Paranoja

Kiedy to pod koniec XVIII wieku, Amerykanie wreszcie zdenerwowali się, że muszą płacić Brytyjczykom wysokie podatki bez żadnej reprezentacji w Parlamencie, zatopili cały import herbaty z Korony. Wydarzenie zostało nazwane Boston Tea Party i miedzy innymi zapoczątkowało wojnę , dającą koloniom brytyjskim wolność.

Ron Paul, który w 2008 roku startował w wyborach prezydenckich, za czasów Georga W. Busha, zapoczątkował Tea Party Movement jako protest przeciwko polityce George’a W. Busha. Po wybraniu Baracka Obamy na prezydenta, ów ruch nabrał nowego kierunku, powoli odsuwając Rona Paula jako lidera. . Nowi przedstawiciele Tea Party Movement, w przeciwieństwie do Rona Paula, wyznaczyli sobie nowego wroga, którego należy się pozbyć za wszelka cenę, prezydenta Baracka Obamę. Republikanie, którzy uważają się za prawdziwych Amerykanów, nie akceptują prezydenta Obamy z prostych przyczyn – jest czarny. Żaden czarny nie będzie im przecież mówił co i jak maja robić. Napisy na tablicach protestujących oskarżają Obamę o to, że jest nazistą, socjalistą, jak również mordercą. Ron Paul został skrytykowany za to, że nawoływał o ludzkie traktowanie więźniów oskarżonych o terroryzm, oraz zaprzestania tortur. Według niego, tego typu postępowanie ze strony USA było jedną z głównych przyczyn rozwoju radykalizmu islamskiego. Jako konserwatysta, Ron Paul również apelował do odpowiedzialnego podejścia do budżetu państwowego. Republikanie nigdy nie mówią, że to właśnie ciecia w podatkach za czasów Busha, oraz ogromne sumy wydane w Iraku czy Afganistanie, doprowadziły do zadłużenia USA. Ron Paul został oskarżony o miłość to terrorystów i dano mu do zrozumienia, że nie jest już członkiem Tea Party Movement.

Obecny Tea Party Movement to ruch ekstremistów domagających się małego rządu, który nie wtrącałby się w życie obywateli. Ruch jest przeciwko aborcji, przeciwko gejom, przeciwko traktowaniu więźniów oskarżonych o terroryzm jak ludzi, przeciwko reformie służby zdrowia, przeciwko podatkom, przeciwko eutanazji, oraz przeciwko ewolucji. Za to ruch jest za tym aby Wall Street nie miało żadnej regulacji, aby rząd wznowił walkę z terroryzmem, gdyż to co prezydent Obama robi aż prosi się o to aby USA zostało ponownie zaatakowane; jest za obniżeniem podatków dla bogatych, za wznowieniem tortur oraz podsłuchów na obywatelach. Czyli tak jak było za dobrych dawnych czasów rządów George W. Busha i Dicka Cheney. Tea Party Movement ma takich sponsorów jak Karl Rove, Ann Coulter, Mike Huckabee, John McCain oraz Sarah Palin, która w Nashville śmiejąc się, że Prezydent Obama czyta z prompterów, na ręce napisała sobie o czym ma mówić. Bo rzeczywiście jest trudno zapamiętać, że ma się mówić o energii, podatkach oraz podniesieniu narodu na duchu. Według Palin, „Ameryka jest gotowa na nowa Rewolucje”, a prezydent Barack Obama nie ma prawa przepraszać za to, co USA kiedykolwiek zrobiło, gdyż tego typu zachowanie ukazuje nie tylko jego słabość, ale słabość Ameryki. Najgorsze jest jednak to, że ta kobieta, która ma małe pojecie nie tylko o ekonomi czy polityce, ma ogromne poparcie pewnej grupy społeczności, która jest gotowa zapłacić nawet 50 USD, aby ją zobaczyć, lub kupić jej książkę. Według Palin, Ruch Tea Party jest ruchem prawdziwych patriotów, który stawia czoła despotycznemu rządowi Baracka Obamy. 86 % społeczeństwa uważa, że Kongres USA jest „złamany”. I to nie jest tylko wina Partii Republikańskiej, partii, która tak dumnie promuje hasło „NIE”, ale również Demokratów, którzy kłócą się miedzy sobą i nie potrafią zrozumieć, że Republikanie, cokolwiek Demokraci zaproponują i tak to zanegują.

