czyli , szukaj dalej, jeżeli nie znalazłeś tego co lubisz robić, nie rezygnuj. Słowa Steva Jobsa ważne dla każdego. Jeżeli nie robi się tego co się lubi, człowiek nie jest szczęśliwy, spełniony. Kiedy w 2005 roku dowiedział się, ze ma raka powiedział „Najlepszym sposobem aby uniknąć pułapki myślenia, że ma się coś do stracenia w życiu jest pamiętanie o tym, że każdy umiera. Każdy jest nagi w obliczu śmierci, dlatego nie ma żadnego powodu, aby nie robić tego co się kocha”

Czarny golf, okulary druciaki, charakterystyczny sposób poruszania się i uśmiechania. To typowy Steve Jobs; jakby miał już na myśli coś nowego, coś o czym nikt nie wie, ale coś co ponownie zmieni sposób życia. Jobs był ambasadorem nowych pomysłów, połączeniem człowieka i androida. Wynalazca, kreatorem świata, który zmienił życie ludzi. To dzięki niemu mamy Ipoda, Iphona, Ipada i Maca. Każdy kto ma chociaż jedną z tych rzeczy rozumie geniusz, który je stworzył. Jobs na tym nie poprzestał, przyczynił eis do powstania Itunes, Apstora, oraz ostatnio ICloude. Do końca pracował, tworzył, nigdy się nie poddał. Wiedział, że jest chory, że umiera, a jednak w tworzeniu tego co kochał znalazł spokój. Świat nie miał granic dla Steve Jobsa. Był jedyny w swoim rodzaju. Steve Jobs był tym co jest najlepsze w USA.

Steve Jobs zmarł w środę w wieku 56 lat. Az trudno uwierzyć. Wydawałoby się, że pokona chorobę. Jego energia, niesamowity umysł, pomysły zostaną na zawsze z nami, świat i życie jest o wiele ciekawsze dzięki jego wynalazkom. Steve Jobs nie tylko był współkreatorem Apple, ale również rozwinął działalność Atari, Pixar oraz NeXt. Jobs wykreował jedną z najciekawszych firm oraz technologie, dając pracę oraz możliwość rozwoju wielu ludziom. Stworzył ciekawe miejsca pracy gdzie ludzie lubili przychodzić i tworzyć nowe rzeczy. Widział w ludziach to co jest najlepsze, promował zdolnych ludzi, którzy chcieli się rozwijać i tworzyć. I takie są produkty Apple.
Mimo, ze Steve Jobs odszedł, na zawsze będzie obecny w tym co stworzył.

Pozdrowienie z Chicago

Wigg

————————————————

Steve Jobs został pochowany w piątek, uroczystość była rodzinna, skromna…

Narodowa depresja

Ekonomia USA doprowadza przeciętnego Amerykanina w stan depresji. Media podają, że Amerykanie nie czuli się tak od prawie kilkudziesięciu lat. Bezrobocie, wysokie ceny, wzrastające podatki stanowe, jednym słowem kryzys kreuje w mózgach Amerykanów obraz nędzy i rozpaczy. Amerykanie przyzwyczajeni do wygodnego stylu życia boją się. Nie rozumiejąc ekonomi, przeskakują z polityka na polityka, jakby wybranie kogoś nowego było jedynym rozwiązaniem. Kiedy w 2008 roku, Lehman Brothers upadł, USA zaczęło powoli tracić dominację ekonomiczną na rynku międzynarodowym oraz zaufanie. Skłóceni politycy w Waszyngtonie nie potrafią znaleźć wspólnego jerzyka przekonując obywateli, że wiedza czego Amerykanie chcą. Jednak nikt nie potrafi powiedzieć czy za pól roku będzie lepiej. Przez ostatnie dwa lata, zarobki przeciętnych Amerykanów zmalały jako rezultat zwyżek cen oraz wzrostu podatków stanowych. Prezydent Obama oraz Demokraci przedstawili nowy plan, który ma pomoc w tworzeniu nowych miejsc pracy. Jednak, Republikanie, partia „nie” jest w opozycji do wszystkiego co Demokraci oraz Prezydent Obama zaproponuje. Michael Moore miał racje kiedy powiedział, że nawet gdyby Prezydent Obama znalazł lekarstwo na raka, to Republikanie i tak powiedzieliby „nie” i argumentowali to jako pozbawienie ludzi miejsc pracy.

Kryzys ekonomiczny trwa już czwarty rok i bez dodatkowej pomocy ze strony dofinansowania sektora pracy nie będzie miał końca. Każda gałąź przemysłu USA przezywa kryzys, nie ma produkcji, postępu, są tylko cięcia. Wiec co można zrobić? Paul Krugman, liberalny ekonomista, uważa, że plan pracy prezydenta Obamy jest krokiem w dobrym kierunku. Oczywiście, jezeli Republikanie wyraża zgodę na tę propozycję. Republikanie już obwieścili, że nie. Ich cel to zniszczenie Prezydenta Obamy aby Republikanin mógł zasiąść w Białym Domu. Obecni kandydaci, którzy mają aby tego dokonać są radykalni, są za zmniejszeniem rządu, przeciwko emigracji, ewolucji, służbie zdrowia dla wszystkich oraz za zlikwidowaniem programów socjalnych.
Program Obamy ma na celu wykreowania miejsc prac przy budowie dróg, mostów oraz poprawę sytuacji w szkołach. Obama wyruszył w podroż do wielu stanów aby wyborcy, którzy są obecnie bez pracy i w trudnej sytuacji przekonali Republikanów do wyrażenie zgody na ten plan. Rekonstrukcja mostów nie jest czymś co można przełożyć lub zignorować. Zawalenie się mostu w Minnesocie, które spowodowało śmierć wielu osób jest przykładem, że o mosty trzeba dbać. Zmiana prezydenta nie jest rozwiązaniem, zwłaszcza zmiana na prezydenta Republikanina. Republikanie nie są zadowoleni ze swoich kandydatów. Rick Perry nie okazał się nowym Reaganem, a Mitt Romney, który non stop zmienia zdanie i należy do wyznania Mormonów, nie jest ich ulubieńcem. Próbują za wszelaka cenę przekonać gubernatora stanu New Jersey, Chrisa Christiego aby kandydował. Christie jest gubernatorem tylko od dwóch lat. Mówi co chce i robi co chce, a Republikanie mu przyklaskują, gdyż zrobił drastyczne cięcia w budżecie pozbywając się programów socjalnych. Nawet jeżeli Christie nie przypomina Reagana to i tak go do niego porównają, gdyż Republikanie marzą o nowym Reaganie. Christie powiedział, że nie jest przygotowany na to aby być prezydentem i nie będzie startował. Jednak Republikanie nie rezygnują, Christie jest ich ulubieńcem. Według nich byłby w stanie pokonać Prezydenta Obamę w wyborach. Niewyparzona buzia Christiego i nieograniczone cięcia w programach nie jest rozwiązaniem na kryzys ekonomiczny. Poza tym, Christie lubi swoje życie w New Jersey, stworzył sobie miły zakątek, gdzie może rządzić, żyć wygodnie i tak naprawdę nie musi się martwic o wiele rzeczy, gdyż zawsze winę można zrzucić na prezydenta Obamy i Demokratów.

W tym samym czasie, Amerykanie nie mając pojęcia co się dzieje z ich ekonomią, wiedzą jednak, że jest źle. Każdy analityk finansowy i ekonomiczny nie mówi nic dobrego na temat ekonomi. Republikanie oskarżają prezydenta Obamę, że jego jedynym rozwiązaniem jest zwiększenie podatków dla najbogatszych, którzy według nich tworzą miejsca pracy. Ale nie jest to prawda. Obama nie proponuje zwiększenia podatków dla osób które dobrze zarabiają, ale dla osób, które zarabiają miliony. Łatwiej jest zapłacił milionerowi niż osobie, która ma problemy z podstawowymi opłatami.

Każdy stan w USA ma problemy z budżetem. Oznacza to ponowne podniesienie podatków. W stanie Illinois, jest już przygotowana ustawa o podniesieniu podatków od zarobków, używania dróg w Chicago oraz zwiększenia opłat za bilety na komunikacje miejska. I to nie jest koniec nowych podatków. Ponownie mieszkańcy stanu Illinois nie będą mieli podwyżek. Dla Amerykanów owa sytuacja jest po prostu niemożliwa. To już nie jest kraj gdzie każdy mógł zostać milionerem i żyć w wygodnych warunkach. To obecnie kraj przestraszonych ludzi, którzy nie potrafią żyć w obecnej sytuacji domagając się zmian i pomocy od rządu, jednocześnie glosując na Republikanów, nie rozumiejąc, że właśnie to ta partia zlikwiduje wszelka pomoc jaka dotychczas dostawali.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg