Ściśle tajne

Tajne dokumenty prezentujące sytuacje w Afganistanie zostały ujawnione w internecie przez organizację zwaną WikiLeaks. Dokumenty ujawniły materiały ukazujące, że sytuacja w Afganistanie jest poza kontrolą. Reporterzy z The New York Times, The Guardian oraz Der Spiegel, mieli dostęp do owych dokumentów już kilka tygodni wcześniej. Nie mogli ich jednak opublikować, do momentu, kiedy WikiLeaks zdecydowało się na udostępnienie ich w internecie.

92,000 raportów dotyczących Afganistanu, od roku 2004 do grudnia 2009, ilustruje z detalami dlaczego USA po wydaniu niemałej sumy w postaci 300 miliardów dolarów na wojnę w Afganistanie, nie jest w stanie kontrolować sytuacji i poradzić sobie z Talibami, którzy są silniejsi niż w roku 2001. Amerykanie, nawet Kongres, w obecnej sytuacji ekonomicznej jest za tym aby wycofać wojska z Afganistanu. Nikt już nie mówi, że Amerykanie mogą osiągnąć jakikolwiek sukces w Afganistanie. Te, tak zwane ściśle tajne dokumenty, wyjawiły miedzy innymi to, że Taliban używa tej samej broni, co przeciwko wojskom radzieckim w 1980, do zestrzeliwania samolotów. Dokumenty ujawniły utworzenie specjalnego komando zwanego Task Force 373, którego zadaniem było złapanie dowodzących terrorystów, przyczyniając się często do śmierci wielu cywilów. Ponadto, CIA płaciło specjalnej grupie szpiegów w Afganistanie ogromne sumy, aby móc przeprowadzać ataki nocne na Talibów przy okazji pogarszając sytuację ludności cywilnej, która często była ofiarą takich nalotów. Biały Dom, politycy oraz wojsko potępiło WikiLeaks za ujawnienie tych dokumentów, oskarżając WikiLeaks, że mogą one przyczynić się do śmierci wielu żołnierzy. Rząd Afganistanu miał inne zdanie na ten temat. Ludzie w Afganistanie wiedza, że wojska USA wkrótce opuszczą Afganistan, który będzie musiał współpracować z Pakistanem oraz Talibami, co będzie szczególnie trudne dla ludności cywilnej, zwłaszcza, że Pakistan od lat był oskarżany o podwójną grę. Dokumenty potwierdziły podejrzenia w stosunku do Pakistanu, który współpracuje z terrorystami dla własnych korzyści. Pakistan co roku otrzymuje od USA 1 miliard dolarów, aby walczyć z terroryzmem. Jeżeli rzeczywiście Pakistan działa na dwa fronty, to tak jakby USA sponsorowało ataki na USA. Dokumenty sugerują, że Pakistan pozwala Talibom oraz szpiegom Al-quedy na przebywanie w Pakistanie gdzie mogą planować i organizować zamachy.

Mimo, że te dokumenty nie zostały zweryfikowane, wiele osób zajmujących się wiarygodnością tego typu informacji podało, ze są one zgodne z prawdą. W tym miesiącu sekretarz stanu, Hillary Clinton oznajmiła, że Pakistan dostanie dodatkowe 500 milionów USD. Pakistan zaprzecza zarzutom, twierdząc, że nie ma dowodów. Ale patrząc na historię Pakistanu i kto tak naprawdę jest według Pakistanu wrogiem, można się zastanawiać, czy Pakistan nie prowadzi podwójnej gry. Zakorzeniona nienawiść Pakistanu w stosunku do Indii jest tak silna, że dominujące frakcje muzułmańskie w Pakistanie wspierają od lat terrorystów, działając przeciwko interesom USA. W lipcu 2008 roku, Pakistan został oskarżony o kolaborację w zbombardowaniu ambasady Hinduskiej w Kabulu. Polski wywiad był tym, który ostrzegał o potencjalnym ataku tydzień przed; jakkolwiek owo ostrzeżenie zostało zignorowane. Dokumenty wskazują na udział Pakistanu w wielu zamachach. Pakistan ma swoja własna agendę działania. Wróg to Indie, nie Talibowie. Kiedy w 1947 roku doszło do upadku imperium Brytyjskiego w Indiach, utworzono dwa kraje, głównie ze względów religijnych – Pakistan oraz Indie. Kaszmir, teren konfliktu był początkowo przyznany Indiom, co spowodowało natychmiastową wojnę pomiędzy Pakistanem a Indiami. I tak jest do dzisiaj. Fundamentaliści w Pakistanie sponsorują terrorystów Al-queda w Kaszmirze, który graniczy z Afganistanem. Pakistan uważa, że Kaszmir należy do Pakistanu, lub powinien być niezależny.

Jak zwykle walka o udowodnienie, kogo wiara jest nadrzędna bierze precedens na wartością życia ludzkiego. Aby uczynić skrawek świata muzułmańskim, żydowskim czy chrześcijańskim, ludzie są w stanie mordować, grabić i niszczyć. Zanim owe dokumenty zostały ujawnione, do kin wszedł film pt. „Agora”, idealnie pasujący do obecnej sytuacji , sytuacji upadku humanitaryzmu. W czwartym stuleciu, w Aleksandrii obok siebie żyli Żydzi, chrześcijanie oraz poganie. Niestety, w mieście dochodzi do upokorzenia jednego z Bogów pogańskich przez mnichów chrześcijańskich, zwanych Parabolani. Poganie przekonani o swojej sile atakują chrześcijan. Jednakże nie zdają sobie sprawy, że chrześcijanie to już nie bezbronna grupa ludzi, to tłumy z uzbrojonymi mnichami, domagającymi się zemsty. Poganie kryją się w bibliotece, która po wyroku prefekta rzymskiego zostaje zdemolowana przez chrześcijan, a wraz z nią tysiące ksiąg zawierających historię ludzkości. Żadna z grup nie jest niewinna, lub nie naznaczona krwią niewinnych. Poganie mordują chrześcijan, chrześcijanie mordują pogan, Żydzi kamienują chrześcijan, chrześcijanie atakują Żydów, mordując ich i wypędzając z miasta. Zbliża się czas Średniowiecza, epoka ignorancji w stosunku do nauki, filozofii oraz praw ludzkich. Żadną z religii nie jest bez skazy czy winy. „Agora” nie jest filmem antychrześcijańskim. Jest filmem na temat tego co się dzieje dookoła i tego jak mało się zmieniło od czwartego stulecia w umysłach ludzi, którzy w imię wyższości jednej religii nad drugą, są w stanie zabić drugiego człowieka.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Jak to się robi w Chicago

Chicago jest pełne atrakcji. Ostatnio cześć śródmieścia wygląda jak krajobraz po bitwie, gdyż nagrywają film „Transformers”. To miasto ciekawych miejsc pod każdym względem, które przyciąga wielu turystów. Ale Chicago to również jedno z najbardziej skorumpowanych miast w USA. Miasto zadłużone, z ogromnymi problemami. Politycy, ci którzy mają władzę, robią co chcą, tak jak sławetny Al Capone, który mieszkał sobie na ulicy Wacker, manipulując politykami i całym systemem prawnym. City Hall, gdzie rezyduje mer miasta, jest w środku śródmieścia Chicago, pomiędzy ulica LaSalle, a Clark. Gubernator stanu Illinois, który decyduje o najważniejszych sprawach tego stanu rezyduje w Springfield, aż do czasu kiedy zostaje skazany za korupcje, lub podobnego typu machlojki i z ładnej rezydencji, z klimatyzatorem, przenosi się do wiezienia stanowego.

W Chicago tradycje są zachowane od pokoleń, władza jest w rekach pokolenia byłych gubernatorów, merów, lub polityków tego stanu. Kto ma pieniądze i koneksje rządzi, reszta ma robić to, co się jej mówi. W Chicago panuje prawdziwa “wolna amerykanka”, w której ludzie tego miasta są pionkami służącymi do gry.

Chicago jest bardzo zróżnicowane. W mieście są przepiękne i drogie dzielnice, w których mieszkają głównie biali, są dzielnice latynoskie, wypełnione rodzinami siedzącymi na brukach wokół domów, są dzielnice czarnych, brudne, zaniedbane i niebezpieczne. Tak było, jest i prawdopodobnie będzie. Co chwila ginie dziecko, przypadkowo postrzelone podczas strzelaniny pomiędzy gangami, lub niewinny, który był w niewłaściwym miejscu. Od jakiegoś czasu mordowani są policjanci, którzy nie cieszą się dobrą opinią w mieście. Policjant to otyły gość, który dostaje pączki za darmo i pije kawę cały dzień. Ale tak naprawdę życie policjanta w takim mieście nie jest łatwe. W każdej chwili może stracić życie, ulec wypadkowi i ma do czynienia z rożnego rodzaju dziwnymi sytuacjami. Pensja nie jest wysoka, beneficja nie najlepsze, morale niskie a krytyka ze strony miasta oraz polityków nie pomaga.
Sąd kryminalny w Chicago mieści się na ulicy Kalifornia. To smutny budynek obok, którego znajduje się więzienie, totalnie przepełnione. Ci, którzy tam siedzą, to w większości czarni. Jakkolwiek najnowszym mieszkańcem tego wiezienia będzie oficer policji, który przez ostatnie 30 lat torturował w celu uzyskania zeznań. Torturował głównie czarnych, gdyż pod wpływem narkotyków, bici, przyznawali się do wszystkiego i szli siedzieć na kilkanaście lat wiezienia. Problem jest w tym, że wielu niewinnych siedziało latami w wiezieniu a wielu przebywając często pomiędzy mordercami, ci małego kalibru przestępcy stawali się dużego kalibru przestępcami. Dodatkowo ktoś musi im za te lata zapłacić i będą to podatnicy. Proces policjanta Burga, ma zapoczątkować zmiany pomiędzy policja, a czarnymi, ma zmienić sytuację panująca w policji. Jeden z oficerów pracujących w Burgem powiedział, że policjanci nie będą chcieli wykonywać swojej pracy, jeżeli w przyszłości mogą być sądzeni. I jest w tym dużo prawdy, biorąc pod uwagę z kim, oraz z czym policjanci maja do czynienia każdego dnia. Ale policjant to przedstawiciel prawa a nie kat, jego zadaniem jest obrona.

Ta korupcja w policji jest rezultatem korupcji pomiędzy politykami tego stanu i miasta Chicago. Właśnie toczy się proces, byłego gubernatora Roda Blagojevicha, który miedzy innymi jest sadzony o korupcję i wiele innych rzeczy. Blago znienawidzony był przez wszystkich, Demokratów, Republikanów, mieszkańców miasta. Agenci federalni posiadają 500 godzin taśm z nagraniami konwersacji byłego gubernatora, który dyskutuje ile może dostać za różnego rodzaju propozycje. Blago twierdzi, że jest niewinny, że to taka polityka Chicago. Jako świadków chciał nawet przywołać Prezydenta Baracka Obamę. Jeżeli Blago zostanie uznany za winnego, grozi mu 20 lat więzienia oraz kara $250,000. Trudno powiedzieć, na co wydal kasę Blagojevich, który twierdzi, że nie ma nawet na prawników. Stan Illinois nie tylko płaci za zorganizowanie mu procesu, ale również za jego obronę. Aby zarobić, Blago, oraz jego żona brali udział w każdym programie, oraz reality show. Każdy w Ameryce wie kim jest Blago, nie ma programu telewizyjnego czy radiowego aby go nie widzieć. Blagojevich nie jest pierwszym gubernatorem, który może spędzić życie za kratkami. Jego poprzednik, George Ryan w podeszłym wieku też odsiaduje swoją karę. To tak jakby z przyjęciem stanowiska gubernatora, kandydat również akceptował fakt, że skończy za kratkami. Blago twierdzi, że oskarżenia są fałszywe, jest niewinny, nic złego nie zrobił i on jeszcze wszystkim pokaże. Blago to profesjonalista w manipulowaniu ludźmi, oraz mediami. Nikt nie wie na kogo może wskazać i pogrążyć. Ci, którzy mieli z nim jakiekolwiek kontakty, siedzą cicho gdyż grozi im komisja etyki, oraz koniec kariery politycznej. Miasto żyje procesem Blago, który wierzy, że korupcja oraz manipulowanie to chleb dzienny w polityce. Tylko żeby się nie zdziwił jak jego sąsiadem będzie były gubernator, a obecny wiezień, George Ryan, który również twierdził, że był całkowicie niewinny…
Pozdrowienia z Chicago
Wigg

Mad Mel

Wściekły, prawdopodobnie pijany i dyszący Mel Gibson, aka Brave Heart, krzyczy przez słuchawkę do matki swojego najmłodszego dziecka “Zgwałcą cię czarni i będzie to twoja wina bo ubierasz się jak …..; kim ty jesteś, skończysz w ziemi, potrafię to zaaranżować”. Trzy taśmy z pogróżkami oraz wyzwiskami nie tylko w stosunku to Oksany Grigorievnej obiegły media i Gibson, który od kilku lat miał przydomek rasisty oraz antysemity, stał eis ulubionym tematem Ameryki. Mel Gibson, przez wiele lat, przykładny ojciec oraz mąż nagle znalazł sobie nowy obiekt miłosny, porzucił żonę, dzieci i zamieszkał z rosyjską piosenkarką i wkrótce na świat przyszło ich pierwsze dziecko. Sielanka nie trwała długo, na początku roku, Grigorievna podała, że Gibson uderzył ją w twarz powodując złamanie zęba. Para rozeszła się, a Gibson musiał wypłacić całkiem sporą sumę pieniężną na dziecko z Rosjanka. Pełna kultura. Ostatni film 54-letniego aktora zrobił klapę, powodem może być powtarzanie tej samej roli. Kiedy pierwsza taśma dostała się do opinii publicznej, prawdę mówiąc, nikogo to nie zdziwiło, że Gibson uważa Meksykanów za mniej niż ludzi, że jest rasista oraz antysemitą. Ostre słowa, ale słowa potwierdzone przez jego wypowiedzi.

Były ulubieniec milionów okazał się maniakalnym typem, pijakiem, który wypowiada słowa i obraza się na tych, którzy mają problem z jego wypowiedziami. Gibson, tak jak i sportowcy czy politycy, to osoba publiczna i za to ma płacone spore sumy pieniężne. Ze sławą jednak wiąże się pewien koszt, koszt braku prywatności oraz, ciągłej inwigilacji ze strony mediów oraz fanów, którzy nie zawsze są zbyt mili.

W swoich filmach, Mel Gibson to wesoły i dowcipny glina, ojciec, zwariowany bohater, który walczy z nieprawością; to obrońca skrzywdzonych, to waleczny Szkot William Wallace, prawdziwy Maverick, którego latami oglądano z przyjemnością. A ze od czasu do czasu pojawiał się chwiejąc na nogach i powiedział nie zawsze to co jest uważane za poprawne, wybaczano mu, Gibson wracał jak bumerang na ekrany zarabiając miliony.

Kiedy w 2004 roku ukazał się film “Pasja”, ukazujący cierpienie Jezusa oraz Żydów jako tych, którzy go zdradzili, w Ameryce widać było istniejący ogromny antysemityzm, o który posadzą się Polaków, oraz Europejczyków. Późniejsze wypowiedzi aktora podczas pijanych ekscesów potwierdziły jego antysemicki stosunek do Żydów. Kiedy policja zatrzymała pijanego Gibsona, aktor najpierw zapytał oficera czy jest Żydem a potem powiedział, że Żydzi są winni wszystkim wojnom i że należało im się to co się stało podczas II WŚ. Fakt, ludzie mówią różne rzeczy, kiedy są pijani i można debatować, czy to oni wypowiadali owe opinie czy wypita tequila. Mel Gibson Mr. Hyde i Dr. Jekyll w jednej osobie. Nigdy nie wiadomo, który z nich będzie dominował.

Filmy Gibsona zarobiły miliony. Kto nie lubi oglądać „Braveheart”, „Zabójczej Broni” czy „Mavericka”? Mel Gibson to zagorzały katolik, który według mnie wierzy, że za grzechy należy się kara. „Pasja” była dla niego forma katharsis, ukazaniem, że wszyscy jesteśmy grzesznikami i należy nam się kara. Gibson to Jezus, ból przezywany przez Jezusa to ból Gibsona. Każdy bohater Gibsona jest albo bity, podłączany do prądu, albo w jakiś sposób poddany cierpieniu fizycznemu. Ewangelia według Świętego Mela jest taka – wybacz tym, którzy cie prześladują, tak długo jak się ze mną zgadzasz, nie krytykujesz ani mnie, moich opinii ani moich filmów. „Pasje” jako film trudno ocenić lub krytykować. W końcu jest to film o cierpieniu oraz śmierci Jezusa. To co mi przeszkadzało, to masochistyczne do przesady przedstawienie ostatnich godzin życia Chrystusa. Czy naprawdę było konieczne ukazanie bicia, cierpienia oraz poniżania Jezusa? Kiedy Martin Scorsese zrobił film pt „Ostatnie kuszenie Jezusa Chrystusa”, jeden z ciekawszych filmów na temat religii, został prawie ukrzyżowany za to, że ośmielił się ukazać wizje Jezusa, w której ma żonę i dzieci. Tego, ze pragnął być zwykłym człowiekiem. I nikt nad nim nie płakał. Ostatnim dużym sukcesem filmowym Gibsona było „Apocalipto”, w którym też mogliśmy sobie pooglądać różne przerażające sceny mordowania i bicia.

Pogróżki nagrane na taśmie wszczęły postępowanie przeciwko aktorowi i prokuratura w każdej chwili może mu postawić zarzuty za pobicie matki jego najmłodszego dziecka. Gibson, w swojej obronie, podkreśla, że jego problem z alkoholem jest przyczyna jego zachowania. I być może tak jest. Dlaczego teraz Griegorievna udostępniła taśmy, a nie kilka miesięcy temu kiedy, według jej zeznań Gibson ją uderzył? Dlaczego nie poszła na policję i nie złożyła oskarżenia? Nie bronie Gibsona, ale uważam, że Gibson jest produktem tego kraju i to co mówi po pijanemu, wielu w tym kraju myśli po trzeźwemu. Możliwe, że ostatnie zachowanie aktora będzie ostatnim gwoździem w jego karierze, zarówno aktorskiej jak i reżyserskiej. Ale w Ameryce niektórym wybacza się wszystko, a innym nic.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

Decyzja rządu szwajcarskiego o niewydaniu Amerykanom Romana Polańskiego, nie była wcale żadnym zaskoczeniem. Dla uważnych obserwatorów było jasne, że Szwajcaria nie ma żadnego interesu przetrzymywania Polaka, szukała pretekstu, aby go zwolnić z aresztu domowego. I Szwajcarzy znaleźli – Amerykanie nie wydali im dokumentu, świadczącego, że Polański zawarł 33 lata temu umowę z sędzią, iż jego pobyt w klinice psychiatrycznej (42 dni) jest pełną karą za jego postępek na młodocianej aktoreczce.

Minister sprawiedliwości rządu szwajcarskiego wyraźnie podkreśliła, że ich decyzja nie ma wymiaru oceny moralnej czynu Polańskiego, a jest jedynie bezstronną decyzją prawną. Ja to jednak określam uchyleniem się, w imię interesów, od wzięcia na siebie odpowiedzialności za to, co mogłoby się stać z Polańskim po jego ekstradycji. A czytając opinie mediów, a także prawników zza Oceanu, pogłoski o tym, że reżyser zostałby szybko zwolniony, zostałaby zawarta ugoda pomiędzy nim, a sądem kalifornijskim, zapłaciłby grzywnę i odszkodowanie, a może nawet w ogóle by nie doszło do rozprawy, należy włożyć pomiędzy bajki. Zostałby osadzony i przykładnie skazany. Na długie lata, co w jego przypadku oznaczałoby dożywocie. Kalifornia to stan o jednym z najbardziej represyjnych i bezwzględnych wymiarów sprawiedliwości.

Roman Polański jest wolny i bezpieczny, ale tylko w Europie, USA jest dla niego zamknięta definitywnie. Dla Amerykanów jest zbyt grzeszny, aby mogli go gościć u siebie. Oni nie znają instytucji przedawnienia, dla nich będzie on zawsze ściganym i winnym. Jest oczywiście bezsporne, że Polański odbył stosunek seksualny z nieletnią, że przekroczył nie tylko normy prawa, ale również normy obyczajowe. Do końca nie wiemy, czy odbyło się to za zgodą Samanthy Gailey (i jej matki, która w tej sprawie odgrywa, obok Polańskiego, kluczową rolę), czy jednak został popełniony gwałt. Jednak daleko temu do pedofilii, o co chętnie jest Polański oskarżany.

Sprawa Romana Polańskiego, począwszy od jego czynu z roku 1977, poprzez jego ucieczkę z USA, zatrzymanie na lotnisku w Zurychu i wreszcie zwolnienie z domowego aresztu, jest skażona moralnie i etycznie zrelatywizowana. Polański, człowiek ponad 40-letni, z pełną świadomością odbył stosunek seksualny z młodą dziewczyną. To fakt mu wypominany słusznie, ale już niewielu dodaje, że dziewczynka została mu podsunięta przez matkę, żądną sławy i pieniędzy. Samantha Geiner doskonale wiedziała, w „co się bawi”, do czego, po latach, sama się przyznała. Polański nie może być więc oskarżany o pedofilię, o czym świadczy zachowanie ofiary i jej matki, a także całe dalsze życie reżysera. Kara, jaką powinien odbyć Polański dotyczy gwałtu, a nie pedofilii, w związku z tym kategoryczne sądy tych, że powinien on ponieść karę nie za złamanie prawa (czyli stosunek z nieletnią), lecz za zboczenie seksualne, są nieuprawnione. Wyrażający takie opinie wykazują się nie tylko nieznajomością sprawy, ale również złą oceną moralną reżysera. Ale im to nie przeszkadza, ponieważ ich pojęcie moralności, ukształtowane poprzez doktrynalne podejście do zagadnienia winy sprawcy i braku winy ofiary – co w tym wypadku jest co najmniej wątpliwe – każe im Polańskiego nazywać pedofilem. To też jest relatywizm moralny. Samantha i jej matka były odpowiedzialne za prowokację – Polański za to, że jej uległ. Ale nie ma to nic wspólnego z pedofilią.

Przypomnijmy także, że relatywizm oznacza, że oceniać możemy postawę i zachowanie człowieka w kontekście zależności i systemu, w jakim dana sytuacja, zachowanie, czy opinia zachodzi. Nie ma według relatywistów sytuacji, w których zachodzą absolutnie jednoznaczne sytuacje etyczne i moralne, które mogłyby stanowić dogmat, kanon postępowania i opinii. Prawda i wartość moralna postępku człowieka zależy od przyjętych założeń, a także norm społecznych, kulturowych, i zawężając sprawę, konkretnego kontekstu sytuacyjnego.

Śledząc od samego początku całą tę sprawę, postawy ludzi w niej zamieszanych, opinie obserwatorów, komentatorów, zarówno tych występujących przeciwko Polańskiemu, jak i broniących go, widzę wyraźnie, że wszyscy, począwszy od Romana Polańskiego, skończywszy na rządzie Szwajcarii, rządzie i prawie stanu Kalifornia, posługują się etyką i moralnością, ale tylko jako relatywną wartością…
Oceny i opinie moralne, społeczne i prawne są jednak czysto subiektywne i tak należy rozpatrywać sprawę Polańskiego. Można stanąć po jego stronie, nie udając obrzydzenia moralnego jego postępkiem, ani nie rozgrzeszając go tylko z tego powodu, jaką miał drogę życiową, z getta krakowskiego, poprzez śmierć żony, Sharon Tate, aż po aresztowanie na lotnisku w Zurychu. Można uznać również, że jego czyn miał znamiona pedofilii, można mieć do tego prawo i nie uznawać żadnej argumentacji.

Azrael

———-

* Opracowano na podstawie materiałów autora,

Opublikowano na portalu Wprost.pl

4. Lipca

W długi weekend 4 Lipca, święto uzyskanie niepodległości przez USA, wampiry z trylogii „Zmierzch”, wojownicy ninja rządzili w kinie, a Amerykanie grillowali co się dało, nawet pizzę, bo tak trzeba. Nawet jeżeli na zewnątrz temperatura sięgała 40 stopni, plus wilgotność, Amerykanie zbierali się na tzw. Yardach, grillując, pijąc piwo i oglądając fajerwerki, które co roku są przyczyną utraty wielu kończyn, lub poparzeń przez wielu niezbyt ostrożnych. Zawsze fajnie świętować, to zawsze dzień wolny od pracy, ale czy Amerykanie rozumieją w ogóle znaczenie tego święta?

4 Lipca 1776 roku, Amerykanie po raz pierwszy świętowali Dzień Niepodległości. W dniu 4 Lipca, 1776 roku, podpisano również Deklarację Niepodległości, której głównym założeniem było nadanie prawa każdemu obywatelowi tego kraju do glosowania, oraz równych praw dla wszystkich obywateli, bez względu na kolor skory, pochodzenie czy płeć. Kreatorzy Deklaracji Niepodległości, mimo że sami doświadczyli niesprawiedliwości ze strony Imperium Brytyjskiego, byli posiadaczami niewolników, których traktowano jak podludzi, przyszłe pokolenia Amerykanów po wojnie cywilnej przyczyniły się do wymordowania dużego procentu Indian zamieszkujących zachód oraz południe USA. Ci Indianie, którzy przeżyli musieli przenieść się na tereny specjalnie dla nich wyznaczone, zwane rezerwatami. Kobiety w USA również przez długi czas nie miały prawa do glosowania, a emigranci przybywający do USA byli dyskryminowani od samego początku; zresztą ostatnie wydarzenia w Arizonie pozwalające na zatrzymanie przez policje każdego kto wygląda na Latynosa, pokazują, że owa dyskryminacja nadal istnieje.

Wielu uważa, że wraz z wybraniem Baracka Obamy na prezydenta wszystko zmieniło, nagle nie ma podziału na białych i czarnych. Na Południu USA i nie tylko, nadal funkcjonują grupy białych Amerykanów, którzy nienawidzą Czarnych. Kiedy Lincoln podpisał ustawę o wyzwoleniu niewolników w 1864 roku spowodowało to nasilenie powstawanie grup typu Ku Klux Klan, które napadały na czarnych i ich mordowały. Czarni nie mieli prawa do glosowania, nie mogli siedzieć w autobusie po tej samej stronie gdzie siedzieli biali, czy pić wody z fontanny dla białych. Mimo upływającego czasu to poczucie niesprawiedliwości nadal w nich istnieje. Te wszystkie getta murzyńskie, wypełnione zniewolonymi przez narkotyki ludźmi, bez wykształcenia, to produkt niewolnictwa oraz próby białych naprawienia sytuacji w niewłaściwy sposób. Getta murzyńskie w dużych miastach były tworzone aby odseparować biednych i brzydkich od tego co jest piękne i bogate w USA. Czarni dostali prawo do glosowania dopiero w 1964 roku, po the Civil Rights Act zatwierdzonym przez Kongres. W imię równości, lub raczej ekspansji na Zachód, Amerykanie wymordowali ogromna liczbę Indian, wyznaczyli im rezerwaty gdzie mieli żyć odseparowanie od reszty obywateli tego kraju. Po wielu latach, rząd USA postanowił naprawić szkody i zapłacić Indianom za krzywdy. Ale lata złego traktowania spowodowały, ze bieda pomiędzy Indianami jest ogromna. Ktokolwiek podróżował po USA, widział siedzących biednych Indian przy stacjach benzynowych, którzy są bez wykształcenia oraz możliwości zarobku. Indianie czekali najdłużej na otrzymanie obywatelstwa oraz prawa do glosowania. W 1924 roku przyznano im obywatelstwo, a prawo do glosowanie dopiero w 1960 roku. Kobiety prawo do głosowania otrzymały w 1920 roku. Mogły pracować w fabrykach czy w szpitalach, ale nie miały prawa do decydowania. Przybywający emigranci biedni i wykorzystywani musieli przejść kwarantannę na wyspie Ellis Island, aby moc przekroczyć granice tego kraju, wielu żyje w trwodze bycia deportowanym, bo tego domagają się Amerykanie.

Posiadanie obywatelstwa USA oznacza bardzo dużo dla wielu ludzi, jakby z otrzymaniem certyfikatu przynależności do tego kraju, dawało im prawo bycia chronionym, ważniejszym, lepszym. Co prawda uzyskanie obywatelstwa gwarantuje pobyt oraz to, że nikt nie ma prawa wyrzucić owej osoby z USA lub traktować jej bez praw rządzących tym krajem. Każdy emigrant przeżył, przekraczając granice USA strach, że odbiorą mu zielona kartę lub nie pozwolą na wstęp. Posiadanie zielonej karty nie gwarantuje niczego, kartę można zabrać w każdej chwili. W momencie otrzymania obywatelstwa, przyszły obywatel USA musi zrzec się obywatelstwa kraju z którego pochodzi. Amerykanie uważają, że w ten sposób nowi obywatele staną się wiernymi obywatelami tego kraju, prawdziwymi patriotami, gotowymi poświecić dla niego życie. Amerykanie są zafascynowani innymi kulturami, obyczajami, ale przede wszystkim jedzeniem. Sami dużo nie podróżują poza granice USA, często kultura oraz obyczaje obcokrajowców wydaja im się dziwne, niezrozumiale i śmieszne. Jakby tylko ich kultura istniała, jakby Świat nie istniał do czasu powstania USA. Wchodząc dziś rano do lunch room po długim weekendzie zapytano mnie, czy Polacy świętują 4 Lipca? Kiedyś by mnie to zirytowało lub rozśmieszyło, teraz po prostu szkoda mi energii.

Pozdrowienia z Chicago

Wigg

W imię sportu

Kiedy większość Świata jest zafascynowana piłką nożną, Amerykanie, pomimo, że ich drożyna radziła sobie całkiem dobrze aż do meczu z Ghaną, nie przejawiali zbyt dużego zainteresowania. Amerykanie nie rozumieją, co jest takiego ciekawego w kopaniu piłki. Reguły gry są dla nich niezrozumiale i uważają piłkę nożną za nudny sport. Mimo, że piłka nożna jest coraz bardziej popularna, szczególnie wśród kobiet, to jednak Amerykanie wola nie myśleć, że piłka nożna nie istnieje.

Sportem narodowym jest baseball. To trzygodzinny lub czasami nawet i dłuższy mecz, który leniwie toczy się na stadionach w obecności tysięcy fanów pijących piwo. Trudno jest wytłumaczyć na czym baseball polega, można go trochę porównać to gry w w palanta. Boisko jest w kształcie rombu i ma trzy główne bazy. Drużyna atakująca ma gracza w czwartym rogu rombu, z kijem, jego zadaniem jest uderzenie piłki w taki sposób, aby mógł przebiec przez wszystkie bazy i zdobyć Home Run, zakładając, że piłki nie złapie żaden zawodnik drożyny przeciwnej, znajdującej się poza rombem. Jeżeli piłka wyleci poza żółte bramki boiska, wtedy ogłaszany jest out, jeżeli piłka zostanie złapana przez drożynę broniąca, biegnący zawodnik zdobywa bazę lub jest out. Gra ma 9 rund, w każdej obie drużyny zarówno bronią, jak i atakują.