Az trudno uwierzyć, że po roku rozgrywek, nie potrafią po prostu robić tego co jest potrzebne, czy Republikanom się to podoba, czy nie. Glen Beck ze stacji Fox News, pełen kretyn w całym tego słowa znaczeniu, krytykuje nie tylko prezydenta Obamę, ale również oczernia każdego prezydenta partii z Partii Demokratycznej . Beck wysunął ostatnio propozycje wprowadzenia tzw. „Nowego porządku w Nowym Świecie”. Według niego Obama chce być dyktatorem, którego celem jest zniszczenie ekonomi USA. Paranoiczni członkowie ruchu Tea Party, noszą koszulki z napisem „Dumni Prawicowy Ekstremiści”, lub „Albo jesteś z nami albo jesteś naszym wrogiem”, i uważają, że prezydent Obama to tyran, posiadający tajną policję, która zabierze im broń i pozbawi praw zagwarantowanych przez konstytucje USA. Prezydent Obama nawet raz nie wspomniał o zabraniu prawa do posiadania broni. To właśnie fantazje w chorych mózgach paranoików owego ruchu, oraz Partii Republikańskiej, stanowią zagrożenie dla USA. To ich „nie” oraz opozycja w stosunku do jakichkolwiek reform, nawet sponsorowanych przez nich samych, doprowadza do tego, że miliony Amerykanów nie ma pracy, ubezpieczenia oraz zabezpieczenia finansowego. To ich polityka deregulacji rynku finansowego doprowadziła do tego, że wielu straciło fundusz emerytalny, a kraj musiał dać miliony bankom, aby nie upadły. Kiedy słucham tego, co Republikanie, oraz zwolennicy Tea Party mówią, dochodzę do wniosku, że ci goście nie potrafią ani myśleć, ani czytać. Spotkania z prezydentem nazywają pułapką. Trojka „muszkieterów” Partii Republikańskiej: Mitch McConnell, John Boehner i Michael Steal uwazają, że upadek reformy służby zdrowia, oraz zastopowanie jakichkolwiek reform doprowadzi do upadku prezydenta Obamy. Obama ma jeszcze prawie 3 lata, naród amerykański może nie jest zbyt szybki w myśleniu, potrafi jednak oglądać telewizje i widzi to, co Republikanie robią. Mogą się oni przeliczyć w nadziei, że ich „Nie” będzie biletem do Białego Domu w 2012 roku, oraz wygrana Republikanów w Kongresie w listopadzie tego roku.

Dla mnie, zarówno Partia Republikańska, jak i Ruch Tea Party to agresywny rak, którego niestety nie można się pozbyć z organizmu.

Wigg

To zastanawiające jest, jak partia, która mieni się być odpowiedzią na potrzeby inteligencji, chce być głosem odrzuconych, konserwatystów i środowisk patriotycznych, przyciąga do siebie zupełnie inny elektorat. Jak to możliwe, że Prawo i Sprawiedliwość, które chciałoby nam wmówić, że jego nadrzędnym celem jest dobro obywateli i silne państwo, doprowadziło do tak głębokiej polaryzacji w społeczeństwie i do osłabienia pozycji i znaczenia państwa na arenie międzynarodowej, w trakcie swoich dwuletnich rządów? I jak to jest możliwe, że ideologia patriotyczna i bogoojczyźniana, mająca zintegrować społeczeństwo, została powszechnie odrzucona?

Wielu przyczynę trwałej, dość niskiej, pozycji sondażowej PiS-u, pomimo problemów Platformy Obywatelskiej i kryzysu ekonomicznego, wskazuje w osobach Jarosława i Lecha Kaczyńskich. Jest to prawda, ale te przyczyny są głębsze. Tym powodem jest to, że ideologia, która legła u podstaw budowy tak zwanej IV RP, może zainteresować tylko ludzi, którzy są przesiąknięci schematami myślenia rodem z czasów PRL, czymś takim na wskroś bolszewickim. Ludzi, którzy są zamknięci, zafiksowani tylko na pewną, jedną opcję polityczną i społeczną i chcieliby zmusić innych do tego, aby nagięli swoje postępowanie i swoje życie do wymogów jedynie słusznych poglądów. Dlatego też do PiS-u jak do mało której formacji ciągnie zamknięty, ksenofobiczny, żądny zemsty i rewanżu elektorat, w dużej części przejęty od postkomunistów – i dodatkowo barbaria intelektualna.

Pisałem już wielokrotnie, że tak zwana IV RP to projekt intelektualnie i ideowo miałki i pusty, sztuczny i bez żadnej głębi, ale za to pociągający swoją prostotą i prostackością. Oparcie tego o polski katolicyzm, nacjonalizm i polo-centryczny pseudo-mesjanizm, jest nęcące dla niewyrobionego odbiorcy – a ku takiemu zwraca się właśnie PiS. Do tego należy jeszcze tylko dodać wroga, lub wrogów i będziemy mieli kwintesencję populistycznego ruchu politycznego. A trafia on na podatny grunt, ponieważ zdobycze i doświadczenia demokracji i społeczeństwa obywatelskiego są w Polsce w dalszym ciągu kruche.

