NATO w Chicago

Już niedługo liderzy państw, media oraz politycy przybędą do Chicago na spotkanie NATO. Mimo, że szczyt NATO obędzie się w niedzielę oraz poniedziałek, alert w mieście zaczyna się już w piątek, 18 maja.

Miasto od kilku tygodni żyje przygotowaniami do spotkania oraz informacjami na temat bezpieczeństwa. Tak naprawdę to żaden mieszkaniec Chicago nie oczekuje na to spotkanie z entuzjazmem. Miasto będzie w zastoju, gdyż podjęte środki bezpieczeństwa całkowicie je sparaliżują. Większość biznesów oraz restauracji w centrum oraz południu miasta zostanie zamkniętych. Niektóre linie autobusowe w ogóle nie będą kursować, a mieszkańcy będą poddawani dokładnym rewizjom. Mieszkańcy Chicago zadają sobie pytanie dlaczego wybrano właśnie ich miasto. Miasto jest duże i zmaga się z wieloma problemami, które mogą stanowić przeszkody podczas spotkania NATO. Prezydent miasta, Rahm Emanuel, uważa, że NATO wyniesie Chicago na scenę międzynarodowa i przyniesie tysiące dolarów. Jezeli oczywiście wszystko pójdzie dobrze.

Co może się wydarzyć? Nie tylko dygnitarze, politycy oraz dziennikarze będą mieli swój dzień w Chicago, ale również duże grupy protestujących. Te grupy są często niebezpieczne, powodując zamieszanie w mieście. Policjanci z Milwaukee, Filadelfii oraz Charlloty przybędą do Chicago. aby pomóc lokalnej policji. Policjanci z Chicago nie nalezą do najmilszych ani do takich, którzy najpierw się pytają, a dopiero potem biją. Słyną z brutalności oraz przemocy, więć nie wiadomo jak mogą się potoczyć wydarzenia. Mieszkańcy zostali poinformowani, że nie będą kursować autobusy przy Centrum MacCormick, a pociągi będą dokładnie sprawdzane. Pasażerowie nie mogą mieć ze sobą nic do picia, ani nic do jedzenia. Każdy pasażer może być zmuszony do rewizji osobistej. Pociągi Metra wożące około 14.000 pasażerów dziennie nie będą zatrzymywać się na 26 przystankach, które zostaną zamknięte, powodując, że wielu ludzi nie będzie mogło dostać się do pracy. Podziemne metro również nie będzie się zatrzymywało na niektórych stacjach i będzie wypełnione policją oraz psami. Chicago liczy sobie miliony ludzi, którzy zostaną pozbawieni środków lokomocji przez 4 dni, zaczynając od piątku.

Chicago jest ciekawym miastem, które uległo przemianie w przeciągu ostatnich lat. Dawne przemysłowe i zaczadzone miasto Chicago wypełnione fabrykami z siedzibą największego gangstera, Al Capone, już nie istnieje. To obecnie dobrze rozwijające się multimilionowe miasto, które, niestety, tak jak każda wielka aglomeracja ma wiele problemów z segregacją oraz korupcją. Chyba wszyscy słyszeli o gubernatorach Chicago, którzy obecnie siedzą w wiezieniu. Chicago jest też siedzibą Boeinga oraz linii lotniczych United. To w Chicago Trump wybudował swój 98 piętrowy budynek. Ale Chicago to również miasto z deficytem 600 miliardów dolarów i z najwyższym podatkiem stanowym.

Prezydent miasta uważa, że szczyt NATO pomoże miastu i ekonomii. Ale nie jest to pewne, biorąc pod uwagę sumy, które zostaną wydane na bezpieczeństwo dygnitarzy, ludności miejskiej oraz na naprawę szkód wyrządzonych przez protestujących.

Szczyt sojuszu NATO jest zdecydowanie ciekawym i fascynującym wydarzeniem, ale miasto Chicago i jego mieszkańcy przygotowują się na najgorsze.

Pozdrowienia z Chicacgo

Wigg

Mads Brügger to duński dziennikarz, coś w rodzaju współczesnego Güntera Wallraffa, ale skupiający się na sprawach międzynarodowych, no i jest mniej serio. Dysponuje za to większymi możliwościami, także finansowymi i większą wyobraźnią. Jest twórcą i głównym bohaterem filmu Ambasador, w którym wciela się w rolę liberyjskiego dyplomaty, rezydującego w Republice Środkowoafrykańskiej. W kraju, który jest jądrem ciemności korupcji, bezprawia, ciemnych interesów. Kraju, na którym nikomu nie zależy, o którym nikt nie pisze i nie chce słyszeć.

Brügger kupuje paszport na czarnym rynku, ale nie tylko paszport, ale również stanowisko konsula Liberii. Robi to w roku 2010, kiedy krajem rządzi już Ellen Johnson-Sirleaf, mająca być nadzieją tego państwa. Okazuje się, że korupcja funkcjonuje dalej, a krajem rządzą sprzedajni urzędnicy. Udaje się z tym paszportem do Republice Środkowoafrkańskiej (RŚ), gdzie pod pozorem otwarcia fabryki zapałek tak naprawdę szuka dostawców diamentów. Producentów i dostawców. Udaje mu się to, przy pomocy skorumpowanych urzędników. Radą służą mu równie skorumpowani dyplomaci innych krajów.

Znajomości i bakczysze, zwane w tym kraju „kopertami szczęścia” doprowadzają go praktycznie do samej góry władzy w kraju i oczywiście do handlarzy diamentów. Dobre kontakty i znajomości nie przynoszą mu jednak spodziewanego sukcesu – diamenty dostaje, ale już ich wywóz nie nie jest możliwy. Zresztą sama sprawa diamentów jest tylko pretekstem do pokazania mechanizmów, jakie panują w zapomnianych krajach postkolonialnych, gdzie pieniądz u układ są wszystkim, a prawo nie istnieje.

Autor i główny bohater filmu, wokół którego toczy się akcja, bawi się doskonale. Gra w tenisa, wyprawia rauty, udaje, że organizuje fabrykę zapałek – ściąga nawet specjalistę z Indii – w której mają pracować Pigmeje. Wokół niego jednak nie jest bezpiecznie, może nie tylko stracić pieniądze, co zresztą się dzieje, ale również życie. Jeden z jego informatorów, Francuz bez obywatelstwa, były Szef Ochrony Państwa, zostaje zamordowany. On sam wpada w sidła handlarzy, którzy w każdym momencie mogą go „wystawić” władzom – co może skończyć się dla niego śmiercią. Z jego paszportem i nominacją nie do końca jest wszystko w porządku – jego pośrednik przy załatwianiu tej sprawy w Liberii też go oszukuje…

„Ambasador” jest połączeniem filmu dokumentalnego, ale również kreacji dziennikarskiej. Część zdjęć wygląda na autentyczne, inne wyglądają na kreację, a w materiale znajdują się też ujęcia kręcone ukrytą kamerą. I te ostanie pokazują przerażający obraz kraju bez tożsamości i nadziei. Kraju pogrążonego w chaosie, który jest wygodny dla wszystkich, także dla byłych panów, Francuzów. To właśnie oni są odpowiedzialni za stan tego państwa. Okazuje się, że najlepiej wspominaną postacią polityczną RŚ jest straszny cesarz Jean-Bédel Bokassa. Film pokazuje dobrze groteskę państwa, ale również tragedię jego mieszkańców, nie mających praktycznie żadnego wpływu swoje losy. A kraj jest tak biedny, że musi importować żywność, w tym jajka. Ta tragikomedia po wyjściu z sali kinowej nie jest śmieszna…

Azrael

The Ambassador

reż. Mads Brügger, Dania 2011, 93 min, dystrybutor Against Gravity, film wyświetlany w ramach Planete+ Doc Film Festival 2012.

​

​

Interesujący się polityką mieli zapewne okazję widzieć wydarzenia piątkowe w Sejmie i wokół niego, a jeżeli nie – liczba relacji prasowych, telewizyjnych i internetowych idzie w setki. Każdy może sobie wyrobić własne zdanie o zachowaniu polityków, związkowców (a właściwie brygad związkowych, wynajętych do konkretnych celów szefostwa związku) i dziennikarzy. Nie ma sensu więc dokładać dodatkowej relacji. Skupię się tylko na pewnym wycinku – incydencie pomiędzy posłem Platformy Obywatelskiej i Ewą Stankiewicz, pracującą z kamerą właśnie wokół Sejmu.

Scysja pomiędzy Niesiołowskim i Stankiewicz została nagrana kamerą. Nie z boku, lecz przez uczestniczkę zdarzenia. To znak, że Stankiewicz zależało na tym, aby zostało to uwiecznione – z tej strony, z której stała. Niesiołowski, a także osoby mu towarzyszące stwierdzają, że Stankiewicz krążyła wokół niego, wyraźnie go prowokując. Poseł PO wyraźnie, kilkakrotnie, stwierdzał, że nie życzy sobie zdjęć, ani rozmowy. Nie był w Sejmie, nie był w sytuacji oficjalnej. Gdy Stankiewicz nie ustąpiła, odepchnął kamerę i odezwał się do niej wulgarnie. To również zostało uwiecznione.

I teraz pytanie – czy scysja wynikła z winy Stefana Niesiołowskiego, czy była wynikiem zamierzonej gry Ewy Stankiewicz? Stankiewicz specjalnie wybrała Niesiołowskiego, wiedząc, że jest on wrogo nastawiony do Prawa i Sprawiedliwości i do ludzi pracujących dla tej partii. I doskonale zdawała sobie sprawę, że tak zostanie odebrana – jako osoba dla Stefana Niesiołowskiego stojąca „po tamtej stronie”. Stankiewicz wybrała osobę i sytuację sprzyjającą nakręceniu dobrego materiału – polityk znany ze swej niechęci do PiS-u, w pobliżu tłum związkowców, lżący polityków i osobiście Niesiołowskiego. Teraz wystarczy tylko tak zadziałać i użyć kamery, aby prowokacja się udała. I opublikować. Gotowe.

Potem następuję skoordynowana akcja kolegów Ewy Stankiewicz – dziennikarka zaatakowana i zelżona przez polityka. Dalej prosty schemat – list w obronie Stankiewicz i przeciwko Niesiołowskiemu, powielanie filmu i oburzenie establishmentu IV RP. Pani Stankiewicz staje się ikoną odbywającego się właśnie kongresu niezależnych mediów… A PiS ma konkretne paliwo polityczne i będzie składał wniosek o ściganie Stefana Niesiołowskiego.

Wszędzie dziennikarze są blisko polityków i stosują metodę prowokacji. Czy Stankiewicz można tego odmówić? Nie, nie można. Tylko, że Stankiewicz i środowisko, w którym się obraca to już nie są dziennikarze.

Ewa Stankiewicz była kiedyś reportażystką radiową, telewizyjną, autorką ciekawych filmów dokumentalnych, takich jak „Trzej kumple”. Ale od dnia 10 kwietnia 2010, kiedy pojawiła się na Krakowskim Przedmieściu obok Jana Pospieszalskiego z kamerą, powoli zaczęła wychodzić z roli dziennikarki i publicystki, stając się aktywną uczestniczką wydarzeń. Jej film, „Solidarni 2010″, zrealizowany wspólnie z Pospieszalskim, nie był zapisem świadomości Polaków z tamtych tragicznych dni, lecz wybiórczą relacją, a w pewnych elementach również kreacją autorską. To był wprawdzie dokument sensu stricto, jako rejestracja pewnej rzeczywistości, jaka rozgrywała się na Krakowskim Przedmieściu w dniach i nocach kwietniowych, rzeczywiste kadry, zdjęcia, wypowiedzi, poddane rejestracji i podane widzom bez zbytniego komentarza. Tylko że później okazało się, że twórcy dokonali wyboru scen i wypowiedzi, materiał filmowy przestał mówić czystą formą rejestracji i zaczął przemawiać jako lustro poglądów jednej strony politycznej – Prawa i Sprawiedliwości. W tym momencie Stankiewicz przestała być obiektywną dziennikarką, stała się uczestnikiem gry. Jako obywatelka ma do tego pełne prawo – ale już jako dziennikarka, jeżeli spojrzymy na zapisy kodeksu etyki dziennikarskiej – nie. Tym bardziej, że w tym samym mniej więcej czasie stała się aktywną działaczką stowarzyszenia „Smoleńsk 2010″, a następnie założyła stowarzyszenie „Solidarni 2010″. To stowarzyszenie, które rozpoczęło działalność polityczną, stawiając przez Pałacem Prezydenckim namiot.

Na tym namiocie znalazły się napisy, określające premiera, ministrów, urzędników państwowych mianem zdrajców. Firmowała to właśnie Ewa Stankiewicz. To był element szerszej układanki, której główną siłą sprawczą jest „Gazeta Polska” i jej redaktor naczelny, Tomasz Sakiewicz. Zwieńczeniem działalności stowarzyszenia „Solidarni 2010″ było oficjalne poparcie Prawa i Sprawiedliwości w wyborach parlamentarnych w 2011 roku. A sama Stankiewicz wielokrotnie brała udział w różnych imprezach i marszach, organizowanych także przez Prawo i Sprawiedliwość. Tak było między innymi w kwietniu tego roku, kiedy wzięła udział w marszu zwolenników Radia Maryja i Telewizji Trwam, w Warszawie. Stankiewicz powiedziała wtedy z trybuny słowa jakich w trakcie 23 lat polskiej demokracji, nawet w okresie największych napięć politycznych nie słyszeliśmy. Oskarżyła Donalda Tuska o zdradę stanu, o to, że działał w interesie rosyjskim. Przyrównała go do zdrajców Targowicy, a prezydenta Bronisława Komorowskiego nazwała półanalfabetą.