Każde duże miasto ma swoja drużynę, czasami nawet dwie. I tak jest w przypadku Chicago. Chicago jest sławne z drużyny Cubs oraz Wrigley Field, jednym ze sławniejszych parków do grania baseballa w USA. Mówiąc o Chicago często pomija się drużynę White Sox, mimo, że to właśnie White Sox a nie Cubs zdobyli mistrzostwo w 2005 roku. Gracze Cubs, pomimo ogromnych wynagrodzeń przegrywają non stop, a rozżaleni fani obrzucają ich pustymi kubkami po piwie, papierami czym się da. Zarobki graczy baseballa są ogromne, to miliony dolarów. Dodatkowo gracze baseballa występują w reklamach, za które też dostają ładne sumy.

Baseball zaczyna się pod koniec kwietnia i kończy pod koniec września. Jeżeli drużyna wygrywa to wchodzi do półfinału a potem do finału. Każda drużyna gra 3 lub 4 gry w ciągu tygodnia. Stadiony są przepełnione rodzinami, ale przede wszystkim facetami z piwem w reku.

Co roku, dochodzi do starcia dwóch drużyn w Chicago. Jest to pojedynek na śmierć i życie. Miasto dzieli się na dwa obozy, które za bardzo się nie lobia. Fani drużyny Cubs uważają fanów drużyny White Sox za trash czyli śmieci, Fani White Sox uważają fanów Cubs za snobów. W miniony weekend doszło do drugiego starcia pomiędzy drużyną White Sox oraz Cubs tym razem na stadionie White Sox. Stadion White Sox mieści się na 35 ulicy, na południu Chicago, gdzie można się dostać za pomocą Red Line czyli szybkiej kolejki czerwonej linii.

White Sox to stara drużyna Chicago. To drużyna tych, którzy mieszkają w starej części Chicago, bardziej przemysłowej, biedniejszej i wypełnionej Irlandczykami, Polakami, Niemcami etc. Cubs to północno-zachodnia cześć Chicago; to bogaci Yappies, ludzie, którzy dobrze zarabiają. Bilety na mecz ogólnie nie są tanie, ale bilety na mecz pomiędzy Cubs i White Sox sa niezwykle drogie i nie jest łatwo je dostać. W tym roku po raz pierwszy udało mi się pójść aby zobaczyć taki mecz i było to bardzo fajne przeżycie. Stadion White Sox jest ogromny, niesamowicie skonstruowany i tak jak wszystko w Ameryce jest idealnie zorganizowany. Nie można się zgubić, wskazówki są wszędzie, a do tego dookoła ludzie kierujący ruchem i dbający o bezpieczeństwo. Moje miejsce było w tak zwanym Beechers seat, nic mi to nie mówiło, ale było całkiem fajne, blisko boiska. Nad siedzeniami znajdują się jakby miasteczko straganów z zimnym piwem, preclami, hot dogami, orzeszkami, lodami, oraz miejscami gdzie można wziąć prysznic, aby się ochłodzić. Nic w parku nie jest tanie, piwo kosztuje $7.50, normalnie za piwo płaci się $3.50 lub mniej. Taka eskapada z biletem to lekko $100.00. Ale warto coś takiego przeżyć. Na stadionie panuje upal, w Chicago, latem temperatury dochodzą do 40 stopni i powyżej, z dużą wilgotnością. Ławki są rozgrzane przez słońce, podczas gry siedzi się na wprost słońca. Ale to nikomu to nie przeszkadza. Ludzie pija zimne piwo i dobrze się bawią. Na tym polega cały ten sport. Co chwila ktoś wstaje lub gwiżdże, wybuchają fajerwerki, jeżeli drużyna zdobywa punkty i po jakimś czasie już jest nieważne, czy ktoś jest za Cubs czy White Sox.

Najlepszymi graczami baseballa są Latynosi, Murzyni dopiero potem biali, wśród których tez znajdują się gracze pochodzenia polskiego. Najlepszą drużyną w USA są New York Yankies oraz Boston Red Sox. Obie drużyny mają tyle pieniędzy, że są w stanie kupić każdego gracza, aby zapewnić sobie zwycięstwo. Dla mnie baseball jest nudny, ale oglądanie gry w parku było fajne. Samo przebywanie na powietrzu, spędzanie czasu ze znajomymi oraz popijanie zimnego piwa było miłe i relaksujące, dla każdego obcokrajowca tego typu eskapada jest warta przeżycia.

Pozdrawiam z Chicago

Wigg

Generał

Magazyn muzyczny „Rolling Stone” to nie „The New York Times” czy „The Washington Post”, ale pracują tam dziennikarze, którzy nie przegapią tego, aby opublikować wywiad z głównodowodzącym sił zbrojnych w Afganistanie, któremu rozwiązał się język za bardzo, a który powinien zdawać sobie sprawę, że krytykowanie Prezydenta, polityków, czy sytuacji w Afganistanie przyczyni się do dużych problemów – i to nie tylko jego.

Od czasu przejęcia dowództwa w Afganistanie przez generała Stanleya McChrystal, Afganistan staL się bardziej sprawą USA, niż reszty członków NATO. Każde państwo NATO straciło swoich żołnierzy, ale Amerykanie najwięcej ponieśli ofiar śmiertelnych i najwięcej wydają na tę wojnę pieniędzy. McChrystal ma swój plan w Afganistanie, ma poparcie prezydenta Afganistanu, a spadek ofiar ludności tubylczej wynosi 40%, odkąd McChyrstal jest tu szefem. Generał ma 55 lat, lubi piwo Bud Light, a jego ulubionym filmem jest „Talladega Nights”. Nie lubi polityków, spotkania z nimi uważa za „f—— gay” zwłaszcza te przy obiedzie. Już dwa razy, Prezydent Obama krótko przykazał generałowi, aby zamknął „twarz”, ale generał nie lubi rozkazów od osób, które nie są wojskowymi. Według niego decyzje osób w sprawie wojny, które nie mają zaplecza wojskowego, są nierozsądne. Podważył i skrytykował opinie polityków z kręgu prezydenta.

McChrystal ma swoją strategię nazwana COIN. Polega ona na wysłaniu ogromnej ilości wojsk nie tylko aby wykończyć wroga, ale aby wojska żyły pomiędzy ludnością tubylczą, odbudowując kraj od początku, wraz z nowym rządem. Według niego wojsko powinno stać na czele Afganistanu. Ale koszta takiego przedsięwzięcia byłyby ogromne. Amerykanie nie chcą zwiększyć ilości żołnierzy w Afganistanie i nikt nie chce łożyć dodatkowych pieniędzy na odbudowę państwa, które może ponownie przejść w ręce Talibów. Relacji generała z Prezydentem Obamą również nie można określić jako „ciepłe”. Mimo podkreślanego szacunku dla prezydenta w każdym wywiadzie, generał uważa, że Prezydent nie jest wystarczająco twardy. Prezydent Obama zrobił o co go McChrystal poprosił i wysłał dodatkowe siły zbrojne w postaci 30,000 tysięcy żołnierzy. Zajęło mu to 3 miesiące, ale to dobrze, gdyż przynajmniej doszło do analizy i decyzja nie została podjęta, ot tak sobie czy ktoś się z nią zgadza czy nie. Sytuacja w Afganistanie nie ulega jednak zbyt wielkiemu polepszeniu. W czerwcu tego roku, 1000 żołnierzy amerykańskich poniosło śmierć, ogromny sumy wdawane na ową wojnę powoduje, że Amerykanie domagają się wycofania z Afganistanu. W bazach USA w Afganistanie, generał wprowadził nowe warunki, zabronił alkoholu, Burgera Kinga oraz jakichkolwiek symboli zachodu. Sam śpi tylko 4 godziny, biega 7 mil każdego dnia, i je jeden posiłek dziennie. Jego spartańska forma życia ma mu przybliżyć żołnierzy, którzy według niego oddaliby życie za niego tak, jak i on za nich. Ojciec McChrystala walczył w Korei oraz Wietnamie, generał ukończył West Point w 1972 roku i uważano go za ogromny talent. Mimo, że generał nie lubi polityków i co o nich myśli przekazał w magazynie „Rolling Stone”, to jednak czasami zachowuje się dokładnie tak jak i oni. Kiedy w 2004 roku, zginał gracz footballu, Pat Tillman, to właśnie McChrystal aby nie dowiedziano się jak naprawdę Tillman zginał, wykreował sytuację śmierci Tillmana z rąk Talibów, aby nikt się nie dowiedział, że to przypadkowa kula żołnierzy amerykańskich go zabiła. McChrystal był uważany za „złotego chłopaka” Prezydenta Busha, oraz Rumsfelda, którzy podziwiali generała za jego efektywność. Magazyn „Newsweek” nazwał McChrystala „wojownikiem Jedi”, który był dobry w „polowaniu” na Talibów oraz wymyślaniu dla nich odpowiednich kar.

To co McChrystal myśli na temat polityków nie byłoby tak istotne gdyby nie fakt, że ukazuje jak bardzo ci ludzie odpowiedzialni za taki przedsięwzięcie nie lubią się, nie potrafią ze sobą współpracować i tworzą większy chaos w miejscu gdzie jest to niepotrzebne. McChrystal wyraził zwątpienie w efektywność wojsk USA oraz NATO w Afganistanie, mówiąc „Powinniśmy zrzucić bombę na to pieprzone miejsce. Co my tam robimy? Przegrywamy te pieprzona wojnę”. Generał tak jak historyczny Dzingis Khan chciałby osiągnąć sukces na tych trudnych terenach. Po 9 latach w Afganistanie, Taliban jest nadal silny, korupcja w rządzie znacząca, a tubylcy zastraszeni i terroryzowani przez Talibów nie wierzą w USA oraz NATO.

Obama wezwał McChrystala do Waszyngtonu. Prasa oraz politycy uważają, że generał straci pracę. Cokolwiek zrobi Prezydent Obama będzie użyte przeciwko niemu. Jeżeli nie zwolni generała, to jest slaby, jeżeli go zwolni to udowodni, że on oraz jego rząd nie maja pojęcia co się dzieje w Afganistanie. Wprowadzenie nowego dowódcy nie jest takie łatwe, zwłaszcza, że Karzai ufa McChrystalowi. Artykuł ujawnił bardzo ważny fakt, a mianowicie to , że ludzie podejmujący decyzje w sprawie Afganistanu działają przeciwko sobie, nie potrafią ze sobą współpracować i przez to wprowadzają większy chaos do sytuacji wystarczająco mocno skomplikowanej. Prezydent Obama będzie musiał to zmienić. McChrystal ośmieszył USA mówiąc w taki sposób o wojnie oraz tych, którzy podejmują decyzje na ten temat. Jako głównodowodzący powinien rozważać słowa. Jest wielu, którzy bronią generała usprawiedliwiając go, że misja mu powierzona jest trudna. Jest trudna i dlatego jest tak ważne, aby odpowiednia osoba była dowódca, a nie wściekły, sfrustrowany facet, który uważa, ze jego plan i tylko jego plan jest dobry, nie ważne jak wysokie są tego koszty. Gdyby sytuacja była prosta, już dawno wojna byłaby zakończona, a żołnierze w domu. Sekretarz Stanu, Robert Gates, broniąc generała podkreślił, że wojska USA oraz NATO poświęcają swoje życie w Afganistanie. I właśnie dlatego, dowódca tych wojsk powinien być kimś kto potrafi zachować spokój oraz umiarkowanie w wypowiedziach zwłaszcza dla prasy. Po tym jak McChrystal dowiedział się jak wiele problemów ten artykuł spowoduje, powiedział, że bierze na siebie cala odpowiedzialność, a jego kariera wojskowa jest oparta na pryncypale osobistego honoru w stosunku do tego co robi oraz profesjonalnej niezależności”. Niestety wypowiedzi generała w artykule dla „Rolling Stone” są dalekie tym słowom.

Wigg

———————–

*Prezydent Barack Obama zwolnił generała Stanleya McChrystala. Ma go zastąpić generał David Petraeus.

Nie całkiem prawdziwi politycy

W listopadzie tego roku będą wybory senatorów, oraz reprezentantów do Kongresu USA. Dla obu partii te wybory będą ważne, gdyż mogą zadecydować o tym, kto będzie miał przewagę w Senacie oraz Izbie Reprezentantów. Obecnie Demokraci mają przewagę i dlatego też mimo tak wielu problemów byli w stanie zatwierdzić reformę służby zdrowia. Republikanie nie mogą się doczekać wyborów, według nich spadek poparcia dla Prezydenta Obamy, oraz niezadowolenie niektórych wyborców, to idealny czas dla nich aby odzyskać większość w obu izbach.

W zeszłym tygodniu, odbyły się prawybory, podczas których wybrano po jednym kandydacie z obu partii. W listopadzie wyborcy zadecydują, czy chcą Republikanina czy Demokratę. Nasuwa mi się pytanie, czy kandydat jest rzeczywiście przedstawicielem wyborców i czy wybór danego kandydata świadczy o nim/niej samym jako polityku/człowieku, czy może o wyborcach? Śledząc wybory w USA oraz w Polsce zastanawiam się, kto głosował na Georga W. Busha, Andrzeja Leppera, czy braci Kaczyńskich, bo ktoś przecież jednak na nich głosował. Ktoś utożsamiał się z nimi i zależało mu na tyle, aby pójść i glosować.

Wybory są zawsze ciekawym wydarzeniem. Nie tylko w Polsce wybiera się nietypowych i nienadających się ludzi na polityków. To, co wydarzyło się w Południowej Karolinie, jest tego przykładem. Kandydatem Demokratów na senatora USA został nikomu nie znany Alvin Green, nie mylić z piosenkarzem Al Greenem. Kim jest Alvin Green? Nikt naprawdę tego nie wie. Jest to zagadka dla wszystkich, nawet doradcy Prezydenta USA, Davida Axelroda. Demokraci, dziennikarze, oraz komicy zadają sobie pytanie, w jaki sposób znalazł się na liście kandydatów na senatora USA. To co wiemy o Alvinie Green to, że ma 32 lata, jest czarnoskóry, był bezdomny przez długi czas, aż do momentu kiedy jego tata pozwolił mu mieszkać u siebie, nie ma pracy, nie ma komputera, nie ma telefonu domowego, ani komórki, nie zapłacił dotychczas żadnych podatków, nie miał i nie ma sztabu ludzi pracujących dla niego podczas kampanii wyborczej, nie miał żadnych reklam promujących go w TV – i wygrał. Należy również wspomnieć, że Pan Green ma na swoim koncie wyrok, został wyrzucony z wojska kilka miesięcy temu, a jedna ze studentek colleg’u posądziła go podczas wywiadu telewizyjnego o pokazywanie jej materiałów pornograficznych. Pan Green otrzymuje zapomogę od państwa, ponieważ nie pracuje, ma prawnika od państwa za darmo, który broni go w sprawie kryminalnej obecnie toczącej się w sądzie.

Aby móc kandydować, kandydat musi mieć pewna ilość głosów, oraz wpłacić określoną sumę pieniędzy. Pan Alvin Green miał ową sumę, tylko nie potrafił powiedzieć dokładnie skąd, oraz podpisy. Suma, która wpłacił to 10,000 tysięcy dolarów. Pan Green powiedział, ze otrzymał te sumę w postaci czeku od nieznajomego. Doradca Prezydenta, David Axelrod oraz Partia Demokratów jest nadal w szoku i domaga się aby Green zrzekł się kandydatury z partii Demokratów, aby prawdziwy Demokrata mógł stanąć do walki z Republikaninem. Domagają się, aby prokurator stanu Południowej Karoliny przeprowadziła śledztwo, kto tak naprawdę za tym stoi, że taki kandydat wygrał. Podejrzenie pada na Republikanów, bo kto inny? Może tak, a może nie. Być może Alvin Green otrzymał czek od kogoś, kto utożsamia się z nim, oraz jego poglądami, o których tak naprawdę nic nie wiadomo. Jest to możliwe. Czy inni kandydaci nigdy nie dostali donacji od anonimowych ludzi? W wywiadzie telewizyjnym, Alvin Green powiedział, że podróżował po całym stanie Południowej Karoliny, aby ludzie mogli go poznać i aby mógł przekazać im to co by chciał zrobić. Według niego, wygrał, gdyż mieszkańcy Południowej Karoliny utożsamiają się z nim, jest jednym z nich. 59% wyborców partii Demokratów glosowało na Greena.