Po roku 1989 w Polsce stworzył się wprawdzie konsensus demokracji parlamentarnej i liberalizmu gospodarczego, ale nigdy nie ukonstytuował się jednak pełny obraz nowoczesnego społeczeństwa, w której dominującą rolę odgrywa warstwa średnia i inteligencja. Nie przez przypadek Prawo i Sprawiedliwość wygrało w roku 2005 i utrzymuje swój poziom poziom poparcia dzięki warstwom małomiasteczkowym – i wielu przypadkach – anty inteligenckim. Hasła ” demokracja” i liberalizm gospodarczy” zostały zastąpione w projekcie tak zwanej IV RP ideologią nacjonalistyczną, z zabarwieniem katolickim, populizmem ekonomicznym i przynajmniej w warstwie werbalnej – socjalistycznym podejściem do gospodarki. Zerwanie z demokracją i liberalizmem, a postawienie na populizm i narodowy klerykalizm – zapewniło sukces partii braci Kaczyńskich w wyborcach w roku 2005, i stały, betonowy elektorat.

Jednym z czołowych postulatów Prawa i Sprawiedliwości, jest “rewolucja moralna”. Już samo to, że partia mieniąca się prawicową mówi o rewolucji – jest kuriozalne . Rewolucja oznacza pewną radykalną zmianę, która powinna nastąpić we wszystkich sferach życia społecznego, politycznego, a także – ekonomicznego. Tylko, że pomysł na państwo i na społeczeństwo Jarosława Kaczyńskiego tak naprawdę jest kontrrewolucją, sprzeciwem wobec politycznej modernizacji, sprzeciwem wobec państwa otwartego, obywatelskiego, demokratycznego, próbą przywrócenia XX -wiecznej koncepcji suwerenności narodowej oraz dążeniem do stworzenia państwa silnie o profilu narodowym, z zaakcentowanym pierwiastkiem katolickim. Jest też mocno zakamuflowanym sprzeciwem wobec Unii Europejskiej – której bracia Kaczyńscy nie rozumieją i się boją.

Ważnym elementem ideologii IV RP miał być sojusz z Kościołem Katolickim. Dlatego sojuszu warto było pójść na ustępstwa, jak choćby przy ustawie lustracyjnej, gdzie funkcjonariusze Kościoła Katolickiego mieli pozostać poza nawiasem ustawy. Jarosław Kaczyński, dla zwycięstwa wyborczego swojej formacji w 2005 roku zdecydował się na udanie do Torunia, po głosy Tadeusza Rydzyka, pomimo, że w tym czasie był z nim w nie najlepszej komitywie.

Warto pamiętać, że Prawo i Sprawiedliwość to tak naprawdę nie jest klasyczna, demokratyczna partia w stylu zachodnim, lecz wymyślonym prywatny projekt Jarosława Kaczyńskiego, który miał mu utorować drogę do władzy i zapewnić panowanie. To projekt marketingowy, który miał mu i jego bratu spłacić lata upokorzeń, „chodzenia” w trzecim szeregu polityków, lata odsuwania poza nawias wielkiej polityki. To projekt pozbawiony własnej idei politycznej – i pozbawiony moralności. To projekt mentalnie bliski aparatczykowskiej, komunistycznej partii władzy.

Czytając opinie i poglądy zwolenników Prawa i Sprawiedliwości, ma się wrażenie częstokroć, że ludzie ci osadzeni są mentalnie w latach 50.. Ich wizja Polski i Świata jest tak ograniczona, hermetyczna i płaska, jak płaskie i hermetyczne były poglądy stalinistów. Dla zwolenników PiS Unia Europejska to imperialiści z lat stalinowskich. Widać to w języku komunikacji, gdzie bardzo często występuje sformułowanie „eurokołchoz”. Zwolennicy PiS wszędzie widzą wrogów czyhających na nich i na Polskę. Niemcy, Rosjanie, Żydzi, układ postkomunistyczny, eurokraci, agenci obcych służb – no i wróg najgorszy – wewnętrzny, najbardziej znienawidzony, ohydni demo-liberałowie. Każdy, kto wątpi w zdrowe, katolickie jądro narodu, jest podejrzany, każdy, kto w ogóle wspomina o aborcji, in vitro, eutanazji, pyta się o prawa mniejszości seksualnych, czyta Gazetę Wyborczą i Tygodnik Powszechny – jest już z automatu zaliczony do wrogów i szkodników.

Ten tok myślenia nie obcy jest też części mediów i dziennikarzy. Nie myślę to tylko o „imperium” Tadeusza Rydzyka. Również media mainstreamu, z „Rzepą” i odzyskaną (w części) TVP schlebiają temu środowisku i takim poglądom.

Ale jest jeszcze coś gorszego; Otóż Prawo i Sprawiedliwość, ze swoim programem i swoimi działaniami wypchnęło z rynku politycznego prawdziwą, chadecką i konserwatywną prawicę. Jest poważnym nadużyciem nazywanie PiS i braci Kaczyńskich prawicą. Nie jest to też endecja, ani partia narodowa. To najgorsza w stylu, metodzie działania nacjonalistyczna, populistyczna formacja, które jest najbliższa bolszewickim, stalinowskim jaczejkom, tyle, że zamiast czerwieni, mamy czerń. Dosłownie i w przenośni – czerń swoich zwolenników. Czerń, która zrobiłaby wszystko, aby w Polsce ograniczyć wolność, swobody demokratyczne. Można wiele Adamowi Michnikowi zarzucić, manipulacje i zdominowanie sceny prasowej – nie można mu jednak zarzucić, że był krótkowzroczny. On już na początku lat 90. wiedział, że coś takiego, jak PiS w Polsce znajdzie pożywkę.