Ewa Stankiewicz nie jest dziennikarką. Jest już tylko prowokatorką wiecową i doradcą medialnym Prawa i Sprawiedliwości. W ostatni piątek poszła z kamerą pod Sejm tylko po to, aby dokonać prowokacji. I to się jej udało, w sposób niemal mistrzowski. Można mieć pretensje do Stefana Niesiołowskiego za to, że zachował się niegodnie. Do Ewy Stankiewicz pretensji mieć nie można. Ona wykonywała tylko zlecenie.

Azrael

Amerykański charakter

Kim są wyborcy w USA? Kim są obecni Amerykanie? Biorąc pod uwagę wielkość tego kraju oraz zróżnicowanie ze względu na rasę, wyznanie czy pochodzenie, Amerykanie nalezą do szczególnej grupy ludzi. Każdy stan w USA jest inny w zależności od zamieszkiwanych tam ludzi. Północ jest inna od Południa, stany zajmujące się uprawami rolnymi i hodowlą różnią się od stanów przemysłowych. Mentalność ludzi ze względu na wyznanie oraz wykształcenie kreuje wyborców z konserwatywnymi lub liberalnymi poglądami. Patrząc jednak na działalność Republikanów oraz działalność Tea Party, osobiście trudno mi się nie oprzeć wrażeniu, że Amerykanie to zastraszeni i przegrani ludzie z wymaganiami, którzy podobnie jak i Grecy zaminowaliby tereny poza granicami USA i pozbyli się wszystkich Muzułmanów oraz Latynosów.

Konstytucja USA gwarantuje podstawowe prawa, które latami czyniły ten kraj miejscem, gdzie każdy chciał zyc. Ale latami te prawa były łamane. Murzyni, kobiety oraz mniejszości narodowe czekały bardzo długo na to aby móc glosować i mieć równe prawa obywatelskie. Nawet obecnie Republikanie próbują skomplikować system wyborczy, tak aby mniejszości miały problemy z glosowaniem. Republikanie są za odebraniem kobietom prawa do decydowania o ich własnym zdrowiu oraz przeciwko prawom gejów do zawierania małżeństwa. Ich kandydat na prezydenta, Mitt Romney głośno to potwierdził, po tym jak prezydent Obama jako pierwszy prezydent USA powiedział, że małżeństwo to nie tylko związek kobiety i mężczyzny i osoby homoseksualne powinny mieć takie samo prawo jak osoby heteroseksualne.

Wybór prezydenta Baracka Obamy, który chciał „Wygrać Przyszłość” był nadzieja, że Amerykanie nie są zapatrzonymi w sobie snobami, którzy uważają, że im się należy tylko dlatego, że urodzili się w USA. Wybór czarnoskórego prezydenta był nadzieją, że skończy się dyskryminacja mniejszości, kobiet oraz homoseksualistów. Ale tegoroczne prawybory na prezydenta Partii Republikańskiej pokazały coś innego. Ameryka jest nadal nietolerancyjna oraz uprzedzona. Ci którzy popierają Mitta Romneya to głownie bardzo konserwatywni biali mężczyźni, osoby bez wykształcenia oraz religijni zeloci, którzy nie chcą czarnego, obcego Muzułmanina jako prezydenta.

Prezydent Obama mówi o ludziach i ich prawach, Mitt Romney o tym, że każdy Amerykanin może żyć w luksusie i mieć kilka basenów i że prezydent Obama uważa, że Amerykanom się to nie należy, gdyż nie są wyjątkowi. Amerykanie chcą być wyjątkowi, zawsze powtarzają jak są wspaniali. Czy to będzie karta atutowa aby Romney wygrał?
Zawsze zastanawiam się czego tak naprawdę chcą Amerykanie? Latami mieli wygodne i relatywnie bezpieczne życie. Po 9/11, Amerykanie wplątali się w dwie wojny, które przyczyniły się do upadku ich gospodarki, zaostrzyli ochronę łamiąc prawa obywateli, stworzyli więzienia, gdzie tortury oraz przetrzymywanie więźniów bez procesu było ok i wykreowali więcej wrogów niż przyjaciół.

Prezydent Obama przyczynił się do usunięcia Osamy bin Ladena, należy do osób, które wierzą w negocjacje, ale kiedy trzeba użyje siły zbrojnej i potwierdził to chociażby w Libii, lub kiedy trzeba było wydać rozkaz pojmania bin Ladena. Romney nie ma żadnego doświadczenia. Kiedy USA świętowało pierwsza rocznice zabicia bin Ladena, Romney powiedział, że oczywiście, zrobiłby to samo co prezydent Obama. Mitt Romney, osoba, która zmienia non stop zdanie i nie ma żadnego doświadczenia w polityce zagranicznej i który otacza się grupą doradców byłego prezydenta George W. Busha. Romney uważna, że Obama jest zbyt pobłażliwy w stosunku do Iranu oraz Rosji. Romney wraz z Izraelem rozpocząłby działalność wojenną przeciwko Iranowi. Jego motto polityki zagranicznej to „więcej wrogów, mniej przyjaciół”. John Bolton, prawa ręka Romneya w sprawach zagranicznych należy do neokonserwatywnej grupy założonej w 1990 roku, która domagała się od Clintona oraz Busha ataku na Irak. Kiedy prezydent Obama przeprosił za to co USA zrobiło, Romney oskarżył go o zwątpienie w wyjątkowość Amerykanów, którzy nigdy nie przepraszają. Ameryka za nic nie przeprasza.

Mitt Romney mimo braku środków finansowych, zadłużenia oraz obiecanych cięć w podatkach zamierza zwiększyć ilość okrętów wojennych, zwiększyć siły wojenne o 100,000 nowych żołnierzy i umieścić rakiety w Europie. Kolejnym doradcom Romneya jest Eric Edelman, kolega byłego wiceprezydenta Dicka Cheneya. Doradcy Romneya to ludzie skłonni wplatać USA w kolejny konflikt oraz ruinę. Większość Amerykanów nie zdaje sobie z tego sprawy jak bardzo jest to niebezpieczne.

Romney obiecuje 20% cięć w podatkach dla bogatych. W jaki sposób skarb państwa ma się powiększyć, ktoś musi za te cięcia zapłacić. Trudno powiedzieć, jaka jest jego pozycja w stosunku do kobiet czy mniejszości etnicznych. Romney nie chce rozmawiać na ten temat gdyż wie, że jego pozycja musi być konserwatywna. Atak na kobiety oraz Latynosów spowodował , że stracił wielu wyborców, których z desperacją próbuje odzyskać. Romney to wielka niewiadoma, ale Amerykanom być może to nie przeszkadza.

Mitt Romney koniecznie chce przedstawić siebie jako Ronalda Reagana, który pokonał Jimmiego Cartera w 1980 roku, próbując udowodnić, że prezydent Obama tak jak i Carter nie potrafi podejmować trudnych decyzji. Mitt Romney nie odrobił pracy domowej, ale Amerykanie tez nie nalezą do najpilniejszych studentów. Mimo, że 58% Amerykanów jest za wycofaniem się z Afganistanu oraz negocjacjom, niż wojnie, Romney jest za wojną. Republikanie kochają broń, zarabiają na wojnie i w ich chorych mozgach to właśnie wojna wzmacnia pozycje USA.

Dla neokonserwatystów, Romney jest przepustką do tego, aby przywrócić władzę tym, którzy są za agresywną polityką zagraniczną, nietolerancją w stosunku do homoseksualistów, emigrantów oraz równych praw dla kobiet. I kto wie, może im się uda, biorąc pod uwagę, kto glosuje w tym kraju.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

W trakcie wieczoru inauguracyjnego, w warszawskiej „Kinotece” zaprezentowano film „Projekt Nim” w reżyserii Jamesa Marsha. Nie jest to film nowy, na ekrany wszedł w lipcu 2011 roku, ale warty, aby otwierał tak ważny festiwal.

Film opisuje Project Nim, naukowy projekt prowadzony w Stanach Zjednoczonych na przełomie lat 70 i 80. Jego inicjatorem był Herb Terrace, naukowiec z New York’s Columbia University, który chciał udowodnić, że małpę, w tym przypadku szympansa, można nauczyć porozumiewać się przy pomocy języka ludzkiego. Dałoby to możliwość socjalizacji małpy, poprzez nauczenie jej komunikacji z człowiekiem i byłoby ostatecznym dowodem na bliskie pokrewieństwo człowieka i małpy człekokształtnej. Projekt, co udowadnia film, zakończył się sukcesem, choć naukowiec, Herb Terrace, posunął się do sfałszowania wyników badań.

Film pokazuje przebieg eksperymentu, od początku, aż do śmierci małpy, ale jest on tak naprawdę pretekstem do pokazania, jak ideały, uczciwość naukowa, a wręcz brak człowieczeństwa… ludzi, są negowane w imię prywatnych interesów.

Do eksperymentu wybrano został szympansa dając mu na imię Nim Chimpsky. Pseudonim ten pochodził wprost od imienia i nazwiska Noama Chomsky’ego, amerykańskiego socjologa i lingwisty, który twierdził, że tylko ludzie mogą porozumiewać się językiem. Zwierzę zostało zabrane matce, umieszczone w rodzinie, a następnie przechodziło przez następne grupy naukowców, dla których było właściwie tylko obiektem manipulacji. Aż zostało porzucone – i właściwie zdradzone przez swoich opiekunów.

Film Marsha to film nie o małpie, lecz o ludziach. O naiwności, zdradzie, kłamstwie, manipulacjach, o tym, jak idee społeczne (warto pamiętać, że film opowiada o czasach, kiedy idee hipisowskie były jeszcze żywe), w zderzeniu z ludzką obłudą i brakiem zasad tracą na znaczeniu. To film o ludziach głupich, pomimo tego, że są naukowcami. Właściwie najwięcej ludzkich cech ma właśnie Nim.

Project Nim, reżyseria James Marsh, produkcja Wielka Brytania, 2011

Azrael

Zapraszam, wszystkie informacje na stronie festiwalowej…

Będą relacje…

Azrael

Demokracja francuska, mająca ponad dwustuletnią tradycję, jest stabilna. Można się od niej wiele nauczyć, szczególnie po II wojnie światowej, kiedy podniosła się z traumy klęski w roku 1940, hańby Vichy, utraty pozycji mocarstwa kolonialnego, wewnętrznego załamania, z którego wyprowadził ją Charles de Gaulle, prawdziwy twórca V Republiki. To dalej demokracja poszukująca i żywa, żywa zaangażowaniem samych Francuzów, narodu, który najlepiej czuje, jaką wartością jest uczestnictwo w życiu społecznym.

Francuzi wybrali na prezydenta Francoisa Hollande’a. Prezydenta zastępczego, choć tak oczywiście nie będą, z wrodzonej dumy, o nim mówić. Murowanym kandydatem socjalistów był Dominique Strauss-Kahn, ale jego „delegacyjne” zabawy w Nowym Jorku z pokojówką, plus zabawy z prostytutkami w samej Francji, zakończyły jego karierę polityczną, a także biznesową. Socjaliści (po wewnętrznych prawyborach) wystawili do konkursu wyborczego Hollande. I wygrał. Albo inaczej – Francuzi, znużeni i zniesmaczeni stylem sprawowania władzy przez Nicolasa Sarkozy’ego, dali mu szansę. Mam wrażenie, że czynniki ekonomiczne w ostatecznym rozrachunku, w drugiej turze wyborów, kiedy zostało tylko dwóch przeciwników, odegrały mniejszą rolę.

Pan Normalny, jak określają francuskie media, choć ja wolę określenie – Pan Bezbarwny – nie jest politykiem doświadczonym w administrowaniu. Nie pełnił żadnych roli publicznych (choć skończył słynną paryską ENA), był przez lata politykiem drugiego rzędu, pozostając w cieniu swojej ex partnerki, Segolene Royal. Jak jest zagubiony i jak trudno mu będzie w wielkiej polityce widać było po jego wystąpieniu tuż po zakończeniu wyborów, w niedzielę wieczorem. Sarkozy pożegnał się z polityką, wyborcami i Francją w wielkim stylu – Hollande w swoim kilkunastominutowym przemówieniu nie znalazł słów, które można by wrzucić na czołówkę poniedziałkowych gazet. A musi się liczyć z tym, że biorąc pod uwagę jego plany wyborcze, w tym renegocjację pakty fiskalnego, na jego drodze stanie niemiecka kanclerz, Angela Merkel. I od razu rodzi się pytanie, na które Hollande będzie musiał szybko odpowiedzieć – czy będzie on i Francja członkiem duumwiratu z Niemcami, który od wielu miesięcy kształtuje politykę całej Unii Europejskiej, czy pozostanie krok z tyłu – a może i na marginesie. Bo Niemcy będą mogły sobie dobrać innych partnerów do współpracy – w kolejce stoją Włochy i Polska. Oba państwa zdolne do większej integracji zaplecza spośród innych państw, oba zainteresowane utrzymaniem integracji, a przede wszystkim strefy euro.

