Paweł Biedrzycki, prezes Zrzeszenia Transportu Prywatnego m.St. Warszawy

Azrael Kubacki: Czy taksówkę można zaliczyć do transportu publicznego?

Paweł Biedrzycki: Moim zdaniem tak, taksówka powinna być traktowana jako uzupełnienie transportu miejskiego. Powinna podlegać regułom gry narzucanym przez miasto.

Jakim regulacjom prawnym podlega transport taksówkowy?

Oczywiście reguluje to ustawa o transporcie drogowym, także ustawa o prawie drogowym. Na te dwie regulacje nakładają się kompetencje władz lokalnych.

Co leży w gestii samorządów?

Ceny przewozów taksówkowych, górna granica opłaty za przejazd, oznakowanie pojazdów. Samorządy nie określają liczby taksówek w danym mieście, ani liczby korporacji taksówkowych. Oczywiście samorządy wyznaczają także miejsca postojów. Na inne sprawy wpływu nie mają.

Transport indywidualny to nie tylko taksówki?

Przewóz indywidualny to trochę inny problem – to problem tak zwanych małych przedsiębiorców. Mały przedsiębiorca, nie tylko taksówkarz, podlega dziś dużym obciążeniom. Ilość stałych kosztów taksówkarza jest bardzo duża. W 2003 roku weszły w życie przepisy nakładające na taksówkarzy konieczność zainstalowania kas fiskalnych i uzyskania licencji. Uznano, że taksówkarz musi mieć jakieś kompetencje, wiedzę, musi być oczywiście niekaralny. Te regulacje dość dobrze zorganizowały rynek. Ale te regulacje spowodowały to, że część jeżdżących po mieście weszła do szarej strefy. Wtedy pojawiło się rozwiązanie alternatywne, w postaci okazjonalnego przewozu osób. Powstał rynek równoległy – okazało się, że można zarabiać jeżdżąc praktycznie bez uprawnień, bez kryteriów narzuconych przez ustawodawcę. Zrzeszenie przez wiele lat usiłowało zwalczyć ten proceder, uważając go za piractwo w usługach. Popierały nas również związki zawodowe przewoźników. Jako przeciwnik występowały głównie media pod hasłem – „Ale przewoźnicy są tańsi”.

Czy ci okazjonalni przewoźnicy nie podlegają żadnym rygorom?

Nie, nie jest tak do końca. Taki rodzaj indywidualnej aktywności, poza dochodami dla jeżdżących, przynosił również zyski korporacjom taksówkowym, które zlecały im przewozy. Podlegali więc regulacjom samych korporacji. To oznaczało, że przewoźnicy okazjonalni wcale nie byli tańsi. I wszyscy wydawali się zadowoleni, nikt przez lata nie chciał się tym problemem zająć, zasłaniając się albo brakiem kompetencji albo brakiem możliwości. A problem jest w tym głównie, że w przeciwieństwie do taksówkarzy, którzy muszą odprowadzać podatek VAT, jeżdżący okazjonalnie wymykali się przepisom podatkowym. Obroty nie były rejestrowane, podatki odprowadzał mało kto, a kasy fiskalne były fikcją, ponieważ nie były połączone z taksometrami. Rozliczali się tylko z właścicielem danej korporacji taksówkowej za zlecenia i za tak zwane użyczenie licencji. Nie musieli się rozliczać z fiskusem, był nawet taki moment, że nie musieli prowadzić działalności gospodarczej, a więc w przeciwieństwie do licencjonowanych taksówkarzy nie odprowadzali składek do ZUS-u . W szczytowym momencie takich przewoźników w Warszawie było 1/3 wszystkich taksówek. To byli przewoźnicy nielicencjonowani, więcej – nieewidencjonowani.

Ilu jest w Warszawie taksówkarzy?

Około 9000 tysięcy, z czego około połowa jeździ w korporacjach, których jest mniej więcej 15, reszta stoi na tak zwanym „słupku”, czyli bierze pasażerów z postojów.

Continue Reading →