Polska zasługuje na prawdziwą, polską, chadecką i konserwatywną prawicę. To naturalna formacja w każdym społeczeństwie, przyzwyczajonym do wartości narodowych i swojej historii. Mam nadzieję, że kiedyś po prawej stronie powstanie taka formacja i część biernego elektoratu znajdzie swoją reprezentację. I przede wszystkim, że odbierze PiS skradzione miejsce po prawej stronie sceny politycznej.

Azrael

Uwaga: Trwa konkurs Wiadomości24.pl na Blog Roku. Sam już nie bawię się w to, umieściłem tam tylko swój blog w celach promocyjnych, ale za to serdecznie zapraszam do zapoznania się z blogiem mojej Córki – Link do strony pod miniaturką winiety bloga

A blog jest wystawiony w kategorii Życie i można na niego oddać głos, naciskając przycisk poniżej i wpisując swój adres mail.

Mało rzeczy w polskiej polityce może mnie zadziwić, ale jednak zdarzają się sytuacje, kiedy brew podnosi mi się w zdumieniu.

W poniedziałkowej porannej audycji radia TOK FM ex-prezydent, Aleksander Kwaśniewski, niestety, jak najbardziej poważnie, zasugerował, że po zawarciu pierwszego porozumienia ponad barierami pomiędzy SLD i PiS w sprawie mediów publicznych, w przyszłości wszystkie scenariusze dalszej współpracy do parlamentarnej koalicji, są jak najbardziej możliwe…

Moje zdumienie wzbudza nie sam fakt, że taka koalicja może zaistnieć, ale to, że Aleksander Kwaśniewski, który jeszcze dwa lata temu, przed wyborami w roku 2007 zawarł kontrakt wyborczy z elitami postosolidarnościowymi, teraz wydaje się wspierać i godzić na kompromis z drugą stroną tej barykady, czyli populistami, socjalistami pisowskimi. Gdzie w związku z tym podziały się idee socjaldemokratyczne Kwaśniewskiego? Gdzie poczucie, że najważniejsze są sprawy ideowe, jeżeli uważa, że koalicja jego byłej formacji z socjałami, a do tego nacjonalistami, może coś Polsce przynieść dobrego?

Moje zdumienie było tym większe, że prowadząca wywiad redaktor Janina Paradowska nie specjalnie protestowała na słowa Kwaśniewskiego, wręcz wydaje się traktować sprawę poważnie. Wiem, że p. Janina jest zakochana (politycznie…) w byłym prezydencie, ale właśnie dlatego powinna w odpowiednim momencie prostować mu kręgosłup ideologiczny…

Co do Grzegorza Napieralskiego złudzeń nie mam; Prowadzi partię w stylu aparatczykowskim, gdzie integralność i interesy partii i aparatu są najważniejsze, a elektorat jest ważny, o ile może jego dążenia wspomóc. Jeżeli dodamy wspólną dla obu formacji niechęć do Platformy Obywatelskiej, sprawa jest dość jasna – partie mogą się sobie rzucić w ramiona. Na razie po cichu, za drzwiami gabinetów sejmowych, gdzie Napieralski będzie się obściskiwał z Lipińskim, ale kto wie, czy nie jest to początek porozumienia koalicyjnego do wyborów samorządowych. Wprawdzie się mówi, że obie formacje może połączyć tylko biznes, czyli interesy w mediach, sprawa ekonomiczne, traktowane jako funkcja spraw socjalnych, współpraca związków zawodowych (już zresztą dość bliska), które są bazami obu partii… Ale czyż to nie właśnie nie interesy są spoiwem obu partii?!

Jest jednak coś, co się nazywa wyborca. I choć interesy społeczne i motywacje wspieranie obu partii („państwo – daj!”) są dość zbieżne, to jednak różne są podejścia ideologiczne, sprawy ocen PRL, nawet minionego 20-lecia Polski. Dlatego, dla obu partii, afiszowanie się z przyjaźnią do drugiej formacji może być trudne. Jak wyborcy, hodowani przez Jarosława Kaczyńskiego w przeświadczeniu, że antykomunizm, dezubekizacja, lustracja to są rudymenty Prawa i Sprawiedliwości, przyjmą mizianie się z „komuchami”? A jak z drugiej strony elektorat lewicowy zareaguje na to, że z tymi, którzy chcieli wykluczenia ze społeczeństwa wielu setek tysięcy ludzi, aktywnie działających w PRL, w dobrej wierze, trzeba będzie siedzieć przy stole, a może i ramię, w ramię w ławach poselskich i sejmikach regionalnych? A sprawa Barbary Blidy? To chyba dla tych, którzy są świadomi wyborów politycznych i ich konsekwencji może być za dużo…