Wydaje się, że Hollande będzie chciał jednak kontynuować w polityce zagranicznej drogę poprzednika. Czym innym jest kampania, czym innym realne rządzenie i odpowiedzialność – także w skali kontynentu. Tym bardziej, że wymaga się od niego, aby był mężem stanu, budującym, a nie niszczącym, tym bardziej, że może oprócz Greków nie znalazłby w Unii Europejskiej zbyt wielu sojuszników do odwołania paktu fiskalnego.

W polityce wewnętrznej Hollande będzie musiał zmierzyć się… ze swoimi obietnicami, głównie socjalnymi. Sarkozy stracił właśnie najwięcej na próbie prowadzenie polityki zaciskania pasa. Francja ma deficyt finansów państwa na poziomie około 90%, tak że obietnice finansowania dodatkowych miejsc pracy w szkolnictwie (budżetówka) jest mało realny. Francja musi dokonać reform gospodarczych, a one nieuchronnie łączą się z cięciami.

Wbrew wielu opiniom, zarówno z lewej strony polskiej sceny politycznej, jak i tym przedstawianym przez prawicowych komentatorów, nie uważam wyboru Francoisa Hollande’a za rzecz korzystną dla naszego kraju. Polska niewiele zyska na ewentualnym osłabieniu roli Francji w Unii Europejskiej. Sama UE może zostać osłabiona i pozbawiona silnika zmian, tym bardziej, że Angela Merkel jest w Niemczech coraz słabsza. Upadek Sarkozy’ego, którego Merkel wspierała nie wzmacnia Polski i jej premiera, Donalda Tuska. Tusk z kolei nie ma wpływu na to, że partia Merkel, CDU, przegrywa wybory w kolejnych landach, co grozi przedterminowymi wyborami w Niemczech. Destabilizacja, choćby krótkotrwała, w Niemczech może mieć zgubne skutki na całą Unię Europejską. Strefa euro tak naprawdę nie rozwiązała swojego głównego problemy, czyli deficytów budżetów poszczególnych państw. To może zakończyć się krachem całego układu politycznego. A w sytuacji, kiedy relacje niemiecko-francuskie mogą ulec zmianie, Brytyjczycy kontestują Unię, Grecy są o krok od oficjalnego bankructwa, pozostałe kraje Europy mają poważne problemy gospodarcze, Polska może zostać osamotniona – z Władimirem Putinem, dziś najsilniejszym politykiem Europy, tuż za naszą granicą.

Dlatego może czas, oprócz wspierania Unii Europejskiej, zacząć budować oś polityczną z Moskwy, przez Warszawę, do Berlina?

Azrael

———————————————-

* Dziś byłem w radio TOK FM, w porannej audycji Łukasza Grassa, razem z Markiem Magierowskim z PressPubliki i Tomkiem Machałą z NaTemat.pl. Tu można sobie odsłuchać audycję.

​

Piłka nożna to tylko sport. Nie, piłka nożna to sport i wielki biznes. I to nie wszystko – to biznes i polityka. Dlatego nie da się oddzielić tych sfer od siebie.

Jarosław Kaczyński „wystrzelił” dziś wezwaniem do bojkotu Euro2012. Na razie na Ukrainie, ale kto wie – może i w Polsce. Ta odezwa wywołała dużą konsternację, tym bardziej, że równolegle można było przeczytać blogowy wpis Ryszarda Czarneckiego, który krytykował bojkot, jako cyniczne działanie tych, którzy do tej pory nic w obronie Julii Tymoszenko nie zrobili. Jednym słowem Czarnecki postawił swojego politycznego pryncypała w jednym szeregu z Angelą Merkel i Jose Manuel Barroso i innymi politykami z Holandii, Niemiec, Bułgarii, czy Chorwacji. Szybko jednak wycofał się z tego, to przecież mogłoby się dla niego skończyć polityczną dekapitacją…

Oczywiście, przesłanie Kaczyńskiego jest jasne – praktycznie wszystko co robi prezes Prawa i Sprawiedliwości jest funkcją walki z Platformą Obywatelską i Donaldem Tuskiem. To ma być akcja przeciwko rządowi, a nie w obronie Julii Tymoszenko. To próba wmanewrowania rządu w jakąś awanturę międzypaństwową z Ukrainą, pod pozorem obrony prawa byłej premier Ukrainy do przyzwoitego traktowania. Nie chodzi tu także w żadnym przypadku o interesy samych obywateli ukraińskich, czy o sprawy wciągania Ukrainy w orbitę wpływów Unii Europejskiej. To zbyt zawiła gra, a zresztą Euro2012 to jednak zbyt słaba platforma do tego rodzaju rozgrywek.

Piłka nożna to właśnie najpierw sport. Ma to być święto dla kibiców i szerzej obywateli dwóch krajów, Polski i Ukrainy. Ukraińcy się cieszą na tą imprezę, podchodzą do niej bardziej entuzjastycznie, niż Polacy. Oni bardziej aspirują do Europy, my już od lat jesteśmy w niej, mentalnie może nawet już od roku 1989. Naszym sąsiadom zależy bardziej na powodzeniu mistrzostw i próba ich popsucia, tym razem przez polskiego polityka, mogłaby doprowadzić do nie potrzebnych napięć – nie tylko międzyrządowych, ale również na płaszczyźnie społeczeństw. Komu jest to potrzebne? Tylko Rosji.

Aspekt biznesu. Dość skomplikowany. W przypadku samych mistrzostw to biznes UEFA. Nie wyobrażam sobie, aby ta potężna organizacja zrezygnowała z należnych jej profitów z organizacji Euro2012. Dlatego popiskiwania polityków, nawet takich jak Merkel, Barroso, nie mówiąc o Kaczyńskim, nie robią na Michelu Platinim żadnego wrażenia. Dla niego sprawa Julii Tymoszenko ma znaczenie trzeciorzędne. Mistrzostwa muszą się odbyć, według dawno zatwierdzonych planów, terminów i… kosztorysów. Wzorcem mogą być Mistrzostwa Świata w roku 1978, rozegrane w Argentynie, gdzie u władzy była wojskowa junta Jorge Rafaela Videli. Wszyscy na mistrzostwa przyjechali, zakończyły się sukcesem.

Sprawa ma jeszcze dodatkowy biznesowy wymiar. Standardy postępowania administracji pozostającej pod wpływem sił politycznych Wiktora Janukowycza wobec Julii Tymoszenko muszą budzić wątpliwości. Przestańmy jednak patrzeć na to tylko przez pryzmat praw demokracji. Tam, za wschodnią granicą, to raczej jest problem rozgrywki grup biznesowych, a nie walki dobrej, białej damy z bestią. To cyniczna rozgrywka o wpływy grup oligarchicznych. I wszystkie metody są tu dozwolone – po obu stronach. Dlatego też przez lata patrzyłem z wielkim dystansem na naiwną w założeniach politykę polską wobec Ukrainy, ubraną w retorykę polityki jagiellońskiej, podczas gdy była to gra z grupami mafijnymi. A stolik tej gry był i jest dalej w Moskwie.

No i ten ostatni wymiar, polityczny – bojkot Euro2012 na Ukrainie ze strony Polaków to nie tylko punkty dla Rosji. To także wejście w te same koleiny myślenia, jakimi kierują się Niemcy i państwa, robiące interesy z Rosją. To również odsunięcie Ukrainy od Unii Europejskiej, co akurat dla mnie nie jest poważnym problemem. Dzisiejszy balans Ukrainy pomiędzy Rosją i Unią Europejską jest dla Polski wygodny, przejście jej na stronę Moskwy tylko by Rosję wzmocniło, wejście Ukrainy w struktury UE – osłabiłoby Polskę. Tylko naiwni mogliby sądzić, że Ukraina byłaby lojalnym partnerem dla Polski. Przykład Litwy powinien nas już dawno czegoś nauczyć. A właściwie odzwyczaić od rojeń o przywództwie w regionie.

I na koniec konkluzja znów krajowa – dzisiejsze stanowisko Prawa i Sprawiedliwości w sprawie bojkotu pokazuje, jak wyglądałaby polityka zagraniczna naszego kraju, gdyby Jarosław Kaczyński doszedłby do władzy. Byłaby histeryczno – kompulsywna, pseudo romantyczna i całkowicie pozbawiona sensu. Jak większość tego, co mówi i robi Jarosław Kaczyński.

Azrael

​

Zrozumienie pojęcia patriotyzm w polskim wydaniu nie jest łatwe i nigdy nie będzie przedmiotem spokojnej, rzeczowej ogólnospołecznej dyskusji. To pojęcie w Polsce, jak rzadko w którym kraju, zostało poddane manipulacji ideologicznej, gdzie każdy, kto wypowiada to stwierdzenie podkłada pod to inny sens. Z reguły jest wykorzystywane do kompulsywno – obsesyjnego przypominania wartości, jakim hołduje ten, który je wypowiada i stosuje je jako narzędzie nie rozpatrywania pamięci o Polsce i jej historii, lecz walki ideologicznej. Dopóki Polacy nie pojmą wartości dobra wspólnego – nie rozumianego jako odgórnie narzucona jedność, podlegająca doktrynie politycznej, religijnej czy quasi narodowej – tak długo nie będzie można dyskutować o patriotyzmie.

Mówienie w Polsce o patriotyzmie może się odbywać tylko w pewnych kręgach, zamkniętych grupach ludzi o zbliżonych poglądach. To słowo i pojęcie jest traktowane tak wybiórczo i instrumentalnie – że zatraciło prawdziwe swoje etymologiczne znaczenia – „Patria” – czyli Ojczyzna. Polacy zatracili umiejętność patrzenia na Ojczyznę bez doktrynerstwa. Wynika to z tego, że Polacy nie są taką jednością i Narodem, za jaki by chcieli uchodzić. „Genetyczni patrioci”, którzy chętnie szermują hasłami patriotyzmu, polskości i polskiego interesu narodowego – to tak naprawdę są to półinteligenci i ćwierćinteligenci, często do tego ubabrani w komunizm, jak ideolodzy Radia Maryja, Jerzy Robert Nowak czy Ryszard Bender.​

Doktrynalność pojmowania patriotyzmu przez sztywne przyporządkowanie go Ojczyźnie prowadzi szybko do nacjonalizmu, lub wręcz do szowinizmu. Nie tradycyjnego, encyklopedycznego nacjonalizmu, odwołującego się do prymatu własnego narodu, jego praw ponad inne narody, lecz takiego, który każe przedkładać państwo jako strukturę ponad prawa jednostki, grup lokalnych, społeczeństw lokalnych (małych ojczyzn). Patriotyzm został w Polsce zaprzęgnięty do realizacji określonych doktryn i projektów politycznych. Dla jednych to słowo oznacza resentymenty i ksenofobie, dla innych jest to mitomańskie traktowanie symboli narodowych i wykorzystywanie ich dla celów politycznych i grupowych – bo jak nie uznać tego za fakt, kiedy polskie flagi powiewają nad pochodami Radia Maryja, NOP-u czy działaczy ONR? Patriotyzm jest dobrym hasłem integrującym zamknięte wspólnoty, do których nie trafiają żadne argumenty poza logiką lokalnych „mesjaszy” – jak Tadeusz Rydzyk, czy Jarosław Kaczyński. Polski patriota musi mieć wroga – nie ma komunizmu – ale dalej z nim walczył, zastępując go teraz postkomunizmem, pod który można sobie podłożyć dowolnie każdego, kto akurat pasuje. Poza wrogami zewnętrznymi – Unią, tradycyjnie Niemcami i Rosją – najważniejszy jest jednak wróg wewnętrzny – bo on nasz jest, nasz swojski, niczym Kargul dla Pawlaka ze słynnej komedii.

Zdefiniowania na nowo patriotyzmu nie jest łatwe. Często można spotkać opinie, że prawdziwie patriotyczni są tylko ludzie prawicy, ponieważ to oni tylko pielęgnują pamięć narodową, są przedłużeniem polskiego etosu niepodległościowego, wartości moralnych i dlatego to ich formuła patriotyzmu jest najważniejsza i jedynie słuszna. To oni według siebie, są odpowiedzialni za Naród – a lewica, skażona współpracą z komunistami – takich praw już nie ma. Podobnie jest z liberałami, którzy dla narodowców dziś zastąpili mitycznych masonów. Łączy się to oczywiście nierozerwalnie, dla prawicy, z Kościołem Katolickim. To takie podejście, gdzie patriotyzm polega na więzach krwi narodu i religii. Stąd już właśnie blisko do nacjonalizmu.

Najbardziej skrajną formą epatowania słowem „patriotyzm”, rozpowszechnioną w Polsce, szczególnie w czasie dyskusji o ratyfikowaniu Traktatu Lizbońskiego, jest pogląd, że prawdziwy patriota walczy z Unią Europejską i jej zgubnymi dla Narodu miazmatami, w imię walki o polską tożsamość narodową i, rzecz jasna, wartości katolickie. Na tym samym oddechu mówi się i pisze o konieczności zwarcia szeregów przeciwko zalewowi żydostwa i gejów, które mają rozbić zdrową tkankę katolickiego narodu polskiego. To jest ten etap i ta formuła pojmowania idei patriotyzmu, z którą się dyskutować nie da, ale która potencjalnie jest w dalszym ciągu groźna. Liga Polskich Rodzin nie umarła do końca, jej mutacją był Libertas, dziś ten pierwiastek jest w Prawie i Sprawiedliwości, Solidarnej Polsce, nawet w Platformie Obywatelskiej.