Drugi kandydat partii Demokratów, prawnik, Vic Rawl wydal 250,000 tysięcy dolarów na kampanię wyborczą, nie uważał Greena za poważnego kandydata, totalnie go zlekceważył i przegrał. 59 % to ogromny kapitał zaufania wyborców. Pytanie tylko, czy wyborcy wiedzieli kim jest Alvin Green i czy rzeczywiście glosowali na niego ponieważ uważali go za jednego z nich, który będzie ich reprezentował w senacie? Poludniowa Karolina to w większości ludność czarnoskóra, biedna, pamiętająca czasy Klu Klux Klanu oraz rasizmu, który nadal w tym kraju istnieje, zwłaszcza na Południu. Być może właśnie to zadecydowało, że Alvin Green wygrał. Vic Rawl jest biały, bogaty, nie ma nic wspólnego z wyborcami zamieszkującymi ten stan, nie wysilił się za bardzo aby wydać więcej tak aby go wyborcy poznali i mogli przekonać się, że im pomoże. Nie wszyscy w USA mają wykształcenie, wielu ma problemy z pisaniem oraz czytaniem. W momencie kiedy mieli do wyboru pomiędzy dwoma kandydatami, jednym białym i bogatym, który nawet nie wysilił się aby ich sobie zjednoczyć a czarnym, biednym, który podróżował po stanie aby się dowiedzieć, jak żyją mu podobni nie ma nic dziwnego, że wybrali swojego. Więc dlaczego jest tyle zwątpienia, że Green nie jest prawdziwym kandydatem, dlaczego podejrzewa się, że ktoś maczał w tym palce aby go wybrać? Czy rzeczywiście został podłożony przez Republikanów? I dlaczego? Podczas wywiadu, Alvin Green dużo nie mówi, jest spokojny, jakby coś z nim było nie tak. Zapytany czy czuje się dobrze odpowiedział, że tak, żadnych emocji, żadnych reakcji, totalny relaks. Zapytany czy bierze lekarstwa, narkotyki odpowiedział spokojnie, że nie. Jakby to było najbardziej naturalne pytania do kandydata na senatora USA. Ogólnie, trudno się z nim komunikować i dostać jakąkolwiek odpowiedz.

Historia Alvina Greena jest ciekawa. Ale mam wątpliwości, że nikt inny nie był w to wmieszany. Ciekawi mnie jak Alvin Green poradzi sobie z senatorem Jimem DeMintem z partii Republikanów. Nie lubię DeMinta, który nadal uważa, że Prezydent Obama nie jest obywatelem USA i ma takie teorie, że trudno mi uwierzyć, że ten człowiek ma rozum. Jeżeli Alvin Green nie będzie musiał zrezygnować, wybory w listopadzie mogą okazać się całkiem ciekawe. DeMint tak samo jak Vic Rawl jest biały i bogaty. Green, jako czarnoskóry w stanie zdominowanym przez biednych czarnoskórych, może mieć przewagę. Cala ta sytuacja z Alvinem Greenem ośmiesza obie partie, zarówno Demokratów jak i Republikanów. Jeżeli Republikanie rzeczywiście podłożyli Greena, to są bardziej zdesperowani i beznadziejni, niż się myśli. To co partia Republikanów reprezentuje przez ostatnie kilka lat jest żenujące. Jeżeli chodzi o Demokratów, to jak mogli przegapić kogoś takiego, nie sprawdzić Greena.

Politycy często uważają, ze mogą łamać prawo i ze nie będzie żadnych konsekwencji. Lekceważą sobie reguły, przepisy i robią co chcą. Tylko dlaczego wybiera się ciągle tych samych ludzi? Federalna Komisja Wyborcza założyła już sprawę przeciwko Alvinowi Green. Przedstawicielka komisji zażądała od Greena rezygnacji. A co na to Alvin Green, którego wyrazu twarzy nic nie jest w stanie zmienić nawet presja ze strony Federalnej Komisji? Alvin Green nie zamierza zrezygnować, ani się poddać, ze spokojem oczekuje na walkę z Republikaninem, Senatorem Jimem DeMint.

Wigg

No Drama Obama

Według wielu Prezydent Obama powinien pokazać jak bardzo jest wściekły na BP i przejąć kontrolę nad całym problemem . Prezydent Obama jednak nie uderza pięścią w stół, piana mu z ust nie cieknie i nie wykrzykuje pogróżek. Nie wyobrażam sobie Obamy aż tak zdenerwowanego, aby się tak zachowywał .

Sprawa w Zatoce Meksykańskiej jest skomplikowana. Tak naprawdę to nikt nie wie jak dużo ropy wylało się, a BP ciągle podaje inne informacje. Od ponad 50 dni profesjonaliści zatrudnieni przez BP okazują się bezsilni. Ktokolwiek widział zdjęcia ukazujące oblepione w brązową ciecz ptaki, tonące i niemogące się wydostać, wie jaki to przerażający obraz. Masowa ilość żółwi, roślinności, organizmów żyjących w głębinach zginęły, lub nie będą miały możliwości przetrwania. Tysiące ludzi próbuje ratować ptaki, czyszcząc je i przenosząc na tereny gdzie będą bezpiecznie mając nadzieje, że nie wrócą po swoje pisklęta.

Kiedy huragan Katrina zalał Nowy Orlean w stanie Louisiana, 134,000 domów zostało zniszczonych, 1 milion ludzi musiało się przemieścić, a 1400 osób straciło życie. I była to straszliwa tragedia. Wybuch platformy Deepwater Horizon spowodował zniszczenie fauny i flory wybrzeży Louisiany, oraz pozbawił ludność środków do życia. Argument, że wydobywanie ropy blisko wybrzeży kreuje miejsca pracy jest śmieszny. Ów wybuch pokazał, że jest to niebezpieczne. Rezultat jest taki, że tysiące osób straciło prace, nie ma się z czego utrzymać i ktoś będzie musiał im pomóc, aby mogli przeżyć. Szkody wyrządzone środowisku naturalnemu są ogromne. Mimo, że zdjęcia ukazujące ogrom zniszczeń są przerażające, politycy w Waszyngtonie nadal nie glosują za reformą, która by chroniła przed lekceważeniem środków bezpieczeństwa, jak to było w przypadku BP. Ropa nadal się przemieszcza i zbliża się do wybrzeży Florydy, miejsca zamieszkania ogromnej ilości ptaków, ryb, oraz terenu, który głównie utrzymuje się z turystyki . BP nieudolnie kontroluje sytuację, stosując metody, które są nieskuteczne. Ogromna plama uległa podziałowi i obecnie jest już kilka plam pływających nieżalenie w rożnych kierunkach powodując dodatkowy problem. Tysiące ludzi bez odpowiedniego zabezpieczenia zostało zatrudnionych do oczyszczania wybrzeża.

Republikanie nadal uważają, że wydobywanie ropy w pobliżu wybrzeży jest bezpieczne. Amerykanie są jednak wzburzeni, to naród, który ma fiola na punkcie zwierzaków. Zwierzak jest często o wiele lepiej traktowany niż ludzie. Po obejrzeniu zdjęć ukazujących ptaki pokryte oleista cieczą, zatopione, nie mogące się wydostać z brudnej wody, oraz nieżywe ryby, żółwie i zniszczona roślinność spowodowało to, że Amerykanie już nie chcą aby pozwolono na wydobywanie ropy w pobliżu wybrzeży. Prezydent Obama powiedział, że winni będą ukarani. Nałożono restrykcje i szuka się winnych. Ale BP, oraz ci wszyscy związani z BP maja dużo pieniędzy, a za pieniądze można kupić wszystko. Sytuacja okazuje się skomplikowana. Nic nie działa, a ogrom szkód jest coraz bardziej krytyczny. Tłumaczenie, że sytuacja jest trudna i skomplikowana, nie jest usprawiedliwieniem. Kryzys związany z systemem finansowym też tłumaczono jako skomplikowany, reformę służby zdrowia też tłumaczono jako skomplikowana. Nic nie jest proste.

Rozlew ropy to nie tylko wina BP, nieudolnych polityków, to również zachłanność Amerykanów, którzy są narodem konsumentów uważających, że im się wszystko należy. Oni sobie zasłużyli aby mieć, aby posiadać więcej. Nie ważne, że coś lub ktoś ginie. Im się należy.

Waszyngton ma znaleźć winnych. Obietnice, że winni będą postawieni w stan oskarżenia maja zamknąć usta tym, którzy krytykują polityków odpowiedzialnych za to, czy istnieje prawo nakazujące pewne reguły czy nie. Ale czy ktoś z bankowców, oraz instytucji finansowych, które doprowadziły do ruiny systemu finansowego w USA poszedł do więzienia? Zarząd PB nie uległ zmianie, nadal ci sami ludzie podejmują decyzje. Ci sami ludzie, którzy byli ostrzegani, że na platformie były problemy z przepływem gazu, oraz cementem otaczającym rurę do wydobywanie ropy, nadal zarabiają. Zarząd BP wiedział, że zasady bezpieczeństwa były łamane. Kary były nakładane, ale nie były wystarczająco wysokie, aby BP zostało zmuszone do zmian. Tony Hayward, główny zarządca PB, nadal kieruje firmą i nie widać, aby czuł się winny. Według Tony’ego Haywarda to nie tylko BP jest winne. Wkrótce BP, które straciło już kilka milionów na oczyszczanie i będzie musiało zapłacić odszkodowanie, wskaże palcem na rząd USA, a Republikanie potwierdzą winę rządu Baracka Obamy.

Czy ktoś z PB pójdzie do więzienia? Prawdopodobnie nie, ponownie skończy się tylko na wyrażeniu oburzenia, oraz solidarności z ludnością Louisiany. Odpowiedzialność leży na barkach polityków, oraz Prezydenta Obamy. Nie oczekuje od niego oraz polityków cudów, ale oczekuje, że sytuacja jakkolwiek skomplikowana będzie miała rozwiązania a winni będą ukarani. Nie zależy mi na krzyku polityków, ich oburzeniu oraz pustej retoryki, która nie zmieni tego co się wydarzyło. Zależy mi na działaniu, zrobieniu czegoś aby firmy typu BP były odpowiedzialne za swoja działalność, aby kary były tak wysokie, że zmuszone byłyby ich nie łamać. Dodatkowo zarząd tych firm ponosił by również odpowiedzialność, a karą byłoby wiezienie.

Wigg

Po pijaku

Tak jak i wiele innych mniejszości w USA, Polacy mają dobrą i złą opinię wśród Amerykanów. Często, wielu Polaków mieszkających w USA nie przyznaje się do tego, że jest Polakami, wstydząc się zachowania Polaków, szczególnie w dużych aglomeracjach miejskich, takich jak Chicago, Nowy Jork, czy Detroit. Polonia nie jest wszędzie taka sama. Mimo dużej grupy Polaków z wykształceniem oraz znajomością języka angielskiego, wizerunek niezbyt mądrego Polaka – pijaka, nadal istnieje i jest podstawą do wielu żartów. Niestety bardzo często Polacy są sobie sami tego winni.

USA to nie jest nasz kraj, jesteśmy tutaj emigrantami, którym tak naprawdę pozwolono mieszkać w USA, dano prawa oraz pozwolenie na pracę. Wielu o tym zapomina. Jakkolwiek by na to nie patrzeć, w porównaniu z innymi państwami, USA jest bardzo tolerancyjne w stosunku do emigrantów, pozwalając im na pracę, na dostęp do służby zdrowia, programów socjalnych, oraz umożliwia wielu osobom aby mogły stać się obywatelami tego kraju. Wielu Polaków w momencie uzyskania obywatelstwa USA uważa, że staja się lepsi traktując resztę Polaków jako tych gorszych tylko dlatego, że nie maja legalnych dokumentów. Ci sami Polacy bardzo często łamią prawo, dając podstawę do krytyki.

Z czego są Polacy znani w Chicago? Z pijaństwa, jeżdżenia po pijaku, rozrób w barach, oraz bicia żon. Jaki bar jest otwarty od wczesnych godzin porannych? Prawie każdy polski bar… Znany wyszynk „Zakopane” w byłej dzielnicy polskiej zwanej „Trójkątem Polskim”, otwiera swoje drzwi dla stałych klientów o godzinie 7:00 rano lub wcześnie, a niecierpliwi klienci czekają grzecznie pod drzwiami nie mogąc się doczekać na wódeczkę. Ile razy, szczególnie w Polskich dzielnicach, a jest ich obecnie kilka, można zauważyć chwiejących się Polaków od rana do wieczora. To jest właśnie to co Amerykanie zapamiętują , Polak to pijak rozrabiający w barze.

Schemat Polaka pijaka, Polaka złodzieja jest promowany przez naszych rodaków, którzy poprzez bardzo ekstremalne zachowania trafiają na czołówki gazet. Smutne, ale jednak nadal prawdziwe. Nasi krajanie pojawiają się w lokalnych wiadomościach całkiem często i prawie zawsze alkohol jest przyczyną. W kwietniu, zapity krajan wepchnął nóż w plecy trzydziestokilkuletniego mężczyzny, zostawiając go na podłodze. Chłopak się wykrwawił i zmarł. Za miesiąc miał wrócić z matką do Polski…

Pan B., morderca, który przyznał się do winy i oczekuje na wyrok, lubił sobie popić. Dla niego litr wódki to tak jak dla przeciętnego człowieka kieliszek. Pan B., stały bywalec barów oraz imprez, kolegował się z Panem K., który miał dom w Chicago i aby sobie dorobić wynajmował górną cześć. Jego lokatorami był ów młody człowiek, oraz jego mama, którzy przyjechali do USA aby zarobić a potem wrócić do kraju i żyć z tego co zaoszczędzili w USA. Nieszczęsnego dnia, a była to sobota, Pan B. i Pan K., od godzin porannych pili sobie wódeczkę, po czym Pan K., poszedł się przespać. Według jego późniejszych zeznań, nic nie słyszał, nic nie widział i o niczym nie wie. Mimo, że jego sypialnię od kuchni gdzie cała tragedia się rozpoczęła dzieliły tylko drzwi, Pan K. nie był świadomy niczego. Według jego zeznań, po tym jak udał się na drzemkę, jego kolega, Pan B. postanowił zostać i dopić to co było na stole. Prawdopodobnie, ofiara schodząc z góry, natknęła się na pijanego Pana B., który pchnął go nożem w plecy i zostawił na podłodze. Po jakimś czasie, postanowił obudzić Pana K. informując go, że coś jest nie tak z lokatorem, lezącym na podłodze w kałuży krwi. Ani Pan B. ani Pan K. nie pomyśleli aby sprawdzić, czy jeszcze żył, czy można mu było pomóc. Zostawili go na podłodze nie wiedząc co robić. W końcu, właściciel zadzwonił na policję. Pan K. twierdzi, ze był w takim szoku, ze nic nie pamięta.