Jest to próba zawiązania sojuszu przegranych. Z jednej strony archaiczna partia aparatu, partia lewicy socjalnej, wspierana przez słabnące, korporacyjne związki zawodowe, z drugiej strony pisowscy socjaliści, ubrani w podarte togi odnowy moralnej tak zwanej IV RP, z przywódcami bez jakichkolwiek szans utrzymania pozycji (Lech Kaczyński), lub ich odzyskania (brat Jarosław) na scenie politycznej. Genetyczni patrioci w uścisku z „komuchami” – materiał nie dla Mrożka, ale dla przaśnego kabaretu.

W Polsce jest tak, że prawica może się tylko dzielić. Łączenie jej nie wychodzi. Lewica, jak widać, nawet tak bezideowa jak SLD i PiS – może się dogadać. Tylko – w czyim interesie? Bo na pewno nie państwa, nie społeczeństwa…

Azrael

Po sprawie Pani Katarzyny S., znanej jako kataryna w polskim internecie, to druga afera, związana z blogerami. Choć Panią Szmidt trudno nazwać „blogerką”, ponieważ to czym się ona głównie zajmuje, to kradzież własności intelektualnej. Jej pisanie polega na kradzieży materiałów z innych stron internetowych, a następnie wklejanie ich u siebie. Poza tym znana jest z inicjatyw, które zakłada i tworzy taśmowo, a potem je niszczy. Nikt drugi w polskim internecie tak nie kompromituje prawicy, i jednocześnie blogerów. Druga Pani, Małgorzata Puternicka, jak sądzę, miała dobre intencje, natomiast ich wykonanie powierzyła skrajnym oszołomom. A codo Pani Anny Walentynowicz… cóż, teorie spisku zostały przez nią i jej znajomych, Wyszkowskiego i małżeństwo Gwiazdów mocno wsparte…

Azrael

———————————————————————————————————–

Kompromitacja a la prawica

Kochajmy naszych prawicowców, bo tak szybko się kompromitują. Tragikomedia pt. „benefis Pani Anny Walentynowicz” – dobiega końca. Sprawa będzie jednak długo budziła nie tylko uśmiech, ale również poczucie niesmaku. Dla tych którzy nie znają nie śledzą tak dokładnie okolic prawej ściany naszego internetowego zaścianka krótkie streszczenie.

Miało być tak pięknie: wielki jubel kreowanego przez prawicowców „AntyBolka”, a przy okazji wylansowanie się prawicowego stołka (bo na kanapę to jest trochę za małe, zresztą zdążyło się już podzieliło na nowe inicjatywy) pod nazwą Blogmedia24
(Swoja droga czy ktoś się zastanawiał dlaczego nie 28 lub 32? – tak harują żeby się skompromitować, że należy im się większa liczba niż marne 24
Wracają do tematu. O imprezce robionej przez Elżbietę Szmidt „Prezesa Zarządu Stowarzyszenia Blogmedia24.pl” oraz tajemniczą oglądającą „świat znad kuchni” Małgorzatę Puternicką – panie co rusz informowały gdzie się dało (od Salonu24 a na kancelarii premiera kończąc – swoją drogą dlaczego nie zwróciły się do kancelarii prezydenta?). Zapomniały chyba tylko poważnie porozmawiać z główną zainteresowaną. A tak jak się dowiedziała, co wyczyniają nowe przyjaciółki – piszące o niej tak poufale na swoich blogaskach per „pani Ania” – walnęła pięścią w stół: „Inicjatywa ta nie otrzymała nigdy w żadnej formie mojej aprobaty (…) Jestem głęboko oburzona faktem, że pomimo mojego wyraźnego sprzeciwu panie Schmidt i Puternicka podejmują dalsze działania w celu zorganizowania tego benefisu i kontaktują się z przedstawicielami władz na szczeblu lokalnym oraz ogólnopolskim, a także, że prowadzą zbiórkę pieniędzy wśród czytelników blogów.”
I powiało grozą. Zdemaskowana Maryla nagle zamilkła. (Hop, hop Marylu gdzie jesteś? Podła „bolszewia” nie daj Boze cie załatwiła?!) Oświadczenie w imieniu Blogmedia24 zamieszci Franciszek Gajek wiceprezes Blogmedia, który napisał, że stowarzyszenie „ograniczyło się jedynie do wejścia do Komitetu organizacyjnego uroczystości” i poza tym nie ma nic wspólnego z impreza. (Szkoda, że pani prezes Szmidt tak uparcie milczy
Cóż za skromność jak na naszą prawicę. Nic poza kontem na które zbierano kasę na jubel No i listami wysyłanymi do KPRM z prośba o dotację. A także drobnym faktem, że szefowa stowarzyszenia Elżbieta Szmidt vel Maryla była jedną z dwóch współorganizatorek imprezy. (dane upubliczniła Anna Walentynowicz – wiec nie widzę powodu żeby dalej udawać, że Maryla jest anonimowa)
A zaraz potem zaczęło się nerwowe poszukiwania winnych. A winni są oczywiście „Kuroń z Michnikiem” czyli w tym wypadku złe media.
„Czy nikt z Was nie zauważył,jak koronkowo rozgrywana jest ta akcja im bliżej benefisu ? Najpierw wypuszczono balonik Rzepy, potem DerDz, teraz „życzliwe” otoczenie Pani Ani szepcze do ucha aby wydała oświadczenie. Ale tu też powstaje pytanie; czy PAP przyszedł z „ofertą” i „argumentami” do Pani Ani ,czy też Pani Ania poszła sama do PAPu ? Dalszy scenariusz prosty…zniechęcić organizatorów, atakować ze wszystkich stron a potem wylezie sam myndrzec ze swoimi myślami ! Gra operacyjna WSIoków w toku. Niszczenie prawdziwej historii „Solidarności” trwa” – obwieścił niejaki Natenczas (proszę się nie załamywać, niektóre problemy da się pewnie jeszcze wyleczyć). I wytłumaczenie szybko podłapała druga współorganizatorka Małgorzata Puternicka, która oświadczyła „Niestety ,do Pani Anny Walentynowicz , w ostatnich dniach ,było wiele telefonów, od różnych dziennikarzy, które wykrzywiły ideę działania Komitetu. Szkoda” I szybko dodała, żeby teza była jeszcze poważniejsza: „Trwa wojna o net, ale i o Anie Walentynowicz. ot co”
Psycholog czytający to, uśmiecha się pod nosem. Wyjaśnienie stare jak świat. Powstał dysonans i zredukowano go najprymitywniejszą metoda: „ my nie mogliśmy się mylić, wiec nie udało nam się z powodu sprzysiężenia przeciwko nam.”
Patrząc na to co robią nasze „prawicowe pokraki”, wylansowane w S24 przez Igora Janke, który zostało potem oskarżony o lewicowe odchylenia zaczyna tęsknić za czasami „konwentu św. Katarzyny”. Wtedy ta nasza prawica była taka poukładana i zgodna
Przypomnę pokrótce historię organizatorów niedoszłego „benefisu”. Prawdziwi prawacy po uznaniu, że Salon jest dla nich zbyt mało prawicowy założyli sobie jeden jeszcze bardziej prawicowy portalik (mapnieta ktoś jeszcze taka inicjatywe jak blog.media.pl? . Potem się pokłócili. Założyli kolejne dwa portaliki. A potem Z Blogmedia24 wypączkowało się jeszcze trochę nowych – a jakże – jeszcze bardziej prawicowych portali tworzonych przez jeszcze większych patriotów. Jak zauważył pewien złośliwie ostatnio ujawnił się „prawicowy koniec Internetu” czyli blog „nieodżałowanego Kambei Shimady” czyli Pawła Paliwody. Ponoć „dalej na prawo zanika już umiejętność pisania i pozostaje jedynie miarowe uderzanie głową w ścianę.”

PS W skomentowaniu całej sytuacji ubiegł mnie niestety na swoim blogu Wojciech Orliński

[Źródło: Blog J. Osieckiego]

Zatarcie pomiędzy pojęciami prawicy i lewicy było już wielokrotnie omawiane, także przeze mnie. W czasie kiedy żyjemy, w XXI wieku, klasyczne pojęcia i odniesienia do wartości kultywowanych i stworzonych w XIX i XX wieku, tracą rację bytu. Takie nazwiska, jak Edmund Burke, John Locke, Pierre Proudhon, czy Michał Bakunin, niewiele mówią nie tylko młodzieży, wyborcom, ale również samym politykom. Oni już tych idei i wartości nie potrzebują. Nie potrzebują ani tamtych programów, ani idei, ani odniesienia do wartości, osadzonych w określonym czasie i warunkach, będących tak naprawdę elementem pewnych doktryn filozoficznych, z których dopiero tworzyły się konkretne programy. Tym bardziej, że próby korzystania z nich, adaptacji do unikalnych sytuacji i etapów rozwoju społecznego, mogą prowadzić do głębokich patologii i tragedii. Doświadczenia stalinizmu, faszyzmu, w różnych postaciach, także tego z pierwiastkiem katolickim, jak we frankistowskiej Hiszpanii, są tego wymownym przykładem.

Lewica w Polsce rzeczywiście jest w głębokim impasie. Ale również w wielkim impasie jest polska prawica. Warto się zastanowić, dlaczego prawicowa myśl polityczna nie jest, jak to się teraz określa, “trendy”. I warto się zastanowić, dlaczego prawica, tak samo jak lewica, jest projektem ideowo zamkniętym.

Adam Szostkiewicz w artykule “Cerberzy polskości” (”Polityka”, nr 24., z 13 czerwca 2009) zauważa, że zarówno w katolicyzmie, jak i w patriotyzmie ścierają się dwie tendencje, wizje – jedna otwarta, druga zamknięta. Polemizując ze sobą, te wizje określają, w jaki sposób mamy patrzeć na polską historię, na polskie dzieje. Czy mamy tylko uwypuklać i pokazywać heroizm polskich dziejów, czy również pokazywać rzeczy takimi, jak one były, czyli rzeczy złe, tragiczne, głupie, nieudane? Czy polski patriotyzm ma żywić się tylko opisem naszych zwycięstw (głównie moralnych), czy może jednak pokazywać, krytycznie, ale rzetelnie, nasze porażki, także rzeczy i czyny niegodne narodu? Tego rodzaju pytania prowadzą dalej do konkluzji i pytania, czy we współczesnej Polsce w ogóle jest potrzebny patriotyzm.

Te pytania, fundamentalne, są ważne dla rozpatrzenia pozycji i roli polskiej prawicy, bo ona właśnie bardzo chętnie odwołuje się do kanonu pewnych wartości, w których słowa patriotyzm, Ojczyzna i Kościół mają wartość nadrzędną, a właściwie są rudymentami. Niestety, niewiele więcej polska prawica nie potrafi z siebie dać, poza hasłami. Na pewno nie jest wstanie zbudować programu społecznego i ekonomicznego na miarę nowego stulecia.

Partia prawicowa, według polskich standardów, musi odwoływać się do głębokich myśli polskich ideologów narodowych, Romana Dmowskiego i Feliksa Konecznego – w ostateczności Józefa Piłsudskiego. Bez tego prawica programu nie potrafi napisać – bez otwarcia grobów zmurszałych teorii, które już były przestarzałe i ograniczone w retoryce w latach przed II Wojną Światową, na tle myśli chadeckiej. Nikt nie próbuje nawet odwoływać się do nowoczesnych teorii partii chadeckich, czy konserwatywnych Europy Zachodniej, ponieważ dla polskiej prawicy są to partie modernistyczne i co najważniejsze – z reguły nie są to partie dogmatycznie katolickie.

Prawdziwa prawica powinna być konserwatywna. A takiej poważnej partii, która by miała choć cień szansy na rządzenie, w Polsce nie ma, i długo jeszcze nie będzie. W Polsce nie możemy się doczekać prawicy konserwatywnej, ponieważ jej przedstawiciele patrzą nie do przodu, lecz zerkają cały czas do tyłu. Nie myślą kategoriami ważnymi społecznie, ekonomicznie w Polsce XXI wieku, lecz zastępują to ideami dawno już zgranymi i osadzonymi w początkach wieku XX, i wcześniejszymi. Nie potrafią też budować nowej, młodej bazy społecznej, nie rozumieją zmian cywilizacyjnych. Patrzą na świat oczami ideologów, a nie polityków. Dlatego nie skupiają wokół siebie inteligencji i młodego pokolenia.

Po roku 1989, po przełomie Okrągłego Stołu, przyjęło się klasyfikować partie polityczne według prostej kategoryzacji. Prawicowe partie to te, które potępiły komunizm, i ciążą i politycznie, i w retoryce dyskusji społecznej w stronę Kościoła. Lewicowe natomiast to takie, które nie potępiły czasów PRL, a nauka Kościoła nie jest dla nich punktem odniesienia i dziedzictwem politycznym. To prosty, jasny i przystający do mentalności i pustki intelektualnej polskich elit podział, nie wszystkich oczywiście. Jeszcze na początku lat 90. XX wieku można było znaleźć poważne głosy i opracowania polskich działaczy politycznych na temat idei prawicowych i konserwatywnych, takie jak choćby Ruch Młodej Polski Aleksandra Halla (którego uczniem jest przecież w dużym stopniu Donald Tusk), ale nie zostały one zaadaptowane, jako pełnoprawne programy partii i uległy zanikowi w młódce dnia codziennego polityki polskiej.

Są na scenie partie, które w powszechnej, bezkrytycznej ocenie zaliczane są do prawicy. Miernikiem ich prawicowości ma być to, że ich programy koniecznie muszą nawiązywać aksjologicznie do polskiego Kościoła Katolickiego. O prawdziwych problemach nowoczesnego państwa, na przełomie XX i XXI wieku nie mówiono i nie pisano za wiele, bo po pierwsze, działacze tych partii nie byli do tego przygotowani merytorycznie, po drugie – należałoby wtedy mówić o wolnym rynku i liberalizmie, a to jest passe dla narodowo–klerykalnych wyborców tych partii, którzy mentalnie tak naprawdę tkwią dalej w latach socjalizmu demokratycznego. Te partie to Platforma Obywatelska i Prawo i Sprawiedliwość, obie stale i chętnie odwołujące się do pierwszej “Solidarności”… ruchu o charakterze socjalistycznym.

Polska prawica nie potrafi określić prawdziwych priorytetów społecznych i nie potrafi zbudować jasnego, spójnego systemu wartości wspólnot obywatelskich. Prawdziwej formacji o proweniencji konserwatywnej, z liberalnym, rynkowym, minimalistycznie etatystycznym programem, uwolnionej od działalności stricte socjalnej państwa, optującej za pełną prywatyzacją służby zdrowia i szkolnictwa, ale nastawionej jednocześnie na poprawę bytu społeczeństwa i dobra Narodu, poprzez działania czysto ekonomiczne i rynkowe – nie było takiej w Polsce w minionych latach – i raczej nie należy się jej spodziewać. Nie ma siły sprawczej i umiejętności stworzenia takiej prawdziwej, masowej partii. Polska prawica jest z atomizowana i nie potrafi podjąć sensownej dyskusji ideowej – sama ze sobą. Polscy politycy, nazywający siebie konserwatystami, szukają swojej tożsamości – ale odwołując się do wspomnianych już wcześniej postaci historycznych – zamykają się w getcie pojęciowym, nie przystającym do nowoczesnej Polski w Unii Europejskiej.

Najpoważniejszym problemem polskiej prawicy jest brak płaszczyzny porozumienia i umiejętności wyjścia poza ideologię. Poszczególne odłamy prawicy są nasycone swojego rodzaju integryzmem ideologicznym – różnym dla każdej z grup prawicowych. Ten integryzm budowany jest jednak nie wokół idei, światopoglądu, lecz wokół pewnych ludzi, którym wydaje się, że głoszą jedyne, słuszne i niepodważalne prawdy. Ci ludzie to Roman Giertych, Marek Jurek, Janusz Korwin – Mikke czy Michał Ujazdowski. Politycy ci nie potrafili się ze sobą porozumieć, nie ma w nich idei służenia narodowi, bardziej jest w nich pokazywania własnych, bardzo wąskich poglądów. A to aborcja, a to znów programy socjalne dla rodziny – lub jakieś zupełnie marginalne sprawy, typu bonu oświatowego. Polityczne ugrupowania prawicy postrzegają politykę jako walkę, a nie przekonanie przeciwnika, prowadzą ją według zasady „my mamy słuszność – oni się muszą dostosować”. Dominuje niechęć nieufność podejrzliwość wobec przeciwników – ale także partnerów. I oczywiście- prawica nie jest wstanie zaakceptować i głosić prawdziwego, wolnorynkowego i liberalnego programu gospodarczego.

Polska prawica tak długo, jak długo dla niej punktem odniesienia będzie Kościół Katolicki, będzie marginesem politycznym. To wymaga zrozumienia przez prawicowych prostej prawdy, że najważniejszą wartością jest państwo, jako wspólnota obywateli, że obywatele są wartością nadrzędną, że wspólnota narodowa jest elementem integrującym inne wspólnoty – samorządowe, lokalne, zawodowe, religijne – i najmniejsze – rodzinne. Dla chadeka najważniejszy powinien być człowiek, żyjący w zgodzie ze społeczeństwem i Bogiem – ale na jako podmiot życia religijnego i zakładnik doktryny katolickiej – lecz jako element wspólnoty narodu i społeczeństwa. Chadek rozumie i wspiera różne wartości, obok wartości moralnych, które nie mogą być relatywizowane (ale w ramach konkretnej wspólnoty i mogące się różnie kształtować, w zależności od poziomu rozwoju społeczeństwa), bierze tez pod uwagę takie wartości, jak solidaryzm społeczny, własność prywatna czy prawo do pracy i nadrzędność rodziny, jako wspólnoty podstawowej. Chadek powinien być demokratą, nie jakimś operetkowym monarchistą, wspierającym aktywnie idee państwa obywatelskiego i samorządności. Wynika to z tego, że idea solidaryzmu społecznego jest elementem kształtującym wspólnoty społeczne. Współczesna partia chadecka nie może być formacją, działającą tylko zgodnie z dogmatami i nauką Kościoła Katolickiego, powinna być partią ponad wyznaniową. Jej członkami mogą zostać ludzie innych wyznań, jak również ateiści i agnostycy, wszyscy ci, którzy akceptują zasady dbałości o państwo, wspólnoty społeczne i prawa człowieka. I dlatego nowoczesna chadecja powinna się opowiadać za pełnym rozdziałem państwa i kościoła, a także musi uznawać prawa mniejszości seksualnych, w tym także prawa do związków partnerskich osób tej samej płci, prawo do rozwodów a nawet do legalnej aborcji.

Przedstawiłem model partii prawicowej, chadeckiej, takiej, która by w Polsce miała szanse większe, niż Prawo i Sprawiedliwość, może większe nawet niż PO. Ale patrząc na zdolności intelektualne i organizacyjne polityków prawicy, możliwość budowy takiej formacji istnieje, ale dopiero, kiedy w życie polityczne wejdzie grupa dzisiejszych dwudziestolatków i nastolatków, nie skażona syndromem poprzednich 20 lat.

Azrael