Inny stereotyp polskiego patrioty to ten, który walczy z komunizmem i postkomunizmem. Jest już wprawdzie 22 lata po obradach Okrągłego Stołu, prawdziwi komuniści leżą na cmentarzach albo spotykają się przed gabinetami lekarzy, ale to nie oni są wrogami, lecz ci, którzy zostali zaliczeni do układu, do systemu, który oplótł Polskę szarą siecią. Teraz do postkomunistów nie zalicza się już działaczy SLD – ale tym mianem objęci są wszyscy, którzy nie są zwolennikami Prawa i Sprawiedliwości i jej przywódcy – czyli cała polska opozycja demokratyczna, z wyjątkiem małżeństwa Gwiazdów, Macierewicza, Wyszkowskiego, Rymkiewicza i, oczywiście, Jarosława Kaczyńskiego. Szczególnie polski patriota powinien walczyć z Platformą Obywatelską i Donaldem Tuskiem, jako największymi postkomunistami.

Polski „patryota” koniecznie walczyć musi w obronie wartości przed zgubnym wpływem cywilizacyjnym złej Europy, marszem na Polskę alterglobalistów, feministek, gejów i ekologów – a szczególnie w obronie polskiego katolicyzmu, który z kolei utożsamiany jest z polską racją stanu. Tu mamy do czynienia z polskim nacjonalizmem, który ociera się ksenofobię i antysemityzm. Polska elita, która odeszła w wyniku II Wojny – niestety nie zostawiła po sobie tej prawdziwej spuścizny i pamięci o wielkiej Polsce, Polaków, Żydów, Ukraińców, Litwinów, Niemców, Łemków, Białorusinów… otwartej, barwnej, wielonarodowej. Dlatego właśnie przeniesienie wartości dojrzałych demokracji europejskich jest tak ważne dla Polski i jej rozwoju społecznego.

W Polsce zanikło pojęcie i wartość „małej ojczyzny”, wspólnoty i dlatego nie ma pojęcia dobra wspólnego narodu. Każdy, kto uległ przeniesieniu ze swojej „małej ojczyzny” i poddał się ideologii, która jest oderwana od jego doświadczeń wspólnoty – nie będzie rozumiał konieczności działania na rzecz całego społeczeństwa, czyli praktycznie realizowania patriotyzmu, rozumianego jako działanie na rzecz dobra ogółu. Patriotyzm zaczyna się w tym miejscu, w którym człowiek się urodził – jeżeli zostanie zaszczepiony. I następnie rozwija się tak, jak jest kształtowany – ale zaczyna się on od obszarów małej ojczyzny. I rzadko przenosi się na płaszczyznę całego państwa. Młode pokolenie ma dość – i wyraźnie to akcentuje – odwoływania się do polskiej martyrologii i wiecznych zwycięstw moralnych, w których Polska i Polacy przegrywali swój los i przyszłość ojczyzny i narodu. Nie dotyczy to tylko zamierzchłej przeszłości, wielkich powstań narodowych, czego apogeum było 200.000 Polaków, którzy zginęli w Powstaniu Warszawskim. lecz i czasów najnowszych. I tak, jak pisze się o Polsce lat 1918 – 1939 jako okresie odbudowy państwa – tak o ostatnich 22 latach, po Okrągłym Stole – już rzadko się wspomina. A jest z czego być dumnym – akcesja do Unii Europejskiej, NATO, nowa Konstytucja, stabilne państwo, brak zagrożeń zewnętrznych.

Wracając do patriotyzmu tego małego, lokalnego, osobistego, społecznego – jest on w Polsce na zatrważająco niskim poziomie. Polacy nie są skłonni właśnie w imię solidarności społecznej, tego patriotyzmu rozumianego jako poczucie wspólnoty, dzielić się z innymi obywatelami, Polakami. I nie chodzi o pieniądze, o rzeczy materialne – lecz o ducha wspólnoty. W Polsce na przykład w dalszym ciągu mamy instytucję wstydliwą dla społeczeństwa demokratycznego, obywatelskiego – są to domy dziecka. W Polsce w domach dziecka – a nie w rodzinach – przebywa około 25.000 dzieci! Jest to liczba ogromna, dzieci i młodzież pozbawiona opieki rodzicielskiej, w ogromnej większości pozbawiona już na starcie życiowym rodziny. Dlaczego polskie społeczeństwo nie dorosło do tego, aby ten problem rozwiązać. Powtórzę – społeczeństwo – nie władza, nie państwo.

Słowa wielkie, Ojczyzna, Naród, Patriotyzm – wymagają przedefiniowania na nowo – pod warunkiem, że ktoś, w imię własnych interesów nie będzie chciał ich zawłaszczyć. Dopóki Polacy nie zrozumieją wartości dobra wspólnego – nie rozumianego jako odgórnie narzucona jedność, podlegająca doktrynie politycznej, religijnej czy quasi narodowej – tak długo nie będzie można dyskutować o patriotyzmie. Patriotyzmie XXI wieku.

Azrael

——————–

* Tekst opublikowany na portalu NaTemat.pl

** Tekst na podstawie materiałów autora

Mentalność – a sprawa polska.

Poczułem się zmuszony zabrać głos, ponieważ przeczytałem tekst Pana Andrzeja [stały komentator na blogu], który mi się spodobał. Tak właśnie należy polemizować. Bowiem nie ma nic bardziej wartościowego dla dyskursu niż opinie poparte twardymi faktami. Inna sprawa, że z przedstawionymi faktami i wnioskami Pana Andrzeja się nie zgadzam.

Zacznijmy od początku. Nie jestem pewien, czy Polacy są jakimś „niechlubnym” wyjątkiem jeśli chodzi o zakładanie działalności gospodarczej zagranicą. Nie jestem w tej dziedzinie ekspertem, ale posiadam nieco wiedzy na temat Cypru. Wynika z niej, że najazd na ten raj podatkowy jest udziałem wielu nacji z UE uciekających przed wysokimi podatkami, przerośniętą administracją i przesadną kontrolą. I wbrew pozorom, nie jest to bynajmniej związane na ogół z szemranymi interesami. W rezultacie Cypr jest pełen skandynawskich, brytyjskich czy niemieckich firm. I to nie tak jak w przypadku naszych „cypryjskich” firm, które zazwyczaj obracają miliardami. Tam lokują swoje dochody i działalność pojedynczy ludzie – obywatele Szwecji, Niemiec, czy szczególnie dużo Brytyjczyków. Przykładem skali problemu – wypływu firm i ludzi poza systemy unijne, są niedawne ataki władz UE na Liechtenstein lub Szwajcarię. Problem dotyka także Polski, jednak w zupełnie innym kontekście – zapewne ku zdziwieniu wielu, gdyż całkiem sporo firm zagranicznych lokuje nie tylko już swoją produkcję czy bazę usługową, ale także przenosi do nas swoje siedziby. Dzieje się tak, ponieważ wbrew pozorom nasze państwo w kwestii fiskalnych obciążeń podmiotów gospodarczych i obywateli, najbardziej pazerne w tej części globu nie jest.
I tu przechodzimy do wyliczenia Pana Andrzeja. Przyznaje robi wrażenie na pierwszy rzut oka. Jednak gdyby takie dane umiejscowić w kontekście podobnych wyliczeń dla innych krajów, to okaże się o dziwo, że nasze państwo bynajmniej nie jest jakoś najbardziej zachłanne. Można to sprawdzić – dane dostępne są w sieci, także te zestawienia dokonywane przez instytucje UE, gdzie lokuje się nas w środku stawki.

I teraz przechodzimy dalej. Dlaczego na podstawie wysokości obciążenia podatkowego podmiotów gospodarczych, Pan Andrzej uzasadnia tezę, że u nas w Polsce, najbardziej tępi się biznes i przedsiębiorców? Przecież gdyby iść tym tokiem rozumowania, wnioski są kompletnie inne. Biorąc pod uwagę „suche” koszty pracy i obciążenia podatkowe obywateli, najgorzej w tym względzie powinni mieć Skandynawowie czy Niemcy? A mimo tego to te nacje są wzorem dla nas jeśli chodzi o sposób funkcjonowania biznesu, są także wzorem do naśladowania dla całego świata włącznie z mitologizowanym u nas USA, z którego ucieczka firm przypomina wodospad Niagara.

Przykład z naszego podwórka. Pytanie – Dlaczego firmy skandynawskie, których całkiem sporo buduje u nas sieć drogową, nie bankrutują, nie mają problemów z terminowością i jakością? A nasze firmy rodzime, mając dokładnie te same warunki do działania, podobne pieniądze, tą sama biurokrację, takich samych pracowników, mimo to padają masowo jak muchy, a jakość ich usług w wielu przypadkach daje wiele do życzenia?
I tu przechodzimy znowu płynnie do kolejnej kwestii – organizacji społeczeństw, samoorganizacji i świadomości wspólnoty oraz powszechności poczucia bycia podmiotem – czyli obywatelem.

Moja teza oparta na wieloletnim doświadczeniem jest taka, że najlepsze przepisy, najbardziej przejrzyste, nie zastąpią czynnika ludzkiego, a biurokracja działa najlepiej dopiero wtedy, gdy społeczeństwa są na takim poziomie rozwoju i samoorganizacji, jak ma to miejsce w Skandynawii czy w Niemczech.

Przede wszystkim obalmy mit, że w przepisach uda się zawrzeć i przewidzieć wszystko. Niestety- rzeczywistość jest milion razy bogatsza niż wszelkie możliwe formułki prawne. I tu objawia się z całą mocą niedoceniany u nas czynnik ludzki, który sprawa, że na poziomie mentalnym urzędnicy czują się usługodawcami dla ludności, a obywatele są świadomi swoich praw, ale także i obowiązków wobec państwa, innych współobywateli oraz posiadają poczucie dobra ogółu.

I tu leży klucz do zrozumienia, dlaczego tak dobrze działają społeczeństwa skandynawskie, czy też jake przyczyny sprawiają, że Niemcy są taką potęgą gospodarczą i naukową.

U nas Czarnym Piotrusiem zrobiono biurokrację. To prawda są przerosty i absurdy (wbrew pozorom nie jest to tylko nasza przypadłość, nawet w Niemczech ma to miejsce), ale to tylko zaciemnianie sprawy. Wygodne alibi dla wielu. Zapewniam, że to nie przepisy każą nie płacić przedsiębiorcom innym przedsiębiorcom za wykonane usługi, lub nie płacić pensji pracownikom. Ta wredna biurokracja wcale nie rozgrzesza tysięcy naszych rodzimych przedsiębiorców z tego, że traktują swoich pracowników jak muły robocze do zajechania. To nie biurokracją można tłumaczyć fatalną organizację istniejącą w naszych firmach, która sprawia, że pracujemy najwięcej w Europie, a wydajność mamy na drugim dolnym krańcu stawki!

Podam przykład chyba najbardziej obrazowy. Obok mnie przebudowywana jest droga wojewódzka. Wykonawca wszedł na plac budowy w listopadzie. Zdążył dokumentnie rozgrzebać drogę przed nastaniem zimy, której przyjście wymusiło przerwanie realizacji inwestycji na parę miesięcy – wszak zjawisko zimy jest w mniemaniu wykonawcy chyba zjawiskiem incydentalnym (?) w naszej strefie klimatycznej. Więc można zakładać, że z powodu źle wybranego terminu realizacji inwestycji, pracownicy tej firmy dostawali pensje siedząc w domu z powodu mrozów.

Od tego czasu wymieniłem już w swoim samochodzie kilka elementów zawieszenia, a dojazd do szkoły, czy wyjazd do innej miejscowości, to każdorazowe wyzwanie dla samochodu. Ponieważ obszar przez jaki przechodzi remontowana droga jest gęsto zamieszkały – nie jestem wyjątkiem. Setki i tysiące ludzi, zostało skazanych na codzienną gehennę przedzierania się przez wertepy i rozpadliny.
Co gorsze, większość remontowanej trasy, którą rozbebeszono do gołej ziemi, przeszła remont półtora roku temu, dostając nową, dobrą nawierzchnię. A więc te pieniądze, wydane półtora roku temu, poszły dosłownie w błoto.

Kolejny absurd – zamiast remontować odcinkami ową feralną drogę, rozwalono ją jednocześnie na całej długości planowanej do modernizacji . Ktoś od inwestora i wykonawcy doszedł do przekonania – A co się będziemy przejmować mieszkającymi przy niej ludźmi?

O samej organizacji prac, jakości oraz efektywności jaką obserwuję na co dzień u wykonawcy, mógłbym jeszcze wiele napisać. Ta inwestycja jak w soczewce pokazuje, że to nie mityczna biurokracja, a my Polacy w swojej masie jesteśmy za przeproszeniem do dupy i na każdym kroku utrudniamy sobie życie, zamiast je ułatwiać. Nasze firmy nie są w stanie zorganizować trywialnie prostej przebudowy drogi, żeby chociażby uwzględnić interes mieszkańców. Zresztą co tu mówić o użytkownikach, skoro wykonawcy nie są w stanie panować nawet nad własną efektywnością, i poprzez taką a nie inną organizację, powiększają tylko swoje koszty własne.
Tu nie pomogą żadne przepisy – to jest kwestia kultury pracy. Problem etyki prowadzenia biznesu, każącej także uwzględniać prawa i interes innych obywateli.

No ale u nas, każdy przedsiębiorca, który musi zwijać interes, zapytany o przyczyny tego, krzyczy rzewnym głosem – przepisy i biurokracja! Nie neguję, pewnie są takie przypadki, gdy biurokracja załatwiła na amen (sam ponad dekadę w biznesie działam i znam takie fakty), jednak w większości przypadków, przedsiębiorcy sami są sobie winni – najczęściej nie szanując swoich pracowników. Sprawiając, że ci pracownicy mają gdzieś interes przedsiębiorcy, nie identyfikują się ze swoją firmą i pracodawcą. O fatalnej organizacji już pisałem, ale watro jeszcze raz ją zaakcentować.

Gdy pracowałem w Pruszczu Gdańskim – obecnie najbardziej dynamicznie rozwijającym się regionem Pomorza Gdańskiego, spotykałem ludzi, pracujących w niemieckich czy hiszpańskich firmach, których całkiem sporo ulokowało się w Pruszczu i jego okolicach. I zawsze jedno panowało u nich wspólne jakże wymowne przekonanie – żeby nigdy więcej nie pracować dla Polaka, czy choćby w polskiej firmie. I nie chodziło tylko o sposób odmiennego traktowania pracownika, ale przede wszystkim o organizację pracy – bez szarpaniny, przestojów, zrywów. Gdzie każdy zna swoje miejsce, swój zakres obowiązków i wie co ma robić.
Więc jeśli już mamy analizować – dlaczego w wielu kwestiach u nas jest gorzej niż na przykład u naszych zachodnich sąsiadów, nie ograniczajmy się do samych liczb. Raz, że wbrew pozorom będzie to przeczyło wielu teoriom, według których nas najbardziej „okradają”. Dwa, liczby nawet najbardziej prawdziwe, mimo wszystko zaciemniają sprawę. Jest coś o wiele bardziej ulotnego, którego nie można ująć statystycznie, a mimo to o wiele bardziej decydującego – tym czynnikiem jest mentalność.

Khair el. Budar

Nie tylko stare dekoracje, ale także starzy aktorzy, już nie tylko doświadczeniem. Sojusz Lewicy Demokratycznej wybrał nowego szefa, Leszka Millera. Przez kurtuazję nie będziemy zaglądać mu w metrykę, ale życiorysu i przejść politycznych wyprzeć się nie może. To ten sam przywódca, dzięki któremu lewica odniosła największy sukces wyborczy, w roku 2001, ale również ten, który stał na jej czele, kiedy w roku 2005 poniosła klęskę. To Leszek Miller wprowadził Polskę do Unii Europejskiej, ale to również on był wyjątkowo uczynnym wobec Kościoła katolickiego. Dziś Miller wzywa, aby „Konstytucja była ważniejsza od Ewangelii”, ale nic nie zrobił, aby ograniczyć jego wpływy polityczne w Polsce.

Lewica eseldowska prawdopodobnie znów będzie szukać swojej „tożsamości”. To taka lewicowa mantra, którą słyszę od lat. Poszukiwanie języka, systemu komunikacji, tożsamości… a elektorat ucieka. SLD chce być partią socjaldemokratyczną, ale jest jej znaleźć elektorat, który by podzielał jej dążenia i program. Liberałowie społeczni uciekli do Janusza Palikota, który w odpowiednim czasie wykorzystał wzrastającą niechęć do polskiego Kościoła katolickiego, a także potrafi zagospodarować elektorat mniejszości i ruchów alternatywnych. Odejście Roberta Biedronia i pozyskanie Anny Grodzkiej jest tego symbolem, choć akurat to nie jest winą Millera, lecz jego poprzednika. Klęska Grzegorza Napieralskiego w roku ubiegłym wskazuje na to, że SLD stracił też wpływy wśród młodej inteligencji miejskiej – grupy najbardziej aktywnej, mobilnej i będącej motorem rozwoju. A elektorat ekonomiczny, socjalny, jest dziś raczej przy Prawie i Sprawiedliwości. Jaka więc czeka przyszłość SLD? Partia kadrowa? Leszka Millera mogło wybierać około 40 tysięcy uprawnionych członków partii. A może po prostu Leszek Miller będzie tym następnym wynoszącym sztandar? “Byliśmy, jesteśmy i będziemy” – tak, hasło piękne, ale czy realne?

Miller nie może szukać wrogów na lewicy, lecz przyjaciół, to nie początek XXI wieku, kiedy SLD było na lewicy bez alternatywne. Dziś jest Ruch Palikota, są pierwiastki lewicowości w PO, nawet w PiS-ie. Słychać, że wielu znaczących polityków lewicy, z Ryszardem Kaliszem na czele, z Palikotem chce się dogadywać. Taką drogę widzi też „ojciec chrzestny” polskiej socjaldemokracji, były prezydent Aleksander Kwaśniewski. To zrozumiałe, że Miller chce rozdawać karty, to leży w jego naturze. Ale dziś jest i inny stolik do rozgrywki i partnerzy też silniejsi.

Nowy szef SLD też musi ostrożnie i z wyczuciem operować hasłem wroga wobec pozostałych partii na centralnej scenie politycznej. Coraz mniej stabilna pozycja Platformy Obywatelskiej, w tym spadające notowania samego Donalda Tuska, mogą doprowadzić do wcześniejszych wyborów. Może się okazać, że nagle otworzą się przed lewicą zupełnie nowe perspektywy. Oczywiście, rolą opozycji jest kontrolowanie i krytykowanie rządu i partii władzy, ale wszystko trzeba czynić z umiarem i świadomości, że bramka ku władzy może się otworzyć na bardzo krótko.

SLD tkwi mentalnie, szczególnie na szczeblu centralnym, w podziale na „Ordynacką” i „Smolną”, od nazw ulic w Warszawie, przy których siedziby miały dwie organizacje młodzieżowe z czasów PRL, ZSP i ZSMP. Tę pierwszą dziś reprezentuje nowy baron mazowiecko-warszawski SLD, Włodzimierz Czarzasty, który jak sam twierdzi, wstał z grobu po tak zwanej aferze Rywina. To drugie skrzydło to sam Leszek Miller. Pytanie, czy te dwa skrzydła są wstanie zbudować na nowo centrum partii. Czy SLD pod przewodnictwem Millera może wreszcie stać nowoczesną socjaldemokracją XXI wieku?

Azrael

Super PAC’s

Super PAC’s to wymyślone organizacje, które sponsorują kandydatów politycznych. Zgodnie z prawem, mogą wydać miliony dolarów na kandydata, którego popiera prywatny sponsor lub korporacja. Nikt nie musi wyjawiać ani imienia osoby prywatnej, ani korporacji. Aby Super PAC działało legalnie, należy najpierw założyć anonimową korporację, której prezydentem, skarbnikiem oraz zarządem jest osoba, która zamierza sponsorować kandydata. Taka anonimowa korporacja musi złożyć dokumenty to Urzędu Skarbowego, ale nie musi podać ile i na co wydala pieniądze aż do maja 2013. Wybory na prezydenta będą miały miejsce w Listopadzie 2012 roku. Pieniądze pochodzące z tych korporacji mogą otworzyć Super PAC, który może brać odział w różnego rodzaju działaniach politycznych, które albo pomogą kandydatowi albo go zniszczą.

Mitt Romney wygrał prawybory gdyż Super PAC’s utworzone przez jego sponsorów, którzy są multimilionerami zniszczyły Ricka Santorum oraz w pewnym sensie szanse Newta Gingricha. Zazwyczaj, ludzie dają około 250 USD na kandydata, popierający Mitta Romney oraz 1% bogatych w Ameryce daje miliony. W tym roku, Sheldona Adelson, jedyny sponsor Newta Gingricha, ale za to bardzo bogaty wydal na jego przedwybory około 10 milionów.
Sponsorzy wydają pieniądze na polityka, który reprezentuje ich pozycję społeczną. Wielu z nich nie ma zamiaru wplątywać się w codzienna politykę i woli dać określona sumę pieniężną, która wiąże się z pewnymi zobowiązaniami. Tegoroczne wybory są przykładem na to, co i kogo kandydaci Partii Republikańskiej reprezentują. Rick Santorum miał głównie pieniądze pochodzące od przeciętnych ludzi. Ron Paul miał głównie własne pieniądze, Newt Gingrich sponsorowany był przez jedną rodzinę, Sheldona i Miriam Adelson, właścicieli kasyn, którzy wydali na niego miliony i którzy już zadeklarowali, że są w stanie wydać okolu 100 milionów dolarów na wybory na prezydenta USA.

Sponsorzy Mitta Romney to miedzy innymi Dore Energy, Nu Skin, Steven Lund, Rooney Holdings, Hedge Fund Elliot Management, WhiteCo Industries oraz rodzina Marriottow. Mitt Romney od wielu lat jest zaprzyjaźniony z braćmi Marriott. Siec hoteli Marriott wydala fortunę na politykę i należy do tych pracodawców, którzy latami zatrudniali nielegalnych emigrantów ze względu na niskie place. Pozbycie się około 12 milionów nieudokumentowanych emigrantów z USA stanowi problem dla hoteli Marriott. Bracia Marriott są za reformą emigracyjną, która pozwoliłaby nielegalnym emigrantom na prace w wyznaczonym okresie czasu. O dziwo, kandydat rodziny Marriott, Mitt Romney nie jest za reformą emigracyjną oraz za tym aby w jakiś sposób pomoc emigrantom. Jego poparcie wśród Latynosów jest tak niskie, że Romney rozważa Marco Rubio z Florydy jako kandydata na wiceprezydenta. Bill Marriott zapytany czy będzie popierał Romneya powiedział, że tak. Jakkolwiek skrytykował go również za przesłanie Romneya dotyczące jego planu ekonomicznego, który według niego jest zbyt skomplikowany.

Romney nie chce aby społeczeństwo dowiedziało się kto go sponsoruje gdyż Romney nadal chce kreować się jako jeden z ludu. Ostatni skandal dotyczący Super PAC to Eli Publishing, Inc w stanie Utah. Eli Publishing, Inc wydało miliony na Romneya, według złożonych dokumentów, ta korporacja zajmuje się publikowaniem książek oraz ich sprzedażą na Amazon. Jakkolwiek Amazon nie ma nawet jednej książki pochodzącej z Eli Publishing, inc. Max Roth, reporter pracujący w Provo, Utah gdzie ta korporacja ma swoją siedzibę, postanowił sprawdzić kto tak naprawdę stoi za Eli Publishing, Inc. Wybrał się do miejsca gdzie według dokumentów mieszczą się biura owej korporacji. Ku jego ogromnemu zdziwieniu, biuro jest puste nikt tam nie pracuje gdyż firma tak naprawdę nie istnieje. Wiec skąd pochodzą pieniądze wydane przez Eli Publishing na Super PAC Mitta Romney? Na dokumentach Eli Publishing, Inc istnieje nazwisko Steven Lund. Lund jest multimilionerem, który tak jak Romney należy do kościoła Mormonów i który jest właścicielem wielu biznesów przynoszących ogromne profity. Lund odmówił komentarza, ale przyznał się, że to on założył „nieistniejącą korporację” i dal pieniądze na Super PAC Romneya.

Innymi niebezpiecznymi osobami są bracia Charles i David Koch. To multimilionerzy, którzy nie chcą demokracji w USA. Bracia Koch chcą aby szkoły publiczne były podzielone na białych i kolorowych, prywatyzacji rent państwowych, zaostrzenia praw do glosowania oraz deregulacji systemu finansowego. Bracia Koch są symbolem korozji oraz niebezpieczeństwa czekającego na ten kraj, jeżeli Mitt Romney wygra i to oni będą mieli wpływ na politykę USA. Działalność braci Koch jest przykładem na to, że w tym kraju siła finansowa ma prawie absolutna władze.

Każdy morze stworzyć Super PAC. Ale multimilionerzy sponsorują kandydata, który będzie zatwierdzał ustawy na ich korzyść a nie dobra społecznego. To nie jest system demokratyczny. Aby zmienić działalność Super PAC, Kongres musi zatwierdzić nową ustawę. Jeżeli Mitt Romney wygra, na pewno do tego nie dojdzie.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Dziś o godzinie 17.00 przeprowadzę dla portalu NaTemat.pl (transmisja na żywo), za pośrednictwem Popler.tv wywiad z polskim naukowcem pracującym w Kanadzie, profesorem Pawłem Artymowiczem. Będziemy rozmawiać o przyczynach, realnych przyczynach fizycznych katastrofy smoleńskiej. Będę się pytał, na podstawie realnych założeń naukowych i dostępnej wiedzy, czy polski samolot z prezydentem Lechem Kaczyńskim i pozostałymi 95 osobami na pokładzie rozbił się 10 kwietnia 2010 roku w wyniku zderzenia z drzewem, czy jednak możliwe są inne przyczyny katastrofy?

Rozmawiając z profesorem Artymowiczem nie unikniemy odniesień do zespołu parlamentarnego Antoniego Macierewicza i opracowań pracujących dla niego specjalistów – Wiesława Biniendy, Kazimierza Nowaczyka i Grzegorza Szuladzińskiego. Nie będziemy jednak mówić o polityce i o tym, kto zawinił katastrofie tupolewa. Będziemy rozmawiać o rzetelności naukowej i o tym, jak należy badać katastrofy lotnicze. Serdecznie zapraszam.

Azrael

I już pełne nagranie z wywiadu…

​

Paweł Artymowicz, polski naukowiec, absolwent fizyki UW, doktor nauk fizycznych PAN, habilitacja na UW. Był profesorem Uniwersytetu Sztokholmskiego, pracował w Baltimore (Instytut Teleskopu Kosmicznego NASA), na Uniwersytecie Kalifornijskim, prowadził badania grantów NASA. Profesor fizyki i astrofizyki na Uniwersytecie w Toronto. Zajmuje się także symulacjami numerycznymi, przy wykorzystaniu własnych programów obliczeniowych i samodzielnie zaprojektowanych i zbudowanych komputerów. Projektuje i konstruuje samoloty eksperymentalne, od 13 lat jest pilotem z licencjami FAA (USA) i kanadyjską.​

Dziś mija piąta rocznica tragicznej śmierci byłej posłanki SLD i działaczki Śląska, Barbary Blidy. Już piąta rocznica, ale niewielu z tych, co chcą wyjaśnienia tej sprawy, o niej zapomniało. I czekają, kiedy wreszcie Platforma Obywatelska wywiąże się ze swojego zobowiązania postawienia winnych przed sądem. Nie chodzi tylko o polityków, Jarosława Kaczyńskiego i Zbigniewa Ziobro i Trybunał Stanu, ale również o urzędników państwa, służb specjalnych, a także prokuratury, którzy ponoszą odpowiedzialność za tę tragedię. I w wielu przypadkach dalej funkcjonują w przestrzeni publicznej.

W wieczór śmierci posłanki napisałem na gorąco tekst – analizę sprawy śmierci posłanki, tytułując go – „Winnym śmierci Barbary Blidy jest Zbigniew Ziobro”. I ani przez jeden dzień przez te pięć lat nie miałem wątpliwości, że mam rację, a każda sprawa, każda informacja, i co najważniejsze – efekt prac specjalnej komisji sejmowej, kierowanej przez Ryszarda Kalisza tylko utwierdziły mnie w moim przekonaniu. Winę ponosi, nie tylko polityczną, Zbigniew Ziobro. Jego wina rzuca cień na jego szefa, Jarosława Kaczyńskiego, na rząd PiS – LPR – Samoobrony, a przede wszystkim na patologię polityczną, jaką była tak zwana IV RP. ​

Zbigniew Ziobro ponosi nie tylko odpowiedzialność polityczną, ale jako członek rządu ponosi odpowiedzialność za inspirację działań prokuratury i ABW. Ciąg przyczynowo – skutkowy, droga decyzyjna prowadzi nie od oddziału ABW i prokuratury katowickiej do góry – do ministerstwa sprawiedliwości i kancelarii ówczesnego premiera – lecz odwrotnie – od gabinetów Jarosława Kaczyńskiego i Zbigniewa Ziobro w dół. Dziś, znając raport komisji Ryszarda Kalisza, wyraźnie widać, że Zbigniew Ziobro zawarł układ z szefem ABW, Bogdanem Święczkowskim, swoim prokuratorskim kolegą, w tej sprawie (nieformalny – ale za wiedzą ówczesnego premiera), aby wykorzystać Barbarę Blidę jako „wyjście” na polityków lewicy – i powiązania ich z mafią węglową. I to właśnie były szef ABW powinien drugim, głównym oskarżonym w tej sprawie, w procesie karnym, obok szefów prokuratury okręgowej w Katowicach, którzy realizowali plan działań Ziobry. Trzecim głównym oskarżonym powinien być Grzegorz Ocieczek – szef delegatury katowickiej ABW, który realizował działania w terenie.

Komisja śledcza badająca okoliczności śmierci Barbary Blidy zakończyła swoją działalność prawie równocześnie z końcem poprzedniej kadencji polskiego parlamentu. Raport został zamknięty i przedstawiony przez szefa komisji, Ryszarda Kalisza, przed Sejmem. Głównym politycznym wnioskiem komisji jest postawienie przed Trybunałem Stanu Jarosława Kaczyńskiego, byłego premiera i Zbigniewa Ziobro, byłego ministra sprawiedliwości. Kilku innych funkcjonariuszy państwa powinno stanąć przed sądami karnymi. Ryszard Kalisz w swoim wystąpieniu położył nacisk na sprawczą rolę Jarosława Kaczyńskiego, stawiając tezę, że to jego decyzja była podstawą do uruchomienia wszystkich instrumentów służb państwa, mających doprowadzić do zatrzymania byłej posłanki – i wyjścia na „układ” lewicy.

Ryszard Kalisz, główny autor raportu, zwrócił uwagę na naruszenia Konstytucji RP na szczeblu rządu. Dobitnie pokazał, gdzie zostały przekroczone konkretne przepisy prawa, co z kolei ma wpływ na wystąpienie deliktu konstytucyjnego, dokonanego przez Jarosława Kaczyńskiego i Zbigniewa Ziobro. To powoduje, że obaj mogą stanąć przed Trybunałem Stanu, niezależnie postępowań karnych. Do postawienia ich przed trybunałem wystarczy wola polityczna, przekonanie posłów, że oto urzędnicy państwa sprzeniewierzyli się Konstytucji RP. Kalisz za to precyzyjnie określa, za co powinni karnie odpowiadać zarówno były szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Bogdan Święczkowski oraz były wiceszef Agencji Grzegorz Ocieczek.

Ryszard Kalisz nie zrezygnował w sowim raporcie z politycznych opinii, ponieważ komisja miała wymiar polityczny. W dokumencie znajdziemy konkluzję, że program polityczny PiS i jego realizacja po utworzeniu rządu „tworzyły warunki do nieposzanowania godności wielu ludzi poprzez przyjmowany dogmat ich winy lub szkodliwego postępowania całych grup politycznych, społecznych, zawodowych lub środowiskowych”. I to jest podstawa, poza karnymi zarzutami, do postawienia Jarosława Kaczyńskiego i Zbigniewa Ziobro przed Trybunałem Stanu.

Sojusz Lewicy Demokratycznej I Ruch Palikota kilkakrotnie rozpoczynały procedurę zbierania podpisów pod wnioskiem o postawienie Jarosława Kaczyńskiego i Zbigniewa Ziobro przed Trybunałem Stanu – potrzeba do tego 115 głosów poselskich, aby taki wniosek mógł zostać przestawiony przed Sejmem. Po koniec poprzedniej kadencji Sejmu ze strony Platformy Obywatelskiej padła jasna deklaracja, że sprawa wniosku zostanie podjęta przez PO zaraz po ubiegłorocznych wyborach parlamentarnych. I dziś czekamy dalej. Jak jeszcze długo? Zobowiązanie powrotu do sprawy wniosku wobec Kaczyńskiego i Ziobry, co deklaruje Platforma Obywatelska, jest testem dla wiarygodności tej formacji i samego premiera. Raport Ryszarda Kalisza jest jednoznaczny, dobrze udokumentowany. Inicjatywa Rafała Grupińskiego, szefa klubu PO w Sejmie, z przed kilku tygodni, mająca na celu złożenie nowego wniosku, została wstrzymana. Dlaczego, tego do końca nie wiadomo.

Pozostawienie tej sprawy bez zakończenia będzie oznaczało, że korporacja polityczna – do której zalicza się też Platforma Obywatelska – chroni własne interesy, kosztem interesów państwa i kosztem prawa. Ale przede wszystkim kosztem demokracji…

Azrael

————-

* Opublikowano na podstawie materiałów autora

** Dziś zapraszam o godzinie 20.00 do radia TOK FM, będę gościem Tomasza Kwaśniewskiego

Cios, jaki otrzymał Zbigniew Ziobro od Jarosława Kaczyńskiego w trakcie sobotniego marszu ulicami Warszawy, pod auspicjami o. Tadeusza Rydzyka, zakończył się ciężkim nokautem.

Jacek Kurski przez kilka dni musiał tłumaczyć, dlaczego jego zawodnik padł na deski, tłumaczył się też też sam szef Solidarnej Polski. A to nagłośnienie i scena nie były takie same, a to głos wiecowy Ziobry akurat osłabł, nawet buty posłanki Beaty Kempy, które jakoby mieli zrzucić jej ochroniarze Jarosława Kaczyńskiego, stały się argumentem. Nic jednak nie przesłoni faktu, że proponowane przez Ziobrę prawybory w wyścigu do urzędu prezydenta na prawicy wygrał Jarosław Kaczyński. Jednym ciosem, w kilkuminutowym przemówieniu, gdzie słowa „Zbyszku, wracaj” można odczytać jako – „Zbyszku – spadaj”…

Niektórzy twierdzili, że secesja Ziobry, Kurskiego, Tadeusza Cymańskiego, Beaty Kempy i innych polityków osłabi PiS i przywództwo Jarosława Kaczyńskiego. Nic się takiego nie stało – PiS ma notowania stabilne, czasem wykazują trend ku górze, kosztem niemrawej Platformy Obywatelskiej. Notowania Solidarnej Polski oscylują wokół 3 procent poparcia, czyli tak naprawdę błędu statystycznego wyborów. Wydarzenia z marszu Telewizji Trwam w Warszawie pokazuję, że inny scenariusz, że SP powróci do PiS, jak silna frakcja, a Ziobro zajmie miejsce „po prawicy” Jarosława Kaczyńskiego też są mało realne. Nie ma również szans, aby PiS i SP działały na zasadzie równoprawnym podmiotów polityki. Siły nierównoważne, a poza tym ego obu polityków zostało podrażnione. No i Jarosław Kaczyński nie przebacza – chyba, że ktoś się ukorzy, jak zrobiła to polityczna kanapa Kazimierza M. Ujazdowskiego, Polska XXI.

Rojenia o wielkości i jedności prawicy, jakie Zbigniew Ziobro i Jacek Kurski snują, dziś przyniosły efekt w postaci listu tego pierwszego do Jarosława Kaczyńskiego. Listu zdumiewającego, w którym Ziobro zwraca się do szefa PiS po imieniu (Jarek, Ty zacząłeś…), co jeszcze można zrozumieć, ale również pisze do niego, jak do kogoś równego wartością polityczną (Jarek, to ja, drugie płuco prawicy…). List jest jednak kuriozalny i mam wrażenie, że adres do Kaczyńskiego został specjalnie napisany, aby go obrazić i zamknąć drogę do współpracy. Być może chodzi również o zamknięcie drogi powrotu tym z Solidarnej Polski, którzy się nad tym zastanawiają.

Po pierwsze, Ziobro przypomina, że to Kaczyński wyrzucił jego i innych z PiS. „Zdajesz sobie jednak sprawę, że wezwanie to kierujesz do ludzi, których ze swojej partii uroczyście wyrzuciłeś. Twoje wezwanie [do powrotu] miałoby o wiele większą polityczną siłę, gdyby złączone było z uchwałą Rady Politycznej PiS uznającą za niesprawiedliwe i błędne, podjęte na Twój wniosek, decyzje Komitetu Politycznego o wyrzuceniu nas z PiS”. Policzek – raz! Po drugie, twierdzi, że jego formacja ma duży potencjał prawicowych wyborców (czemu przeczą sondaże) i dlatego koncepcja „dwóch płuc prawicy” obowiązuje nadal. Policzek – dwa… Ziobro dalej uznaje, że wystąpienie Jarosława Kaczyńskiego z dnia 21 kwietnia było publicznym przyznaniem się do błędu. Czy ktoś widział, aby Kaczyński przyznał się do błędów i przeprosił?! Policzek – trzy…

Dalej jest jeszcze lepiej – szef Solidarnej Polski poucza, strofuje i stawia warunki Kaczyńskiemu. Zarzuca mu, że ten odszedł od programu Solidarnego Państwa na rzecz zgniłego liberalizmu Zyty Gilowskiej. Wypomina podpisanie Traktatu Lizbońskiego (czego dokonał tak naprawdę Lech Kaczyński, co musi Jarosława Kaczyńskiego dotknąć jeszcze bardziej…), który pociągnął za sobą między innymi pakt fiskalny, czyli dyktat Niemiec i Francji w Europie. Przypomina o pakiecie klimatycznym (też podpisanym przecież wstępnie przez Lecha Kaczyńskiego). Dalej Ziobro gani Kaczyńskiego za język wojenny w sprawie wyjaśnienia okoliczności katastrofy smoleńskiej.

Ale ostatni punkt listu dla Jarosława Kaczyńskiego musiał zabrzmieć jak trzask bicza – pisze Ziobro – „nasz powrót musiałby wiązać się z demokratyzacją PiS, nowymi demokratycznymi wyborami we wszystkich okręgach, które właśnie dopiero co zakończyłeś wg formuły osobistego wskazania oraz praktyką przeprowadzania prawyborów wewnątrz partii na ważne funkcje państwowe i samorządowe” . Ex-delfin PiS domaga się podzielenia władzą i oddania jej dużej części… Ziobro domaga się od wodza demokracji…

Powtórzę, nie bardzo wierzę, że list ten powstał w intencji dyskursu – to raczej epistolograficzny rewanż duetu Ziobro – Kurski za sobotnią porażkę i próba wypowiedzenia wojny. Ale niestety, wydźwięk tego jest po prostu… szczeniacki.

I znów słowa – „prawica razem” wywołują tylko sardoniczny śmiech…

Azrael

——————————-

Tekst opublikowany również na portalu NaTemat.pl

​

Prawdziwym motywem wczorajszego marszu zwolenników Radia Maryja i Telewizji Trwam, w Warszawie, nie były sprawy wolności słowa, lecz interesy. Interesy finansowe polityczne Tadeusza Rydzyka, a także partii politycznych, klęczących u jego tronu – Prawa i Sprawiedliwości i Solidarnej Polski.

Dziesiątki tysięcy demonstrantów w Alejach Ujazdowskich broniło ciągłości zagrożonego interesu Tadeusza Rydzyka. Byłoby nadużyciem twierdzenie, że byt jego rozgłośni, telewizji, wydawnictw i szkoły wyższej jest zagrożony, ale wygląda na to, że jego operacje finansowe (pożyczka z Zakonu Redemptorystów, w wysokości 70 mln złotych), mające zwolnić go z płacenia części podatków, obróciły się przeciwko niemu. Koncesji na cyfrowy multipleks nie dostanie, ponieważ jego dokumenty finansowe są po prostu niewiarygodne. Dlatego potrzebna jest mu pomoc polityków, dlatego zabiegał, aby na warszawskim marszu byli obecni i politycy PiS i SP. Najlepiej razem. I byli – razem, ale osobno. A Rydzyk był w tym czasie w Chicago – zapewne na kolejnych biletowanych imprezach.

Marsz, jako wydarzenie polityczne, stał się areną rozgrywki pomiędzy Jarosławem Kaczyńskim i Zbigniewem Ziobro, którą ten drugi przegrał w sposób dramatyczny. Sama konstrukcja marszu, gdzie Ziobro przemawiał po Kaczyńskim i ten drugi mógł określić warunki, skazywała szefa Solidarnej Polski na porażkę. Nieprzychylny mu tłum (choć nie wrogi), niedyspozycja głosowa, brak planu przemówienia i ustawienie się pod potężną figurą Marszałka Józefa Piłsudskiego – wszystko to doprowadziło do tego, że wystąpienie Ziobry było karykaturalne. Kaczyński powiedział „Zwracam się do ciebie Zbyszku, zapomnijmy o tym, co było złe, o co mamy pretensje, idźmy razem; wracajcie, to jedyna droga do zwycięstwa (…) musimy być razem, musimy zwyciężyć. Wracajcie”. Ziobro na tle okrzyków „Jarosław! Jarosław!” „wracajcie do PiS”, „łączcie się”, „jedność, jedność” wypadł żałośnie. Tym bardziej, że Kaczyński nie pozostawił mu złudzeń, że traktuje go tylko jako nic nieznaczący element – po prostu odjechał z marszu. To jego przemówienie było ważniejsze, to on znów nadał ton, to on jest dalej na rachitycznej polskiej prawicy samcem alfa.

Osnową marszu nie była sprawa obrony wolności wypowiedzi i interesy Tadeusza Rydzyka. Nie były też sprawy relacji pomiędzy PiS i SP. Sprawa smoleńska to jest to, czym Jarosław Kaczyński i wspierające go siły medialne grają. Centralnym punktem demonstracji było przemówienie szefowej Solidarnych 2010, Ewy Stankiewicz. I to ona, Tomasz Sakiewicz i jego wydawnictwa, a przede wszystkim Antoni Macierewicz dziś określają politykę Prawa i Sprawiedliwości. Jarosław Kaczyński staje się zakładnikiem ich teorii zamachu rosyjskiego, oczywiście przy współudziale Donalda Tuska i prezydenta Bronisława Komorowskiego. Stankiewicz powiedziała z trybuny słowa rewolucyjne – takich w trakcie 23 lat polskiej demokracji, nawet w okresie największych napięć politycznych nie słyszeliśmy. Oskarża premiera o zdradę stanu, o to, że działał w interesie rosyjskim. Przyrównuje go do zdrajców Targowicy. Prezydenta Bronisława Komorowskiego nazwała półanalfabetą. A w mediach jej słowa przeszły bez echa – za to prawicowy internet aż się gotuje. Tyko, że tej postaci – już politykowi – z takim językiem bliżej jest Róży Luksemburg, niż prawicy.

Wracając do sprawy mediów Tadeusza Rydzyka i miejsca dla Telewizji Trwam na cyfrowym multipleksie. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji kierowała się jasnym przesłankami, prawnymi i ekonomicznymi. I mam nadzieję, że będzie się tego trzymać, w interesie wszystkich – nadawców i widzów. Bo jak powiedział Wojciech Borowik, Prezes Stowarzyszenia Wolnego Słowa, jeżeli teraz, pod wpływem nacisków politycznych KRRiT zmieniłaby swoją decyzję, to będzie to dopiero prawdziwy skandal.

Azrael

​

20 kwietnia w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego ponad 130 osób z całej Polski wzięło udział w konferencji „Wielki Kryzys 2.0. Czy stoimy na krawędzi?”. Spotkanie zostało zorganizowane przez Samorząd Studentów Centrum Europejskiego Uniwersytetu Warszawskiego oraz Studenckie Koło Naukowe Europa Nova.

W pierwszym panelu spotkania prelegenci szukali odpowiedzi na pytanie, o co tak naprawdę chodzi w kryzysie finansowym. Jako pierwszy głos zabrał profesor Alojzy Z. Nowak, dziekan Wydziału Zarządzania UW, który podkreślił różnicę między kryzysem finansowym, który zdefiniował jako w utratę zdolności do regulacji zobowiązań, a walutowym i ekonomicznym. Zaznaczył również rolę tzw. toksycznych instrumentów finansowych w wywołaniu kryzysu. Profesor Marek Góra z Katedry Ekonomii SGH zaczął swoją wypowiedź stwierdzeniem: kryzys to coś optymistycznego, coś, co się kończy. Tymczasem, jak zaznaczył, obecnie zachodzące procesy to coś więcej niż kryzys finansowy – jest to problem wynikający ze struktury demograficznej, który jest długotrwały. Coraz mniejszy przyrost naturalny powoduje zmniejszanie się wpływów budżetowych, co prowadzi do braku środków na spłatę długu publicznego. Profesor Andrzej Sopoćko z Wydziału Zarządzania UW zwrócił zaś uwagę na to, że kryzys wynika także z olbrzymiej różnicy dochodów w społeczeństwie. Wskazał, że państwa powinny inwestować tam, gdzie efekty będą widoczne długookresowo, czyli np. w badania naukowe. Z kolei profesor Jan J. Michałek z Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego przedstawił handlowy aspekt kryzysu strefy euro. Prowokująco i przewrotnie zapytał: jeżeli nie można poprawić sytuacji w krajach PIGS (Portugalia, Włochy, Grecja, Hiszpania), to może należałoby zepsuć Niemcy?

W panelu dotyczącym relacji pomiędzy polityką a światem biznesu, ciekawą dyskusję prowadzili Jadwiga Staniszkis z Instytutu Studiów Politycznych PAN, Aleksander Smolar z Fundacji im. Stefana Batorego oraz Andrzej Sadowski z Centrum im. Adama Smitha. W poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie „Co dalej z regulacyjną rolą państwa?” Jadwiga Staniszkis powiedziała, że polityka zawsze była obecna w strefie euro i że była ona niezbędna. Aleksander Smolar zwrócił uwagę na to, że obecny kryzys to kryzys demokracji liberalnej, zaś Andrzej Sadowski, że jest to kryzys demokracji, w której nie bierze się pod uwagę losu przyszłych pokoleń. Podkreślił także absurdalny poziom regulacji w planowaniu politycznym, co zilustrował przykładem kar UE za nadmierne magazynowanie pieczarek. Pod koniec trwania panelu dyskutowano również o roli i sytuacji Chin w kontekście globalnego kryzysu. Jadwiga Staniszkis podkreśliła, że Chiny wykorzystają kryzys na przebudowę sceny globalnej. Szczególnie interesujące było również nawiązanie panelistów do azjatyckich modeli państwowości, które mogą w przyszłości – obok demografii – stać się głównymi fundamentami potęgi tego regionu.
W konferencji wzięli również udział przedstawiciele sceny politycznej, ośrodków akademickich z całej Polski, a także organizacji pozarządowych – m.in. Andrzej Olechowski, Janusz Piechociński, Jerzy Kranz, Jerzy Stępień, Jarosław Makowski, Konrad Niklewicz i Tadeusz Iwiński. Konferencja odbyła się pod honorowym patronatem m.in. Dyrektora Centrum Europejskiego Profesora Dariusza Milczarka, Rektor Uniwersytetu Warszawskiego Jej Magnificencji Katarzyny Chałasińskiej-Macukow, Minister Rozwoju Regionalnego Katarzyny Bieńkowskiej, Ministerstwa Finansów, Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce, Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana, Centrum Adama Smitha oraz Fundacji im. Kazimierza Pułaskiego.

O organizatorach:
Samorząd Studentów Centrum Europejskiego UW
Od wielu lat Samorząd !CE to rozpoznawalny wśród studentów, absolwentów i kadry dydaktycznej organizator wydarzeń związanych z kulturą i studenckim ruchem naukowym. Do jego składu od lat dołączają osoby pomysłowe i zaangażowane w rozwój społeczności Centrum Europejskiego UW. Zespół Samorządu, oprócz tradycyjnych zadań, realizuje projekty takie jak wyjazdy szkoleniowe i integracyjne, imprezy tematyczne, seminaria, a także akcje charytatywne. Ambicją członków Samorządu jest tworzenie przestrzeni współpracy, zabawy i samorozwoju. Zgrany zespół, dobre pomysły i umiejętność współpracy – oto tajemnice sukcesu Samorządu !CE.

Koło Naukowe „Europa Nova”
„Europa Nova” to inicjatywa zrzeszająca ambitnych i pomysłowych studentów zainteresowanych tematyką integracji europejskiej i stosunków międzynarodowych. Studentów, którzy poza aktywnym udziałem w naukowym życiu Centrum Europejskiego, chcą podejmować działania wykraczające poza standardowy tok studiów. Choć koło naukowe powstało stosunkowo niedawno, w lipcu 2011 roku, dzięki pracy zintegrowanego zespołu członków, w krótkim czasie rozwinęło szereg działalności. W ramach koła naukowego z sukcesem podejmowane są takie przedsięwzięcia jak wydawanie wydziałowego dwumiesięcznika „!CEntrum Europa Świat”, wspieranie działań „Fotokoła !CE” oraz współorganizowanie konferencji i innych studenckich przedsięwzięć. Koło naukowe „Europa Nova” szybko stało się merytorycznym i organizacyjnym wsparciem dla działającego od lat Samorządu Studentów CE UW.

————————————

Materiały organizatora konferencji

Antoni Macierewicz, na spotkaniu klubu „Gazety Polskiej” w Krośnie stwierdził, że „Przecież zamach w Smoleńsku był wypowiedzeniem Polsce wojny”. Uważa, że katastrofa smoleńska (zamach) to cześć szerszego planu ataku Rosji na Polskę. Szkoda jednak, że nie pamięta, kto zaprosił całe dowództwo polskiego wojska na pokład tupolewa i kto jest odpowiedzialny, że po katastrofie wojskowej CASA-y nie zrealizował zaleceń uporządkowania lotnictwa, w tym 36. pułku specjalnego…

Paranoja smoleńska rozlewa się coraz szerzej. Temat katastrofy, poruszany na wiechach, konwentyklach i w czasie marszy Prawa i Sprawiedliwości, jest szeroko relacjonowany przez media. I słuchamy oskarżeń, paranoicznych teorii, coraz częściej gróźb wobec tych, którzy zdradzili. Kłamstwo smoleńskie, kłamstwo zamachowe, to zimna kalkulacja polityczna, realizowana przez szaleńców. I jakby porównania te były na wyrost, przypomina to początek lat 30. ubiegłego wieku w Niemczech, gdzie pewien feldfebel pruskiej armii walczył władzę. Adolf Hitler walczył z porządkiem demokracji po I wojnie światowej, z Republiką Weimarską, dziś Kaczyński głosi, że „Walczymy o to, żeby Polska stała się wolna”. Walczy o taką Polskę, jakiej gorzki smak poczuliśmy w latach 2005 – 07. Ale tak naprawdę Kaczyński dziś walczy z III RP i całym dorobkiem 23 lat demokratycznej Polski.

Smoleńsk jest dla Jarosława Kaczyńskiego nie tylko paliwem dla zemsty na domniemanych zabójcach jego brata, Lecha, ale przede wszystkim narzędziem walki politycznej. Nawoływania, jakie się rozległy po drugiej rocznicy katastrofy smoleńskiej, aby oddzielił rolę brata tragicznie zmarłego prezydenta od roli polityka, szefa partii opozycyjnej, są nadaremne. Kaczyński dalej chce powrotu do władzy – „Jestem politykiem, czyli człowiekiem, który z natury rzeczy powinien zabiegać o władzę”. To jasny komunikat – zrobię wszystko, aby do władzy wrócić. Nawet za cenę krwi na ulicach! ​Zwolennicy mitu smoleńskiego wiążą katastrofę z Katyniem, a to daje im podstawę do negowania porządku politycznego, prawnego i legitymacji rządzących. Dziś ten przekaz jest wzmacniany teorią zamachu na prezydencki samolot. Ta teoria ma doprowadzić do politycznego zamachu stanu. Tu już nie chodzi o przejęcie władzy w trybie procedur demokratycznych, ale o zmuszenie obecnej władzy do jej oddania.