I to nie jest tylko taki jeden przypadek kiedy pijany Polak zabija, rani lub kaleczy kogoś. Jak już pojawiamy się w wiadomościach, to właśnie dlatego, że jakiś pijany Polak zadźgał nożem kogoś lub jechał po pijaku samochodem i spowodował śmierć innej osoby. Taki przypadek miał miejsce kilka miesięcy temu, kiedy pijana Polka wracając z imprezy spowodowała wypadek i śmierć.

Alkohol, „duma” Polaków to również przyczyna wielu pobić dokonanych na żonach przez mężów w USA. W powiecie Cook, do którego należy Chicago, spraw napływających jako rezultat pobicia i znęcania się nad kobietami oraz dziećmi przez pijanych Polaków jest bardzo dużo. Policja wzywana na pomoc, aresztuje pijanego. Jeżeli kobieta nie wniesie pozwu o sprawę do sadu, ów aresztowany zostanie wypuszczony po 48 godzinach. Niestety w większości wypadków, właśnie tak jest. Polki jakby zaakceptowały sytuację, że mąż pije i bije. Mimo, że maja pełne prawo założenia sprawy, decydują się na wycofanie oskarżenia. Sytuacja rodzin polskich jest często dziwna w Chicago, gdyż warunki są również inne. Wielu Polaków sięga po alkohol z powodu braku pracy, złej pracy, słabych zarobków, czy tęsknoty. Trzeźwi Polacy to rzetelni pracownicy, których Amerykanie chętnie zatrudniają; Pijani Polacy to nieciekawy widok; to facet, który nie mówi po angielsku, ale chciałby sobie pogadać, więc zaczepia wszystkich dookoła, aż do momentu kiedy albo padnie, albo zostanie zgarnięty przez policję.

Wigg

Trzy książki

Sebastian Junger, korespondent magazynu Vanity Fair wydał książkę pt. „War”, w której postanowił opisać codzienność młodego żołnierza w Afganistanie, żyjącego w ekstremalnych warunkach i któremu grozi śmierć w każdej minucie. Junger spędził kilka miesięcy w Afganistanie w jednym z plutonów, w prowincji Kunar, 25 mil od granicy z Pakistanem. Junger nie opisuje sytuacji politycznej w Afganistanie; jego bohaterami są młodzi żołnierze, którzy jak laboratoryjne szczury byli obserwowani prze autora, po to aby mógł on zrozumieć warunki w których żyli i jak te ekstremalne warunki, ataki ze strony Talibów, relacje z ludnością tubylczą wpłynęło na ich życie po powrocie do kraju. Żołnierze Drugiego Plutonu, otoczeni przez wroga z każdej strony, mieszkali w trudnych warunkach często bez wody, bez odpowiedniego żywienia oraz kontaktu ze światem. To co mieli to czas, broń i oczekiwanie. Zadaniem żołnierzy było zabicie wojowników oraz przekonanie ludności Korangali, że Amerykanie to przyjaciele a nie wrogowie. Junger opisuje czas kiedy nie było strzelania, oczekiwanie żołnierzy aby coś się wydarzyło, cokolwiek, gdyż warunki oraz miejsce były nie do zniesienia. Książka ma trzy rozdziały: Strach, Zabijanie oraz Miłość. Junger przedstawił brzydotę świata kiedy trzeba było zabijać i mieszkać w budynkach z karaluchami i tarantulami, jak również bezsilność żołnierzy w bezczynnym oczekiwaniu. Wojny nie można zrozumieć jeżeli się jej nie przeżyło oraz tych którzy w niej walczyli i z niej wracają. Mentalność żołnierzy, ich strach, aby ktoś przez nich nie zginął, strach pozbawienia kogoś życia, strach przed powrotem, złość, gniew, myśli samobójcze, samotność i brak zrozumienia, to cel książki Jungera, książki dającej ciekawy obraz bezsensu wojny prowadzonej przez Amerykanów.

Jack Rakove, historyk oraz autor książki „Revolutionaries: A New History of the Invention of America” podjął się bardzo ciekawego zadaniu opisania kim tak naprawdę byli założycieli USA. Dla Amerykanów „Founding Fathers”, czyli Waszyngton, Madison, Jefferson, Franklin, Hamilton, Adams czy Mason to prawie że herosi, których słowa są często traktowane jak wyrocznie przez niektórych polityków. Rakove przedstawił założycieli tego kraju jako zwykłych ludzi wiodących życie farmera czy weterynarza, którzy stali się rewolucjonistami mimo własnej woli, gdyż sytuacja polityczna zmusiła ich do tego aby stanęli na czele tego kraju. Nie byli politykami, idealistami, czy entuzjastami zmian, którzy dzień i noc myśleli o polityce czy o rebelii przeciwko Imperium Brytyjskiemu. Wydarzenia z 1774 roku, niesprawiedliwość spowodowały, że twórcy konstytucji USA zostali wepchnięci w wir wydarzeń i stali się rewolucjonistami. Rakove nie ukazuje ich jako ludzi idealnych czy doskonałych polityków. Ukazuje ich jako ludzi, którzy się często ze sobą nie zgadzali i mieli rożne opinie na temat niewolnictwa, równouprawnienia, czy praw zawartych w obecnej konstytucji. I dlatego jest to książka ciekawa, zwłaszcza, że w tym samym czasie tworzono Konstytucje 3 Maja. Tym kim są Amerykanie dzisiaj jako naród i jakimi zasadami kieruje się Sąd Najwyższy USA wywodzi się z myślenia i decyzji często przypadkowych ludzi.

Mark Braverman, wydal bardzo kontrowersyjną książkę pt. „ Fatalne połączenie: czyli Chrześcijanie, Żydzi i poszukiwanie pokoju w Ziemi Świętej”. Dlaczego warto jest przeczytać tę książkę? Temat Żydów, Izraela nie jest tylko kontrowersyjny w West Bank, czy w Polsce ale również w USA, które latami wspierało Izrael. Izrael często podejmował decyzje, których skutki nie były dobre dla USA, a USA i tak wspierało Izrael. Mark Braverman, Amerykanin pochodzenia żydowskiego nigdy nie kwestionował ważności Izraela jako kraju oraz praw narzuconych przez Izrael. Jednak po powrocie z West Bank stwierdził, ze Izrael łamie prawa człowieka i tak jak w chrześcijaństwie tak i w religii żydowskiej powinno dojść do reformacji. Według niego, podejście Izraelitów do Palestyńczyków jest karygodne. Izrael przeżywa kryzys sumienia. Ignorując prawa Palestyńczyków, Izrael ignoruje ponad tysiącletnie prawa żydowskie. Jego koncept reformacji wiary żydowskiej jest kontrowersyjny, ale według niego potrzebny. W USA nieczęsto się słyszy krytykę Izreala. USA łoży miliony na Izrael. To dzięki dolarom USA, ekonomia Izraela jakoś funkcjonuje. Według Bravermana, chrześcijanie czują się odpowiedzialni za Holocaust i dlatego pozwalają Izraelowi na opresje Palestyńczyków i łamanie praw. Braverman nawołuje do nie używania przemocy oraz reformacji. Tak jak Braverman, wielu żydowskich intelektualistów otwarcie mówi na temat ciemnej strony postępowanie Izraela oraz politycznych syjonistów. Książka Bravermana to nie tylko krytyka; to również ukazanie szacunku do ksiąg żydowskich, miłości do rytuałów oraz pokojowego postępowania Żydów. Jego książka jest nawoływaniem Zachodu aby nie pozwalał Izraelowi na robienie tego co chce i łamanie praw człowieka. Za swoje poglądy, Braverman jest krytykowany i uważany za przeciwnika Izraela. Silne organizacje żydowskie nie pozwalają na tego typu krytykę i uważają Braverman za antysemitę. Braverman próbuje zrozumieć Izrael i jego postępowanie. Zadaje pytania dlaczego Izrael przez swoje zachowanie kreuje sytuacje o wiele bardziej niebezpieczna dla Izreala i dlaczego Zachód na to pozwala? Według niego Izraelita to nacjonalista, który łamie prawa międzynarodowe, ale przede wszystkim prawa człowieka.

Wigg

Prawo Miranda

W 1963 roku, Ernesto Miranda został zaaresztowany za rabunek, porwanie oraz gwałt w Arizonie. Podczas aresztowania Mirandy, policja nie poinformowała go o tym, że według prawa konstytucyjnego ma prawo do milczenia zanim policja rozpocznie jakiekolwiek przesłuchanie. Podczas dwugodzinnego przesłuchania, Ernesto Miranda przyznał się do zarzutów i sędzia skazał do na ponad 20 lat wiezienia. Ernesto Miranda nie ukończył szkoły, nie był stabilny psychicznie oraz nie miał prawnika obecnego podczas przesłuchania, który zapewniłby, że jego prawa jako obywatela tego kraju zostały uszanowane. Ernesto Miranda wniósł apelacje do Najwyższego Sadu w Arizonie twierdząc, że policja nie miała prawa go przesłuchiwać nie uprzedzając go o prawie do zachowania milczenia i dlatego jego przyznanie się do winy nie powinno być brane pod uwagę. Sad w Arizonie odrzucił jego apelację. W 1966 roku, Ernesto Miranda wniósł apelacje do Najwyższego Sądu w USA, który zadecydował, że policja nie uszanowała piątej poprawki do konstytucji USA, która gwarantuje, każdemu podejrzanemu, prawo do zachowani milczenia i nie zeznawania przeciwko sobie, jeżeli nie zaproponowano mu prawnika. Od tego czasu prawo Miranda, jest szczególnie przestrzegane, gdyż jego złamanie może przyczynić się do odrzucenia sprawy w sądzie.

Kiedy Faisal Shahzad próbował zdetonować bombę na Times Square w Nowym Jorku, debata na temat prawa Mirandy powróciła. Faisal Shahzad nie urodził się w USA, pochodził z Pakistanu, ale otrzymał obywatelstwo USA i według konstytucji USA podczas aresztowania miał prawo do zachowania milczenia i nie zeznawania przeciwko sobie. Shahzad zeznawał zanim przeczytano mu prawo do zachowania milczenia. Podczas przesłuchania zeznał, że był przygotowywany do ataku na USA w Waziristanie, bazie Al-Qaeda graniczącej z Afganistanem kiedy był pięć miesięcy w Pakistanie. Przyznał również, że otrzymał fundusze oraz wskazówki jak należy przeprowadzić atak. Shahzad, mimo, że nie urodził się w USA, był obywatelem tego kraju, więc przysługiwało mu wszelkie prawo konstytucyjne. Republikanie uważają, że terroryści nie mają żadnych praw. Kiedy 25 grudnia zeszłego roku, Umar Farouk Abdulmutallab, próbował wysadzić w powietrze samolot lecący do Detroit, Republikanie ostro skrytykowali administracje Obamy za to, że przeczytano mu prawo Miranda pozwalające zachowanie milczenia. Jakkolwiek , Umar Farouk był przesłuchiwany przez 3 lub 4 godziny zanim owe prawa mu przeczytano, gdyż z powodu poparzeń potrzebował opieki lekarskiej.

Dyskusja na temat zachowania milczenia stała się dyskusją publiczną po tym jak doradca Prezydenta, David Axelrod powiedział w wywiadzie dla CNN, że należy rozszerzyć komu się należy prawo Miranda kiedy chodzi o zapewnienie bezpieczeństwa społeczeństwu. W 1984 roku, Sąd Najwyższy USA i tak już rozszerzył reguły zastosowania tego prawa pozwalając na przesłuchanie podejrzanego bez natychmiastowego poinformowanie go o tym, że nie musi zeznawać jeżeli nie ma obecnego prawnika, jeżeli działalność tej osoby mogła zagrozić bezpieczeństwo obywateli USA. Prokurator generalny USA, Eric Holder, podał, że nastąpi kolejna poprawka do prawa Miranda w stosunku do osób podejrzanych o terroryzm. Pomysł ten jest szczególnie popierany przez Republikanów, którzy uważają, że każda osoba uznana za podejrzanego o terroryzm powinna być traktowana jako wiezień polityczny a nie jak osoba podejrzana o przestępstwo kryminalne. Według Republikanów, USA ma pełno prawo do aresztowania każdego posadzonego o terroryzm; przesłuchiwania bez uszanowania praw konstytucji USA lub prawa międzynarodowego tak aby zdobyć informacje, które zapobiegłyby następnym atakom.

Prawo do zachowania milczenia do momentu obecności prawnika jest jednym z ważniejszych w USA. Odebranie lub limitowanie tego prawa jest szkodliwe dla wizerunku USA, które za czasów Busha nie szanowało żadnych praw. Mark Fallon, który zajmował się przesłuchaniami podejrzanych o terroryzm, powiedział, że jakiekolwiek zmiany dotyczące prawa Mirandy mogą doprowadzić do późniejszych problemów podczas skazania podejrzanego, jeżeli Sąd Najwyższy USA uzna, łamanie tego prawa jest niezgodne z Konstytucja USA. Według niego, poinformowanie podejrzanego o prawie do zachowania milczenia jest jednym z najważniejszych. Administracja Obamy będzie miała wiele problemów ze strony grup broniących praw człowieka zwłaszcza po tym kiedy Barack Obama obiecał, ze prawo będzie szanowane. Prezydent Obama powiedział również, ze USA jest w konflikcie z Al-Qaeda i USA powinno przystosować instytucje oraz prawo tak aby móc poradzić sobie z tymi, którzy zagrażają USA.

Wigg

Republikanie – to „Katrina” Obamy

Czterdzieści lat temu gęsta oleista ropa zalała wybrzeże w Santa Barbara w Kalifornii, rozlewając się na 40 mil wzdłuż Południowej Kalifornii. Wybuch platformy wiertniczej w 1969 roku był katastrofą ekologiczną, która zapoczątkowała debatę na temat wydobywania ropy z wybrzeży USA. Ekolodzy ostrzegali, że mimo ogromnego postępu w technologi, zawsze może dojść do wybuchu, a skutki będą tragiczne dla środowiska naturalnego, oraz ludzi zamieszkujących w pobliżu.

Skutki wybuchu szybu wiertniczego w pobliżu Louisiany są już, jak wiadomo, tragiczne jeżeli chodzi o środowisko naturalne. Wylewająca się ropa z uszkodzonego szybu spowodowała śmierć wielu gatunków ryb, żółwi oraz zniszczyła wybrzeże tak bardzo, że według ekologów, upłynie wiele lat aby ryby oraz inne organizmy powróciły. Zatoka Meksykańska słynie z połowu ryb i jest głównym źródłem zatrudnienia wielu mieszkańców Louisiany, oraz Missisipi. Według ekologów sytuacja jest pięciokrotnie gorsza niż przypuszczali. Mimo natychmiastowej akcji, naprawienie szybu oraz znalezienie alternatywy, aby ropę powstrzymać zajmie dużo czasu, a każdy dzień jest tragiczny w skutkach.
USA to kraj, w którym obywatele uważają, że maja prawo do posiadania oraz korzystania z wszystkiego nawet jeżeli jest to szkodliwe dla środowiska. Amerykanie rzadko chodzą gdziekolwiek, poruszają się za pomocą samochodów, które nie są małe i które zużywają ogromną ilość paliwa, przyczyniając się do zanieczyszczania środowiska oraz zmiany w pogodzie. Cena ropy jest bardzo wysoka i dlatego też wydobywanie jej z wybrzeży jest tak bardzo popularne wśród Republikanów. Dodatkowo, wydobywanie ropy w pobliżu USA kreuje pracę dla wielu ludzi. Dla Republikanów jest to idealne rozwiązanie.

Rezultat wyciekającej ropy z szybu znajdującego się pod platforma „Deepwater Horizon” okazał się katastrofą ekologiczną na dużą skalę. Koszta związane z uprzątnięciem ropy będą ogromne. Prezydent Obama obwieścił, że BP jest odpowiedzialne za rozlanie ropy i powinno zapłacić za oczyszczenie, oraz straty związane z wybuchem szybu. BP za pomocą robotów próbuje naprawić system zapobiegający rozlaniom ropy, ale te kontrolowane roboty, 5,000 stop pod powierzchnia wody nie są w stanie zrobić tego szybko i z odpowiednimi rezultatami. BP planuje złapać ropę w kontenery zrobione z 74 ton metalu; jakkolwiek zanim zostaną one wykonane, zajmie to około 6 do 8 dni. Rząd nakazał zaprzestania połowu ryb na terenach wybrzeży Louisiany oraz Florydy. Gubernator Kalifornii, Arnold Schwarzenegger, po katastrofie obwieścił, że uważa wydobywanie ropy z terenów w pobliżu wybrzeży USA za zbyt ryzykowne i nie wyrazi zgody na umieszczenie szybów w pobliżu Kalifornii. Republikanie, którzy twierdzili, ze wydobywanie ropy z wybrzeży USA jest idealnym sposobem kontrolowania cen ropy, oskarżają Prezydenta Obamę o to, że rząd nie zadziałał zbyt szybko i długo im nie zajęło aby nazwać owa katastrofę „Katriną” Obamy. O dziwo, partia, która jest przeciwko rządowi nagle domaga się aby rząd miał swój udział w kontrolowaniu tego typu sytuacji.

USA używa 35% więcej ropy niż 40 lat temu, import ropy wzrósł dwukrotnie. Sprowadzana ropa ma ogromne ceny. Presja na znalezienie alternatywy wydobywania ropy jest ogromna. Najnowsze odkrycia ropy w pobliżu Zatoki Meksykańskiej było idealnym rozwiązaniem. Od 1980 roku najlepsze urządzenia technologiczne są używane przy wydobywaniu ropy. Zatoka Meksykańska, tak jak wybrzeża Brazylii, Ghany, Sierra Leone jest bogata w ropę. Jednak rezultat rozlewającej się ropy ma tak negatywne skutki, że ekolodzy maja nadzieje, że rząd USA będzie zmuszony to znalezienia innych alternatyw do wydobywanie ropy. Ryzyko jest zbyt duże, nie tylko środowisko zostało zniszczone, ale 11 osób poniosło śmierć na platformie Deepwater Horizno. Od 2001 to 2007, w podobny sposób zginęło około 41 osób a 302 osoby doznały poważnych obrażeń.

W Waszyngtonie trwa debata co należy zrobić. Kongres spotkał się z zarządem BP, który według większości nie tylko powinien ponieść koszty uprzątnięcia ropy, ale również zapłacić wszystkim tym, którzy stracili pracę po wybuchu szybu. Ludność zamieszkująca tereny Louisiany oraz Missisipi jest sceptycznie nastawiona do tego, że PB rzeczywiście pokryje straty. Po tym jak huragan „Katrina” zniszczył miasta, domy oraz wszystko co ci ludzie posiadali, zarówno instytucje rządowe jak i ubezpieczenia nie działały wystarczająco sprawnie aby im pomoc. Mieszkańcy są przygotowani na najgorsze. PB mimo obietnic, że całą winę bierze na siebie, powoli wskazuje, że to nie tylko PB było winne i oczekuje, że również rząd będzie pokrywał szkody.

Na pewno to wydarzenie przyczyni się do debaty czy rzeczywiście wydobycie ropy z wybrzeży jest bezpieczne i czy ryzyko związane z tego typu działalnością jest warte. Szkody wyrządzone środowisko naturalnemu są ogromne. Jakkolwiek, Amerykanie kochają swoje duże samochody i często zapominają, o cenie, którą musi być zapłacona za ich wygodę . Mniej wcale nie oznacza gorzej. Ich przyzwyczajenie do posiadania, ich prawo do wszystkiego co jest najlepsze, gdyż im się to należy często decyduje o tym, że środowisko oraz zdrowy rozsadek przegrywają.

Wigg

Amnestia?

W USA jest kilka opcji uzyskania obywatelstwa; jedna z nich jest sponsorowanie przez rodzinę lub pracodawce; druga jest wygranie zielonej karty. Wielu Polaków uzyskało legalny status właśnie w taki sposób. W 1986 roku, Prezydent Reagan doprowadził do zatwierdzenia amnestii dla 4 milionów emigrantów w USA. Amnestia pomogła wielu ludziom, przede wszystkim dala im prawo legalnego zatrudnienia. Temat emigrantów jest często poruszany przez wielu polityków zwłaszcza podczas wyborów, ale nigdy nie doszło do reformy, która rozwiązałaby problem nielegalnie przebywających w USA. Amnestia nie jest popierana przez Amerykanów, którzy uważają, że nielegalnie przebywający powinni opuścić kraj. Latynosi stanowią największą grupę emigracyjną w USA. Masowo przekraczają granice w Nowym Meksyku, Kalifornii czy Arizonie. Przejście przez granice jest niebezpieczne, często wielu ginie, jednakże chętnych nie brakuje.

Pani gubernator stanu Arizona, która należy do partii republikańskiej, postanowiła zatwierdzić nowe prawo emigracyjne. Według niej nowa ustawa, która dyskryminuje społeczność pochodzenia latynoskiego, jest fair dla mieszkańców Arizony. Ustawa pozwala policji zatrzymanie każdej osoby, która wygląda na Latynosa, jak również domagania się przedstawienia dokumentów potwierdzających legalny pobytu w USA. Prawo federalne USA mówi, że każda osoba, która nie jest obywatelem USA powinna mieć ze sobą dokumenty pozwalające na pobyt. Jednakże prawo federalne USA nie pozwala na dyskryminacje jednej grupy, w tym przypadku Latynosów.

Społeczność Arizony liczy około 30% osób pochodzenia latynoskiego. Przed włączeniem Arizony, Nowego Meksyku czy Kalifornii do Unii, Latynosi stanowili większość na tych terenach. Ustawa w Arizonie jest niesprawiedliwa i poniżająca. Grant Woods, prokurator generalny Arizony przekonywał panią gubernator, Jan Brewer, aby owej ustawy nie podpisała, gdyż nie tylko jest ona niezgodna z Konsytuacją USA, ale doprowadzi do wielu problemów socjalnych. Według Pani gubernator , ustawa jest sprawiedliwa i mieszkańcy Arizony ją popierają. Według niej, to prawo zmniejszy problem z kartelami narkotykowymi, oraz zmniejszy procent nielegalnie zatrudnionych. Według prawa USA, policji nie wolno zatrzymywać nikogo na podstawie koloru skóry, płci czy narodowości. Ustawa w Arizonie pozwala na zatrzymanie każdego kto wygląda na Latynosa, czyli kolor skóry odgrywa jednak rolę. Były kandydat na Prezydenta USA, senator John McCain, poparł to prawo. Według niego jest to dobry kierunek jaki należy przyjąć w walce z nielegalnymi. A jeszcze tak niedawno obiecywał reformę emigracyjną, która miała przede wszystkim pomoc społeczności latynoskiej i oskarżał Prezydenta Obamę o to, że jest przeciwko emigrantom przybywającym z Meksyku. Zwolennicy owej ustawy twierdza, że ustawa nie dotyczy dyskryminacji określonej grupy ludzi , ale tego co jet nielegalne. Jakkolwiek żaden biały, który jest nielegalnie nie zostanie zatrzymany tylko dlatego, ze wygląda w określony sposób.

W 1994 roku w Kalifornii, doszło do zatwierdzenia Propozycji 187. Różnica była jednak taka, że owa ustawa limitowała tylko prawo do korzystanie z programów socjalnych dla nielegalnie przebywających osób i nie była skierowana przeciwko jednej grupie ludzi.

Stosunek Amerykanów do nielegalnie przebywających Latynosów jest inny niż na przykład do nielegalnie przebywających białych. Ogólnie uważa się, że Latynosi są niewykształceni, nie chcą się uczyć języka , nie płacą podatków i korzystają z programów socjalnych. Wielu Amerykanów uważa, ze Latynosi są brudni, nie chcą pracować, wandalizują miasta i przyczyniają się do bezrobocia. Obecnie Arizona ma 450,000 nielegalnych emigrantów. Większość emigrantów przybyło z Meksyku, kraju biednego, kontrolowanego przez kartele narkotykowe, gdzie warunki życia są bardzo trudne. Dlatego tak wiele osób decyduje się na przekroczenie granicy. W momencie zatrzymania osoby nielegalnie przebywającej, owa osoba często przebywa w wiezieniu, oczekując na decyzje sadu dotyczącą deportacji.
Wszyscy się zastanawiają co zrobi Waszyngton. Jednym z ostatnich rozwiązań była propozycja amnestii. Polegałaby ona na tym, że nielegalnie przebywający emigranci musieliby się sami zgłosić, zarejestrować, wyrazić skruchę, zapłacić podatki; udowodnić, ze maja zatrudnienie i wykonać pracę społeczną jako karę za to, ze przebywali nielegalnie. Owa propozycja została odrzucona.

Mam wielu znajomych, którzy są w USA nielegalnie. Są to głownie biali, ale mam również przyjaciół, których rodzice lub oni sami przybyli z Meksyku, Puerto Rico, Chile czy Peru i są tu legalnie. Dla nich tego typu prawo jest ogromnie poniżające. I nie dziwię się, ze tak to odczuwają gdyż owa ustawa potwierdza jak głęboki jest nadal podział rasowy w tym kraju.

Wigg

Terrorysta

Timothy McVeigh, weteran wojenny w Zatoce Perskiej; obywatel USA. Kto by się spodziewał, że ten dwudziestoparoletni mężczyzna dokona tak okrutnego czynu, ataku na własny kraj. 19 Kwietnia, 1995 roku, McVeigh wysadził w powietrze budynek federalny w Oklahoma City. 168 osób zginęło; małe dzieci, kobiety, weterani, po prostu niewinni ludzie, którzy pracowali lub akurat w tym dniu przebywali w tym budynku. McVeigh nigdy nie wyraził skruchy; nigdy nie prosił o przebaczenie i nigdy nie przyznał, że zrobił coś złego. Jego krótkie życie było przygotowaniem do zamachu.

W poniedziałek, w 15 rocznice Oklahoma City, po raz pierwszy w telewizji amerykańskiej pokazano dokument zatytułowany “Amerykański terrorysta: spowiedź terrorysty”. 45 godzin rozmów nagranych z McVeighem zostało połączonych w dokument ukazujący przeobrażenie McVeigha z młodego człowieka w żądnego krwi terrorystę. Timothy McVeigh dostał karę śmierci, która wykonano 9 lat temu. Biorąc pod uwagę wzrost organizacji anty rządowych, można tylko mieć nadzieję, że osoby typu McVeigh nie zostaną potraktowane przez nich jak martyr, bohater, którego należy naśladować. Wysadzenie w powietrze budynku federalnego w Oklahoma City powinno być przestrogą dla niektórych Amerykanów, którzy z taką nienawiścią krytykują rząd oraz Prezydenta Obamę. Tak jednak nie jest. Ruch “Tea Party”, konserwatywni komentatorzy w radio czy telewizji przyczyniają się do tego, że wiele nowych organizacji już powstało i jest gotowe do ataku. “Tea Party”, to tak naprawdę grupa białych, wykształconych Amerykanów, całkiem dobrze zarabiających, ale politycznie niedoinformowanych. To grupa totalnych ignorantów nie akceptujących prezydenta Obamy, oskarżających go o socjalizm oraz zwiększenie podatków. Tego typu sytuacja jest niebezpieczna, gdyż wielu za pomocą broni będzie próbowała przekazać swoją wiadomość, zabijając przy tym tysiące niewinnych ludzi.

Timothy McVeigh był zafascynowany historią, ale taką historią, która była pisana przez mu podobnych. Tym, co wywarło na nim największe wrażenie i spotęgowało chęć do walki, było sprawa Waco. W 1993 roku, w Waco w Teksasie, 75 osób straciło życie. David Koresh był liderem grupy anty rządowej. W Waco znalazł schronienie, myśląc, że agenci FBI nigdy nie zaatakowaliby miejsca, w którym znajdowały się kobiety i dzieci. Niestety sytuacji nie była pod kontrolą. Doszło do strzelaniny, w wyniku której zginęło tak dużo osób. Agenci uczestniczący w ataku twierdzili, że to grupa Davida Koresha podpaliła obiekt, co doprowadziło do zaduszenia ludzi w środku, a ci, którzy zostali zastrzeleni nie byli zabici przez agentów, tylko członków organizacji. Zwolennicy Koresha oskarżyli FBI o mord na niewinnych.

Timothy McVeigh przebywał w Waco podczas ataku FBI na budynek organizacji Koresha. Wyobrażał sobie, że jest jednym z ludzi w środku, wojownikiem, bohaterem, martyrem walczącym z rządem o prawa obywatela. McVeigh był zainspirowany pamiętnikami Turnera, sytuacją w Waco, postanowił stworzyć swoja własną historię opartą na wymordowaniu niewinnych ludzi. 19 kwietnia, zaparkował swój samochód z przez siebie wykonanymi ładunkami wybuchowymi. Ten tzw. wojownik jak tchórz opuścił ów samochód i kiedy był w bezpiecznym miejscu wysadził go w powietrze.
McVeigh nie miał złego dzieciństwa, nie zaznał cierpienia czy biedy. Był po prostu zimnokrwistym, politycznie naiwnym mordercą, który czuł się silny tylko wtedy, kiedy wyobrażał sobie rozmiar krzywd jakich dokona.

Takich jak McVeigh jest wielu. Ich nienawiść w stosunku do Żydów, emigrantów, czarnych jest uzasadniona tym, ze Ameryka jest dla białych. Te ugrupowania uważają się za progresywnych myślicieli i wyzwoleńców Ameryki. Oni głęboko wierzą, że muszą wyzwolić Amerykę od Żydów, Muzułmanów oraz emigrantów zamieszkujących w ich kraju. Ofiara owych grup może być każdy,dlatego nic nie mam przeciwko temu aby rząd inwigilował ekstremistów . Niewiedza polityczna oraz czerpanie wiadomości ze źródeł typu Fox News, może być przyczyną śmierci wielu niewinnych.

Wigg

“Nie uważam nagrody za uhonorowanie moich osiągnięć, lecz za potwierdzenie amerykańskiego przywództwa na rzecz aspiracji ludzi z wszystkich narodów” – Barack Obama po wręczeniu mu w Oslo Pokojowej Nagr0dy Nobla

„I have a dream”… tak, na pewno prezydent Stanów Zjednoczonych jest politykiem z wizją, ideą i determinacją do wdrożenia ich w życie. I realizuje plany polityczne i obietnice wyborcze. Kilkanaście dni temu wygrał wojnę wewnętrzną, doprowadzając do wprowadzenia życie reformy ubezpieczeń zdrowotnych – wczoraj odniósł następny sukces, finalizując w Pradze nowy traktat rozbrojeniowy, START, który jest już zwany Układem Praskim.

Idea usunięcia broni atomowej z powierzchni Ziemi na dzień dzisiejszy jest utopijna, ale każda idea jest na początku, bez siły sprawczej, bez determinacji nie ma realnej wartości. Podpisany wczoraj w czeskiej stolicy dokument (ze strony rosyjskiej podpis złożył prezydent Dmitrij Miedwiediew), jest krokiem w dobrą stronę – i krokiem ku dalszym dyskusjom o kontroli zbrojeń i rozbrojeniu globalnym. Wizją prezydenta Obamy jest wielobiegunowy Świat pozbawiony broni atomowej. Zdaje sobie on sprawę doskonale z tego, że jego dwie kadencje prezydenckie to będzie za mało, aby uzyskać ten efekt , ale może w tym czasie złożyć pod to podwaliny. Znalazł partnera w Rosji, w osobie Miedwiediewa, partnera nie do końca jeszcze przekonanego, koniunkturalnego, ale przecież najpoważniejszego dysponenta broni atomowej, a do Rosja leży obok najbardziej zapalnych punktów Świata – Iranu, Pakistanu i Korei Północnej.

Obama konsekwentnie realizuje swoje wyborcze obietnice i plany, dąży do odprężenia w stosunkach z Rosją. Porozumienie o redukcji broni masowego rażenia jest początkiem szerszego projektu, mającego na celu kontrolę całego arsenału atomowego na świecie, tym bardziej, że administracja Busha nic nie zrobiła w tej sprawie, po ataku na Nowy Jork, w roku 2001.

Arsenały atomowe, znajdujące się w pasie islamskim, w Izraelu, Indiach, Pakistanie, ogromne arsenały Pekinu – to rzecz, która wymaga porozumienia wielostronnego. Dalej do rozwiązania pozostaje kluczowa sprawa Iranu, w obecnej chwili punktu najbardziej zapalnego. Porozumienie amerykańsko – rosyjskie nie będzie miało znaczenie bez tego trzeciego – czyli Chin. Ale już w Pradze Obama i Miedwiediew doszli do porozumienia w sprawie wspólnej polityki wobec Iranu – także sankcji, które Rosja i Chiny blokowały na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Ważnym elementem całego projektu redukcji broni nuklearnej i dążenia do jej likwidacji, jest zwrócenie uwagi na konieczność zachowania równowagi strategicznej i bufora bezpieczeństwa. Jak stwierdził ostatnio polski specjalista wojskowości, emerytowany generał Stanisław Koziej, obecnie mamy do czynienia a asymetrycznym środowiskiem bezpieczeństwa światowego, gdzie broń atomowa staje się destabilizatorem. Stanisław Koziej pisze między innymi;

Prawdopodobieństwo realnego użycia broni nuklearnej jest dziś o wiele większe, niż było w czasach zimnej wojny. O ile w symetrycznym świecie nuklearnym bezpieczeństwo zapewniała równowaga strachu, strategia odstraszania, oparta na obopólnie uznawanej i przestrzeganej zasadzie wzajemnego gwarantowanego zniszczenia i ta strategia sprawdziła się w praktyce, to w dzisiejszym, asymetrycznym środowisku nuklearnym już ona nie jest wystarczająca.

Oznacza to, że zarówno USA, jak i Rosja (i oczywiście Chiny i Indie) muszą podjąć wspólne działania w celu kontroli nad bronią masowego rażenia na całym globie. Dlatego właśnie cel główny, czyli całkowite wyeliminowanie z arsenałów zbrojeniowych tej broni powinien być dla całego Świata nadrzędny.

Barack Obama i Dmitrij Miedwiediew dali w Pradze sygnał, że że czas konfliktów i rozwiązywania ich zbrojenie mija. Amerykański prezydent to zrozumiał i zaczął tworzyć nie tylko nowy klimat polityczny. Jednocześnie zdaje sobie sprawę, że USA jest dalej (jeszcze) jedynym mocarstwem globalnym i jego polityka powinna być z założenie globalna i wielostronna. To się zmienia, ciężar Świata nieuchronnie przesuwa się na Daleki Wschód, w stronę Chin o Indii. Ale ważne jest to, aby marzenia Baracka Obamy o pokoju i świecie bez broni atomowej stały się marzeniami całej ludzkości.

Azrael

————————–

Felieton opublikowany na portalu Wprost.pl

Hutaree – chrześcijańscy wojownicy

David B. Stone oraz jego zona, Tina, nigdy nie kryli się, że chcieliby aby doszło do zbrojnego powstania przeciwko rządowi USA. Dom Stone’ów był miejscem spotkań zwolenników obalenia rządu. W zeszły weekend, FBI po otrzymaniu wiadomości, ze grupa Stone’a planuje atak na początku kwietnia, postanowiło zaaresztować 9. spiskowców. Hutaree, bo takie imię to ugrupowanie przyjęło, planowało zastrzelić policjanta, oraz wysadzić w powietrze karawan pogrzebowy. Według nich, tego typu akcja, spowodowałaby, że władze wysłałyby zbrojna grupę i w ten sposób zaczęłoby się ogólne powstanie przeciwko obecnemu rządowi. Zwolennicy obalenia rządu mieszkali w namiotach i nocą praktykowali strzelanie w pobliskim lesie. Według Hutaree, czyli wojowników chrześcijańskich, policjanci to żołnierze Antychrysta. Na stronie internetowej grupy, członkowie Hutaree uważali rząd za wroga Boga, a Javiera Solanę, wysokiej rangi polityka europejskiego za Antychrysta. W zeszłym roku, Departament Obrony Kraju ostrzegał o wzroście radykalnych grup terrorystycznych jako rezultacie wyboru czarnego Prezydenta, problemów z ekonomią, dużym wzrostem przybywających emigrantów, perspektywą, że w 2050 biali będą stanowili mniejszość, oraz rezultatem retoryki polityków, którzy przekonują społeczność, że rząd chce wprowadzić socjalizm, odebrać prawo do posiadania broni, płacić za aborcje, oraz uśmiercać seniorów . Tego typu retoryka, spowodowała ogromny wzrost ugrupowań typu Hutaree, które uważały się za prawdziwych patriotów walczących z napływem emigrantów, dominacją kolorowych oraz wizją dużego rządu. W domu Stone’a, FBI odkryło mundury, amunicję, broń, lekarstwa oraz plany z tzw. „miejscami ataku” oraz planów ćwiczeń. Motto grupy to „ Nasza walka, nasza śmierć jest testamentem na istnienie Jezusa Chrystusa.” Wideo znalezione w domu Stone’a przedstawiało grupę mężczyzn w przebraniu biegających po lesie i trenujących strzelanie. Dwójka zaaresztowanych synów Stone’a, nie skończyła żadnej szkoły, gdyż ich ojciec wierzył, że rząd jest wrogiem, a życie powinno być przygotowaniem do walki, gdyż „Jezus pragnął aby to wojownicy chrześcijańscy, Hutaree byli gotowi do walki ze złem”. Była zona Stone’a, zeznała, ze początek był całkiem niewinny. Stone założył ugrupowanie chrześcijańskie, którego członkowie uczęszczali na msze, modlili się i dbali o rodziny. Według niej, Stone posunął się za daleko w swojej chęci przypodobania się Bogu. Owa grupa wojowników chrześcijańskich werbowała młodych ludzi i uczyła nienawiści oraz zabijania. Konspiratorzy pochodzili z Michigan, Ohio oraz Indiany; terenów o dużym bezrobociu i małym procencie wykształcenia, wierzących, że obecny rząd chce kontrolować wszystko i wszystkich.

Ostatni tydzień był szczególnie przepełniony nienawiścią do rządu, do prezydenta Obamy , do Demokratów, zwolenników reformy służby zdrowia oraz tych, którzy nie zgadzają się z Partia Republikańską. Krytyka ,a raczej forma jaka została wybrana, aby poniżyć i obrazić, nie miała żadnych zahamowań. Planowany atak Hutaree, nie był rezultatem zatwierdzenia reformy służby zdrowia, ale był rezultatem negatywnej retoryki opartej na kłamstwie, które przekonała wojowników chrześcijańskich, że należy działać, że można kogoś poniżyć, nawet zabić . Tak jak i w innych krajach, tak i w USA, braki w edukacji, brak rozsądku, ślepe podejście do wiary, Biblii, oraz nacjonalizm są zarodkiem przemocy. I ta przemoc i nienawiść jest skierowana przeciwko niewinnym ludziom. Tylko dlatego, że ktoś nie zgadza się z czyjaś opinią nie daje tej osobie prawa do obrażania, do nienawiści, do złośliwości czy mordowania. Grupy typu Hutaree, są przeciwko emigrantom, miedzy innymi Polakom, których oskarża się o to, że zabierają pracę obywatelom, nie płacą podatków i wykorzystują system; są nadal przeciwko wszystkim tym, którzy nie są biali, mimo wyboru Obamy na Prezydenta. Nadal w USA jest dużą grupa ludzi, która wierzy, że posiadanie i wykorzystanie drugiego człowieka nie jest niczym złym.

W momencie kiedy Watykan, głównie obecny papież, jest oskarżony o brak podjęcia odpowiednich kroków w stosunku do księży, którzy wykorzystali seksualnie małe dzieci, oraz braku ustanowienia prawa, że tego typu czyny będą surowo karane; wielu używa chrześcijaństwa oraz Boga do walki skierowanej przeciwko drugiemu człowiekowi.

Wigg

Show Time

Na ulicy siedzi mężczyzna. Siedzi spokojnie, nie krzyczy, nie wymachuje posterami z obrzydliwymi i obraźliwymi słowami, po prostu siedzi z tabliczką, która informuje, że jest za reformą służby zdrowia. Wokół niego krąży tłum krzykaczy; głownie białych facetów, wykrzykujących obraźliwe epitety i gotowych to ataku. Ów mężczyzna nie odzywa się , nie reaguje, mimo, że rzucają w niego rożnymi rzeczami, nie broni się. Kiedy pracował, płacił premię na ubezpieczenie, kiedy już nie mógł pracować, został wyrzucony z ubezpieczenia, zbankrutował i mieszka na ulicy, jest bezdomny. O, i jeszcze jedno, ma chorobę Parkinsona. Po zatwierdzeniu ustawy o reformie, wiele biur polityków Demokratów zostało splądrowanych, a Demokraci obrzuceni wyzwiskami; nienawiść Republikanów nie ma granic.

Prezydent Obama obiecał reformę służby zdrowia. Zajęło mu to ponad rok aby do reformy doszło, rok w atmosferze wyzwisk, manipulacji politycznych, oraz kłamstw. W końcu, Kongres, Demokraci gdyż żaden Republikanin nie zagłosował za reforma, zadecydował, że reforma przejdzie. I mimo katastroficznej wizji kreowanej przez Republikanów, którzy ostrzegają, że będą wetowali wszystkie następne reformy, a reforma służby zdrowia będzie tym, która doprowadzi do upadku Prezydenta Obamy oraz Demokratów, owa regulacja tak wrażliwej strefy społecznej, jaką jest powszechna ochrona zdrowia, jest ogromnym zwycięstwem osobistym Prezydenta Obamy. W przyszłości nie będzie się mówiło jak do tego doszło, ale że reforma została przeprowadzona. I w przyszłości, będzie się mówiło, że to dzięki Obamie oraz Demokratom doszło to reformy, która pomogła milionom ludzi, a partia “Nie” stała i nie zrobiła nic. Jeszcze nigdy w historii Kongresu USA, nie zdarzyło się, aby ani jeden Republikanin nie głosował za ustawa. Republikanie z pianą na ustach krzyczą, że zrobią wszystko aby zniszczyć reformę. Założyli nawet sprawę w sądzie. Ich retoryka to, Amerykanie nie chcą reformy, a w listopadzie podczas wyborów Demokraci przegrają. W telewizji podkreślają, że reforma przyczyni się do zwiększenia deficytu, podniesie podatki, jak również wprowadzi socjalizm do USA. Rush Limbaugh powiedział, że należy wykończyć wszystkich Demokratów.

Wiec kto wygrał a kto przegrał? I kto wygra i kto przegra na reformie służby zdrowia? Założenie Republikanów, że Demokraci przegrają w listopadzie nie do końca jest pewne. Ich straszenie, że podatki wzrosną jest tylko w połowie prawdą, podatki wzrosną tylko dla bogatych zarabiających ponad 250,000 USD. Małe biznesy dzięki reformie będą miały obniżone podatki, biedni, oraz klasa średnia nie będzie miała żadnych zmian, jeżeli chodzi o obciążenia podatkowe. Ubezpieczenia zdrowotne, latami zarabiały na premiach, ich profity rosły z każdym rokiem w ogromnym i nieproporcjonalnym tempie. W tym samym czasie, owe ubezpieczenia odmawiały pokrycia za badania, oraz leczenia, które ratowały życie. Dodatkowo pozbawiały ubezpieczenia ludzi, którzy mieli przewlekle choroby. Reforma nie jest idealna, ale jest to początek, który pomoże wielu ludziom. Według reformy, ubezpieczenie nie może wyrzucić nikogo z ubezpieczenia tylko dlatego, że ktoś ma przewlekłą chorobę, a rodzice będą mieli możliwość aby ich dzieci, które nie przekroczyły 26 lat, były na ich ubezpieczeniu. Do listopada jest jeszcze trochę czasu. Republikanie mogą uważać reformę za swój bilet do wygranej w listopadzie, ale ludzie zauważą już zmiany do listopada. Demokraci użyją karty, ze Republikanie glosowali NIE, nie przeciwko ustawie, ale przeciwko tym, którzy są chorzy na raka, na serce, oraz inne choroby, i którzy potrzebowali ubezpieczenia.
O reformie w służbie zdrowia walczył już prezydent Franklin D. Roosevelt, potem Prezydent Johnson, a ostatnio Prezydent Bill Clinton. Demokraci oraz Prezydent Obama już zapłacili wysoka cenę, ale było warto. Obama nie ma już tak wysokiego poparcia, a Demokraci rzeczywiście mogę przegrać w listopadzie , gdyż proces, który doprowadził do reformy był zbyt długi, szczególnie w czasie kryzysu, kiedy to wielu było bezrobotnych, a gospodarka osiągnęła dno. Reforma służby zdrowia jest sukcesem dla Prezydenta Obamy oraz Demokratów. I jest to zarazem przegrana Republikanów, na dużą skalę. Republikanie wyszli z założenia, że nie doprowadzenie do ustawy będzie tym co pogrąży Obamę. Ale nie dostrzegli jednego ważnego faktu, stracili szanse brania udziału, oraz glosowanie na jedną z największych i najważniejszych ustaw tego kraju. I to czyni ich przegranymi, a Demokratów tymi, którzy wygrali. Ich straszenie, że Amerykanie stracili wolność poprzez zatwierdzenie tej ustawy jest śmieszne. Amerykanie nie popierali sposobu w jaki debatowano na temat reformy, ale większość Amerykanów jest za reformą gdyż każdy przeciętny obywatel potrzebuje ubezpieczenie.

Republikanie nie mają żadnej wiarygodności jako partia. Czasami kiedy ich słucham, to się zastanawiam, czy pomiędzy Republikanami jest jakiś irracjonalny wyścig pokazujący, kto jest większym głupcem. Ich katastroficzna wizja nie ma potwierdzenia w faktach, ich bezsilność czyni ich śmiesznymi. Reforma służby zdrowia to ogromna zasługa liderów partii Demokratycznej w Kongresie – Nancy Pelosi oraz Harry Reida. Krytykowano ich, poniżano, oskarżano o manipulacje oraz nawoływano do pozbawienia ich stanowisk. Ale oboje doprowadzili do prawie niemożliwej rzeczy, do zatwierdzenia ustawy i należy im się za to podziękowanie. Ich wizerunek stracił wiele, prawdopodobnie Harry Reid przegra wybory w tym roku. Ale pomimo gry Republikanów oraz niektórych Demokratów, pokazali, że mimo tylu przeciwności, są w stanie doprowadzić do tak ważnego wydarzenia. I dlatego, osobiście im dziękuje, bo bycie politykiem nie jest łatwe zwłaszcza kiedy trzeba podjąć decyzje co jest ważniejsze: dobro ludzi, których się reprezentuje czy własna kariera polityczna.
Wigg

Schemat jest zawsze ten sam; Kolejne doniesienie o molestowaniu, o pedofilii, o tym, że przestępstwo było przez długie lata skrywane, a winni mu księża dalej prowadzą posługę kapłańską albo są ukrywani w Watykanie, lub klasztorach, a hierarchowie Kościoła katolickiego są „głęboko dotknięci i wstrząśnięci”. Tak jak wstrząśnięty był miesiąc temu Benedykt XVI na wieść o kolejnych materiałach świadczących o zorganizowanym procederze pedofilii w kościele irlandzkim i jak teraz jest wstrząśnięty, kiedy podobne doniesienie (choć świadczące o mniejszej skali) spływają z Niemiec. Jest poruszony tak bardzo, że zamierza napisać list pasterski do wiernych w Irlandii. Tylko, że oni oczkują czegoś innego – odwołania prymasa, kardynała Brady’ego, który brała aktywny udział w tuszowaniu aktów pedofilskich 30 lat wcześnie – w imię ochrony wizerunku Kościoła.

Ujawniane niemalże co tydzień nowe afery w Kościele katolickim to nie jest zorganizowana akcja, ale wylew prawdy o tym, jakimi prawami i jakimi kryteriami kieruje się ta instytucja. To, co przez lata było tylko domysłem i było ukrywane przez zastraszanie wiernych (przysięgi milczenia, groźby ekskomunik, aktywna ochrona zboczeńców w sutannach), teraz wypływa szeroką falą. Ludzie doświadczeni przez los przestali się obawiać społecznej anatemy, a instytucje państwa, jak to się dzieje w przypadku Irlandii, zrozumiały, po czyjej stronie należy się opowiedzieć. Obywatele i wymiar sprawiedliwości, wspomagane przez niezależne media, przestały się oglądać na to, co powie papież i jakie stanowisko zajmie organizacja Kościoła, lecz realizują swoje obowiązki i zadania. I dzięki temu zaczyna się otwierać szeroko brama z informacjami o kolejnych aferach. Irlandia, wcześniej Wielka Brytania, teraz również Holandia, Szwajcaria, Włochy, Niemcy, Austria… pożar prawdy rozlewa się szeroko po Europie. A z Watykanu nie słyszmy głosu przeprosin i skruchy, ponieważ jeżeli się dokładnie wsłuchamy w to, co ma do powiedzenie Benedykt XVI, to odczytamy, że jego troska dotyczy głównie Kościoła katolickiego i tym co się w nim dzieje. Tym jest właśnie głowa Kościoła „wstrząśnięta”, a nie dolą ofiar zboczeńców w sutannach. Efektem jest to, że Niemcy już w ponad 85% obywateli nie mają zaufania do instytucji Kościoła i zarzucają mu, że nie zamierza do końca wyjaśnić spraw związanych z przestępstwami na tle seksualnym.

Papież Benedykt XVI ma na sumieniu również sprawę ukrywania przestępstwa pedofilii, ponieważ w początku lat 80 to w jego diecezji, której był biskupem, pozwolono na zatuszowanie sprawy księdza-pedofila. Ratzinger wtedy wyraził zgodę na przeniesienie kapłana do innej parafii i prowadził on posługę aż do tego roku – oczywiście dokonując dalej innych aktów pedofilskich. Został jednak odkryty przez media. Opinia rzecznika Watykanu, Federico Lombardiego, że Benedykt XVI nie ma z tą sprawą nic wspólnego, jest, delikatnie mówiąc, mocno naciągana.

W roku 2007, w jednej z audycji radia BBC, pojawiła się już informacja, że kardynał Ratzinger tuszował przypadki pedofilii wśród księży. W tym programie BBC przypomniano o tajnej instrukcji Watykanu, pod nazwą Crimen Sollicitationis, która ustalała postępowanie w przypadku ujawnienia molestowania dzieci przez księży. Zdaniem Colma O’Gormana, autora programu, kardynał Ratzinger przez ponad 20 lat odpowiadał za przestrzeganie tego dokumentu, a w 2001 roku dodatkowo wzmocnił jego wykładnię. Dokument ten ma grozić ekskomuniką tym, którzy w przypadku pedofilii w Kościele powiadomią władze świeckie.

„Biskupi diecezjalni tuszowali przypadki pedofilii wśród księży zgodnie z tajną instrukcją i przenosili księży winnych nadużyć do innych parafii” – stwierdził Colm O’Gorman autor programu “Sex Crimes and the Vatican”. „Mimo głośnych w Irlandii i USA przypadków ujawnienia pedofilii wśród księży w 2002 roku, Stolica Apostolska nie zaprzestała stosowania polityki, której efektem było tolerowanie podobnych nadużyć w innych krajach i zamiast stanąć wyraźnie po stronie ofiar, tuszowała ich krzywdę” – twierdzi Colm O’Gorman.

Księża, którzy popełnili zbrodnie, byli ukrywani, przenoszeni, niektórzy ukrywają się do dziś. Są pod ochroną Watykanu, działają według schematu i na wyraźne polecenia swoich przełożonych. Przypomina to zabawy mafii sycylijskiej bardziej, niż hierarchów Kościoła Katolickiego, który ma zbawiać wiernych. Teraz odpowiedzialność za to ponosi papież Benedykt XVI.

Problem księży-pedofilów istnieje na całym świecie, i ma wymiar nie tylko kryminalny i społeczny, ale przede wszystkim moralny. Nie wystarczy w tym przypadku stwierdzenie, że jest to tylko grzech ciężki ludzi Kościoła Katolickiego, bo przecież, jak to stwierdził swego czasu naczelny sofistyk Kościoła Katolickiego w Polsce, dr Tomasz Terlikowski, Kościół jest święty, tylko ludzie są grzeszni. W związku z tym powinno się rozgrzeszyć Kościół – a reszta się jakoś ułoży.

Okazuje się jednak coraz częściej, że społeczeństwa, którym zależy, aby ich funkcjonowanie oparte było na zdrowych światopoglądowo postawach, nie może przejść nad tym do porządku dziennego. Przykładem jest Irlandia, gdzie kościoły po opublikowaniu ustaleń tak zwanej Komisji Ryana, Rządowej Komisji ds. Nadużyć wobec Dzieci, wyludniają się , a liczba księży dramatycznie spada – ponieważ społeczeństwo uznało, że Kościół Katolicki dalej się nie rozliczył ze swej zbrodni.

Kościół i jego obrońcy – w tym także w Polsce, tacy właśnie jak już wspomniany przedstawiciel katolików świeckich, red. Terlikowski, usiłują odwrócić wektor sprawy, wskazując, że teraz ofiary seksualnych zbrodni usiłują zrobić na tym interes finansowy, a także stworzyć z tego narzędzie walki z chrześcijaństwem. Jednym słowem zamiast pełnej skruchy zaczyna się kontratak.

Pozostaje pytanie, jak przeciwdziałać przestępstwom w Kościele katolickim? Tu droga jest jedna, pokazało to doświadczenie amerykańskie, gdzie okazało się, że najlepszym rozwiązaniem jest uderzenie Kościoła w najczulszy punkt – w podstawy ekonomiczne. Olbrzymie odszkodowania za przestępstwa, a także bezwzględne poddanie księży-pedofilii jurysdykcji państwa – to jedyna droga do uzdrowienia atmosfery.

Czy w Polsce jest możliwy wybuch podobnej afery? Statystyka i praktyka mówi, że jest to kwestia czasu.

Kościół Katolicki w Polsce, pyszny swoimi zasługami z czasów PRL i Janem Pawłem II, jak na razie, nie jest dotknięty w takiej skali tego rodzaju obrzydliwymi aferami. Dlatego jego obrońcy są bardziej otwarci. Z jednej strony wzywają do modlitw i do pokuty, z drugiej strony nie omieszkają wypominać, że przecież sprawa Romana Polańskiego i jego kontaktów seksualnych też jest medialna i tym się trzeba zająć w pierwszej kolejności. I poprzez prymitywny relatywizm próbuje się zniwelować straty, jakie ponosi Kościół za swoje grzechy.

Wszędzie tam, gdzie Kościół Katolicki ma mocną pozycję, nie chce się, jako instytucja, poddać się osądowi społecznemu, nie chce przyznać się do popełnionych przewinień. Tak było w USA, potem w Irlandii, czy Niemczech. Zawsze i wszędzie, nawet w przypadku najcięższych zbrodni – Kościół katolicki stosuje jako argument tajemnicy spowiedzi, dla ochrony własnej przestępczej działalności i ochrony działalności spowiadających się. Wszędzie, gdzie popełniono przestępstwo, hierarchia kościelna w sposób aktywny i zorganizowany tworzy front obrony- nie, nie obrony jedności Kościoła, czy obrony Sakramentu – lecz obrony siebie i swojej pozycji w społeczeństwie.

A jeżeli już wszystko zawodzi – zawsze odpowiedzialność można zrzucić na Szatana, jak to uczynił Gabriele Amorth, główny egzorcysta Watykanu…

Azrael

—————————————————-

Tekst opublikowano na portalu MojeOpinie.pl

* Przy pisaniu wykorzystano inne materiały autora.

Ostatnie kuszenie

Lehman Brothers, Merrill Lynch, Goldman Sachs, JP Morgan, Citi Group czy AIG latami zwiększały ryzyko podczas manipulacji na rynku. Owe manipulacje przynosiły coraz to większe profity, tak duże, że aż niemożliwe. Inwestorzy zarabiający krocie, zadufani w sobie, zakłamani tak bardzo, że nie zwracali nawet uwagi na to, że powoli zbudowane przez nich domek z kart wkrótce upadnie. Manipulacje finansowe owych instytucji miały ogromne ryzyko bez żadnego pokrycia dając większy profit, zwłaszcza na rynku, który nie miał żadnej regulacji . W 2008 roku kiedy większość owych instytucji upadla lub została przejęta przez inne duże firmy, pieniądze podatników zostały wydane aby nie doszło do upadku całego systemu finansowego. Naród wzburzony domagał się regulacji, media każdego dnia podawały jak chciwi i nieodpowiedzialni byli dyrektorzy owych instytucji. Mamy obecnie 2010 rok i Kongres ma nadal problem z zatwierdzeniem prawa regulującego rynek finansowy i broniącego konsumenta. Republikanie, którzy otwarcie mówią, że zrobią wszystko, aby nie doszło do reformy służby zdrowia, powtarzają, że zrobią wszystko, aby owa ustawa nie przeszła.

W 2002, jedna z największych firm księgowych w USA, Enron, zajmująca się manipulacją dokumentów ukazujących stan posiadania oraz zadłużenia upadla i doprowadziła do bankructwa miliony ludzi. W tym samym roku wprowadzono prawo zwane Sorbanes-Oxley, prawo, które miało zapewnić, że to co zrobił Enron nigdy się więcej nie powtórzy. Naprawdę? Chciwość nie ma granic. Przykładem jest Lehman Brothers, jedna z większych instytucji finansowych, która w 2008 roku upadla pociągając za sobą wiele innych instytucji, jak również dając początek ruiny systemu finansowego. Dwa lata później, dostarczono dowody, że Lehman Brothers nie tylko inwestował zbyt ryzykownie, bank w taki sposób manipulował dokumentami finansowymi, że nigdy nie ukazywały one długu wzrastającego z zastraszającym tempem. Lehman wykorzystał różnice podatkowe w księgowości, oraz prawie pomiędzy USA i UK. Lehman użył tzw. Repo 105, przekrętu finansowego, który zezwala na pewna manipulacje długami oraz profitami dla firm, które mają inwestycje na całym świecie. Dzięki Repo 105, udziałowcy nigdy nie znali prawdziwego stanu finansowego Lehman, nikt nie panikował gdyż każdy zarabiał a dokumenty nie wskazywały na zadłużenie. Lehman sprzedał 105 miliardów USD ryzykownych pożyczek innym instytucjom za 100 miliardów USD gwarantując, że je odkupi za kilka dni. 5% procent różnicy (50 miliardów USD) wyparowało. Trzech dyrektorów Lehman Brothers pomiędzy 2007 i 2008 wiedziało, że to co robią, jest niezgodne z prawem. Ci finansowi lunatycy wierzyli, że mają do tego pełne prawo. Miliardy dolarów zostały wydane, aby ratować rynek; Waszyngton, Wall Street, komentatorzy finansowi tłumaczyli społeczeństwo jak ważne było uratowanie systemu bankowego. Zgodnie gwarantowali, że nastąpią zmiany, nałoży się regulacje, które nigdy więcej nie pozwolą na ryzyko, które wzbogaciło finansistów. Ta bonanza finansowa przez ostatnie 20 lat, pozwoliła tym lunatykom na wszystko co chcieli bez żadnych konsekwencji. Byli poza prawem, nigdy im nawet nie przyszło na myśl, że będą musieli się wytłumaczyć przed społeczeństwem. Wydano 700 miliardów USD aby uratować rynek finansowy z obietnicą, że owe instytucje będą miały regulacje,które nie pozwolą na ryzykowną działalność. O tym, że rynek upadnie wiadomo już było w 2006 roku. Wielu ostrzegało, że manipulowanie pożyczkami bez pokrycia doprowadzi do ruiny systemu. Kilku inwestorów, ostrzegało, że to wkrótce nastąpi; nikt ich nie słuchał.

Micheal Burry, który z wykształcenia był lekarzem, w 2005 roku odkupił od Deutsche Bank oraz Goldman Sachs oraz innych firm, najgorsze pożyczki informując, że działalność rynku idzie w złym kierunku i doprowadzi do bilionowych strat. Buriego zignorowano, bo kto słucha osoby, która ma syndrom Aspergera, oraz szklane oko i inwestuje przeciwko rynkowi, który przyniósł tak dużo profitów. Bury wierzył, że inwestowanie nie polega na jednym modelu oraz formule, która zawsze działa. Bury uważał, że aby osiągnąć sukces, należy znaleźć swój własny styl, oraz model, który używając wiedzę, oraz obecną sytuację rynku wskaże jak należy inwestować. Jego pierwsza firma, Scion Capital, osiągnęła ogromny sukces; Avanti Corporation przyniosła milionowe profity. Był jednym z tych, który zarobił na upadku systemu finansowego. Jako jeden z niewielu kupował najgorsze pożyczki , tak aby później mógł nimi manipulować z bankami, które mu je sprzedały, czyli Deutsche Bank, Goldman Sachs czy Bank of America. Banki bez zastanowienia sprzedały mu pożyczki o bardzo niskiej cenie. W lipcu 2005 roku, Bury posiadał 750 milionów tego typu pożyczek. W pewnym momencie, banki zrozumiały błąd, ale było już za późno. Rynek rządzący się własnymi prawami, zrobił z Burego miliardera a z banków naiwniaków. Owe złe pożyczki, które kopił były warte 400 miliardów USD, a odsetki wzrastały. Michael Bury jest jednym z bohaterów książki Michael Lewisa pt. „The Big Short”. Lewis od lat pisze na temat deregulacji oraz chciwości Wall Street. Już 20 lat temu w swojej książce „Poker kłamców” ostrzegał jak ryzykowna była działalność Wall Street, pełna bufonów, uważających się za Panów Świata. Regulacja rynku jest kolejnym testem dla Kongresu, który jak dotychczas zawiódł jeżeli chodzi o reformę służby zdrowia. Elizabeth Warren od lat walcząca o ustawę, oraz zmianę w regulacji rynku oraz kart kredytowych podkreśla, że tak długo jak lobbiści będą mieli możliwość manipulacji politykami to co wydarzyło się w 2008 roku, ponownie się powtórzy. Propozycja Warren oraz Prezydenta Obamy jest taka aby istniała agencja obrony konsumenta nadzorująca instytucje finansowe, które wykorzystywały brak regulacji do manipulowania pożyczkami, długami, oraz odsetkami na kartach kredytowych. Kiedy bezrobocie jest tak wysokie, kraj jest tak zadłużony, oraz po ujawnieniu wszystkich manipulacji finansowych banki, oraz instytucje finansowe maja nadal tak ogromne poparcie. Glosy konsumentów są zagłuszane dźwiękiem pieniądza, który zawsze wygrywa.

Wigg