Kaczyński praktycznie już dziś zbudował formę państwa równoległego. Neguje i kontestuje już nie tylko wybór prezydenta Bronisława Komorowskiego, ale jest gotów do negacji każdej decyzji, opinii, czy stanowiska instytucji państwa, niezgodnej z jego oczekiwaniami. Ma już własne media, ma własny, toruński, Kościół i ma szeroką bazę wyznawców. Nie wyborców, ale wyznawców „kościoła smoleńskiego”. Środowiska skupione wokół Prawa i Sprawiedliwości i „Gazety Polskiej” systematycznie próbują wciągnąć w orbitę tego wyraźnie zarysowanego projektu także cześć hierarchów kościelnych, budują własne media, starają się tworzyć zaplecze finansowe. I zamykają siebie i swoich zwolenników getcie mentalnym, wmawiając im, że to oni są tylko „prawdziwymi Polakami” albo „wolnymi Polakami” i depozytariuszami polskości. Bo przecież Polska pod rządami Donalda Tuska to państwo niesuwerenne (kondominium niemiecko-rosyjskie). Te środowiska są również antyunijne, antyeuropejskie, w związku z tym nie bardzo mają gdzie emigrować. Pozostaje im żyć w państwie oficjalnym, a ponieważ nie mogą przejąc w nim władzy na drodze demokratycznych procedur, będą starały się go najpierw zdestabilizować, w rezultacie obalić. To jest realna groźba, ponieważ środowiska te są wstanie wciągnąć do swych działań wszelkie zorganizowane grupy, zaczynając od skrajnych nacjonalistów, na bandytach stadionowych kończąc.​

Kaczyńskiemu się spieszy – ma już 63 lata. Nie może czekać do następnych wyborów, nie może również liczyć na wygraną wyborczą. Droga węgierska Orbana jest ciekawa, ale za długa. On to wie – ” Zwycięstwo PiS musi nastąpić możliwie szybko” – powiedział w jednym z wywiadów. Każdymi metodami, bo „Musimy przejąć władzę, by realizować testament”.

A Platforma Obywatelska, Donald Tusk i duża część mediów śpią. Twarde wystąpienie Donalda Tuska w Sejmie to trochę mało. To już nie jest polityka – teraz zaczyna się wojna!

Azrael

Praktycznie od dnia katastrofy smoleńskiej, z krótką przerwą na kampanię prezydencką w roku 2010, Prawo i Sprawiedliwość, a personalnie Jarosław Kaczyński, a przede wszystkim Antoni Macierewicz tworzą teorię zamachu na samolot prezydencki. Z początku wyglądało to tylko na działania zmierzające do przerzucenia odpowiedzialności za katastrofę na stronę rosyjską, dziś są to wprost formułowane oskarżenia o zamach, zabójstwo prezydenta i zdradę interesów Polski. Ostrze oskarżeń skierowane jest w stronę premiera, ale również prezydenta.

Jarosław Kaczyński w wywiadzie dla „Gazety Polskiej Codziennie” jednoznacznie określa inspirację zamachu i spisku po polskiej stronie. Poseł PiS-u-, Zbigniew Girzyński wprost mówi, w programie telewizyjnym, że Donald Tusk jest zdrajcą i moskiewskim kolaborantem. Dziś urzędnik państwowy, Edmund Klich, polski przedstawiciel przy komisji badającej okoliczności katastrofy, MAK, a jednocześnie szef polskiej komisji badania katastrof lotniczych, sugeruje, że wywierano na niego naciski, aby przyjąć wektorową przyczynę wypadku, jaką miały być błędy polskich pilotów tupolewa. A strona rządowa, premier i jego otoczenie, milczą. Jedyną reakcją było piątkowe przemówienie premiera w Sejmie, silne i dobrze zbudowane, ale zupełnie nie symetryczne do ataków, jakie są prowadzone ze strony PiS i sprzyjających im mediów. Na oskarżenie, pomówienia i kłamstwa słowa już nie wystarczą.

Sprawa smoleńska jest sprawą narodową i jej wyjaśnienie to sprawa prestiżu państwa. To powinien być dla rządu cel nadrzędny. Ale jest to dziś przede wszystkim sprawa polityczna. Jarosław Kaczyński bezpardonowo wykorzystuje śmierć swojego brata i jego żony do walki politycznej i do próby przejęcia władzy. Każdymi metodami i w każdy sposób, jak pokazał ostatni rocznicowy „festyn” na Krakowskim Przedmieściu. Sarkofag wawelski jest dla Kaczyńskiego podwyższeniem, z którego może lepiej i donośniej atakować rząd, ale również prezydenta. Im donośniej krzyczy, tym ciszej jest po drugiej stronie. A liczba „przekonanych” do zamachu rośnie szybko. To może doprowadzić nie tylko do przejęcie władzy, ale przede wszystkim do pozakonstytucyjnego obalenia rządu i destabilizacji państwa. Dziś widać wyraźnie, że do swoich poglądów Kaczyński może przekonać także pozostałą opozycję i Kościół katolicki. Pęknięcie społeczeństwa jest faktem. Katastrofa smoleńska je pogłębiła. Jest jednocześnie osią i narzędziem walki politycznej, głównie dla Jarosława Kaczyńskiego. Dla niego wyeliminowanie „winnych” katastrofy jest jedynym celem działania w przestrzeni publicznej.

Donald Tusk musi stanąć do tej rozgrywki. Jest wiele metod postępowania i wiele środków, jakich można użyć. Następnym krokiem, do jakiego będzie chciał doprowadzić Antoni Macierewicz będzie próba powołania w Sejmie specjalnej komisji śledczej, która miałby się zajmować wyjaśnieniem wszystkich działań organów państwa przy wyjaśnianiu okoliczności katastrofy. Powołanie takiej komisji jest dziś więcej niż realne. I w takiej komisji to nie PO będzie miało przewagę. I nie należy liczyć na przychylność Polskiego Stronnictwa Ludowego, nie mówiąc o pozostałych partiach. Zespół parlamentarny Antoniego Macierewicza wrzuci gotowe swoje opracowania i wnioski w taką komisję, poparte „dowodami” specjalistów, profesorów Biniendy i Nowaczyka. I komisja przerodzi się w trybunał nad rządem Donalda Tuska i jego osobiście. Aby tego uniknąć, powinna zostać natychmiast reaktywowana komisji rządowa, zwana komisją Millera. To, że po ogłoszeniu swojego raportu została praktycznie zamknięta, należy uznać za duży błąd. Powoduje to, że żadna informacja, żadne oskarżenie, jakie wychodzi ze strony Antoniego Macierewicza i sprzyjających mu mediów, nie jest odpowiednio kontrowane.

Sprawą równie ważną jest zmuszenie Rosjan do oddania wraku samolotu i rejestratorów lotu. Oczywiście, przyjęcie projektu uchwały sejmowej, wzywającej Rosjan do oddania samolotu, w brzmieniu proponowanym przez PiS, było niemożliwe. Ale tym bardziej konieczne jest zaprezentowania w tej sprawie twardego stanowiska, może na forum międzynarodowym.

Najważniejszą sprawą jest jednak przezwyciężenie tego bezwładu i marazmu, w jakim pogrążyła się strona rządowa w tej sprawie. Ten brak reakcji na działania Jarosława Kaczyńskiego, oskarżającego Donalda Tuska już nie tylko o odpowiedzialność polityczną, a wręcz o zdradę i współudział w zamachu na Lecha Kaczyńskiego, ma dewastujący wpływ nie tylko na jego pozycję, ale także na wizerunek kraju.

Azrael

————————————————————

Zapraszam dziś do „Superstacji”, godzina 21.40 – program „Nie ma żartów” Elizy Michalik – komentarze polityczne.

Zwycięzca

Mitt Romney może wreszcie głęboko odetchnąć, nominacja jest jego. Rick Santorum, cierń w jego boku podczas kampanii przedwyborczej ogłosił, że postanowił się wycofać. Rick Santorum nie przyznał się do porażki, ale wszystko wskazuje na to, ze przegrałby. Jego szanse były od początku małe, teraz nie miał już żadnych szans aby pokonać multimilionera Romneya i jego kampanię przedwyborczą.

Na samym początku prawyborów, nikt nawet by nie pomyślał, zże Santorum będzie w czołówce i stanowił takie zagrożenie dla Mitta Romney. Nikt go nie brał na poważnie gdyż nie mial wystarczająco dużo pieniędzy oraz wsparcia własnej partii aby wygrać. A jednak to właśnie Santorum a nie Herman Cain, Newt Gingrich , Rick Perry , Ron Paul czy Michele Bachman wygrał w jedenastu stanach i był bliski zwycięstwa w dwóch znaczących stanach, Michigan i Ohio. Miliony dolarów oczerniające Santorum oraz Gingrich pogrążyły go. Rick Santorum był jednak alternatywą do Romneya.

Kiedy Mitt Romney atakował prezydenta Obamę, Rick Santorum skoncentrował się na atakach na Romneya przedstawiając go jako nieprawdziwego konserwatystę, który zrobi i powie wszystko aby wygrać. To Santorum powiedział, że Romney jest „najgorszym Republikaninem w kraju”. Kiedy Santorum skapitulował, Romney spotkał się z nim aby Santorum go poparł, ale do tego nie doszło. Po tym do czego doszło pomiędzy tymi dwoma kandydatami, trudno sobie wyobrazić aby Santorum to zrobi.

Czas Romneya nadszedł. Romney w swoim pojęciu będzie mógł wreszcie zaprezentować się jako konserwatysta bez żadnej maskarady. Republikanie głoszą, że brutalna i często brudna kampania przedwyborcza tylko wzmocniła Romneya. Wręcz przeciwnie, jego brak udziału w wyrażeniu jakichkolwiek opinii na temat ważnych spraw oraz obsmarowywanie innych kandydatów ukazała go jako osobę, która zrobi i powie wszystko aby osiągnąć swój cel, nawet jeżeli oznacza to poniżenie innych i zniszczenie własnej partii. Polityka jest bezwzględna, ale Romney jest wyjątkowo bezwzględny. Oprócz tego, że jest bardzo religijnym Mormonem i kocha swoja rodzinę trudno powiedzieć kim jest. Jego opinie zmieniają się tak często, że nikt nie wie co dla Romneya jest ważne.

Sad Najwyższy USA rozpatruje zatwierdzoną dwa lata temu ustawę na temat reformy służby zdrowia. W USA nie wszyscy są ubezpieczeni, osoby z chronicznymi chorobami są często wyrzucane z ubezpieczenia a rachunki medyczne są tak wysokie, że ludzie bankrutują. Mitt Romney tak jak wielu jego kolegów republikanów jest za tym aby sąd uznał ustawę za niezgodną z konstytucją bo rząd nie ma prawa narzucać obywatelom tego co maja robić. Ale sam Mitt Romney taka sama ustawę podpisał w stanie Massachussetts kiedy był jego gubernatorem.

Podczas debat przedwyborczych, Romney zraził do siebie gejów, Latynosów oraz wiele kobiet. O to jak o wszystko inne oskarża prezydenta Obamę. To on rozpoczął wojnę przeciwko kobietom, to on zbankrutował kraj, to on nie chce rozwoju. Stek kłamstw łatwo wypływających z ust Romneya jest przerażający gdyż ci, którzy nienawidzą prezydenta Obamy w to wierzą i jest to całkiem duża grupa obywateli tego kraju.

Mitt Romney za wszelką cenę chce być jednym z klasy pracującej, tym który rozumie jak to jest być zwolnionym i nie mieć pieniędzy na życie. Aby polepszyć swoją pozycję wśród kobiet wysłał swoja żonę Ann na podbój. Zadaniem Ann Romney było przedstawienie Romneya jako kogoś kto rozumie kobiety oraz ich decyzje. Według niej ona jak i wiele innych kobiet wybrała rolę matki i postanowiła zostać w domu, wychowując dzieci. Według niej jest to wybór. Ale ta wyjątkowo bogata kobieta nie rozumie, że większość kobiet takiego wyboru nie ma. Wiele kobiet zostaje w domu tylko dlatego, że przedszkola czy opiekunki kosztują więcej, niż to co zarabiają. W USA nie ma urlopu macierzyńskiego, nikogo nie obchodzi, że dziecko jest małe i potrzebuje matki, dlaczego Ann Romney tego tematu nie porusza? Ann Romney ma bardzo mało wspólnego z większością kobiet tego kraju. Nikt nie mówi, że bycie matką i wychowywanie dziecka nie jest pracą, jest jednym z najtrudniejszych obowiązków, ale większość kobiet musi pracować, aby mogła wychowywać dzieci. Ann Romney ponownie nie rozumie, że jej życie nie jest życiem przeciętnej kobiety.

Romney głosi, że kobietom zależy na ekonomi i dlatego wszystkie inne sprawy są nieważne. Ponownie się myli. Ekonomia to nie tylko to co włoży się na stół, ale ile one płacą za leczenie dzieci i za ich wykształcenie. Kobietom zależy na tym aby ich prawa były szanowane, aby mogły pozwolić sobie na dziecko bez strachu bycia zwolnionym i aby mogły się leczyć i zapobiec kolejnej ciąży za pomocą środków antykoncepcyjnych, za które republikanie uważają, nie należy im się zwrot pieniędzy z ubezpieczenia.

Mitt i Ann Romney nigdy nie będą zwykłymi ludźmi . Należą do uprzywilejowanej grupy ludzi i nie ma w tym nic złego. Zamiast wykorzystać swój sukces w przedstawieniu siebie jako kogoś kto pomoże tym, którzy nie maja tego co on poprzez pokazanie jak można osiągnąć więcej, Romney kreuje się na jednego ze zwykłych ludzie walczącego z codziennymi trudami przeciętnego obywatela tego kraju. I dlatego nigdy nie uda mu się zdobyć poparcia oraz szacunku ze strony wielu ludzi. Romney może wygrać, ale tylko i wyłącznie dlatego, że nienawiść do Obamy jest tak ogromna, że nawet Romney jest ok.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg